รหัสผ่านที่ไม่มีอยู่จริง

กลิ่นอายจางๆ ของกาแฟคั่วเข้มผสมผสานกับกลิ่นฝนที่เพิ่งซาลงไปเมื่อครู่ ลอยอวลอยู่ในห้องทำงานสลัว ปลายปากกาโลหะในมือของเรนหมุนวนเป็นวงกลมบนโต๊ะทำงาน ท่ามกลางแสงไฟนีออนสีส้มอมแดงที่สาดส่องลอดผ่านม่านมู่ลี่เข้ามาเป็นทางยาว บรรยากาศภายในห้องเงียบงันเสียจนได้ยินเสียงจังหวะการหายใจของคนทั้งคู่ชัดเจน ไม่ใช่หน่วยล่าสังหาร และไม่ใช่ศัตรูคู่อาฆาตจากเขตปกครองพิเศษอย่างที่คาดคิดไว้แต่แรก เงาร่างที่ก้าวพ้นความมืดออกมานั้นสวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้ม ใบหน้าคมคายติดจะไร้ความรู้สึก แต่แววตากลับพกพาความคุ้นเคยที่ทำให้เรนถึงกับเผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว ดวงตาคู่นั้นกวาดมองสภาพห้องที่ข้าวของกระจัดกระจายจากการปะทะเมื่อครู่ ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างของวิน ซึ่งกำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาตัวเก่า ปลายนิ้วเรียวยาวของแฮกเกอร์หนุ่มยังคงเคาะแป้นพิมพ์สมาร์ทโฟนรัวๆ เป็นจังหวะ ราวกับไม่สะทกสะท้านต่อบุคคลที่เพิ่งปรากฏกายขึ้นเลยแม้แต่น้อย "ดึกดื่นค่ำคืนแบบนี้... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะการสืบสวนคดีสำคัญสินะครับ ผู้กองเรนเดล" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหมายเชิงบวก แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในเกมนี้ทุกประตู เรนหรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณของเจ้าหน้าที่สืบสวนคดีพิเศษร้องเตือนภัยทันที "นายมาทำอะไรที่นี่... โนอาห์?" ชื่อนั้นทำให้วินที่กำลังก้มหน้ามองหน้าจออยู่ชะงักไปชั่ววินาที ปลายนิ้วที่กำลังเลื่อนดูโค้ดลับหยุดนิ่ง ดวงตาคู่คมตวัดเงยขึ้นมองชายมาใหม่ทันทีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและประกายความระแวงระวัง วินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่แหบพร่าแต่น่าฟัง ปรบมือเบาๆ สองสามครั้งเพื่อเป็นการต้อนรับ "โอ้โห... แขกไม่ได้รับเชิญระดับวีไอพี โผล่มากลางดึกแบบนี้ ทางเขตปกครองพิเศษเขาไม่มีงานมีการให้ทำหรือไง ถึงได้ขยันมาเดินเล่นในเขตอันตรายแบบนี้ล่ะครับ คุณเจ้าหน้าที่พิเศษ" โนอาห์ปรายตามองวินด้วยหางตา รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าคม "ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะวิน... สมกับที่เป็นแฮกเกอร์มือหนึ่งที่ระบบของเราตามล่าตัวพลิกแผ่นดิน แต่ก็นั่นแหละ คนที่เก่งกาจขนาดเจาะระบบความปลอดภัยระดับสิบดาวได้ ทำไมถึงยังมีความทรงจำบางส่วนหลงเหลืออยู่ในฐานข้อมูลที่ควรจะถูกลบไปแล้วล่ะ?" คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งฮวบลงทันที อุณหภูมิลดต่ำลงจนรู้สึกได้ เรนหันขวับไปมองหน้าวินทันที ดวงตาคู่คมของนายตำรวจหนุ่มฉายแววตกใจระคนสงสัย เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา เขากับวินกำลังพยายามแกะรอยหาที่มาของข้อมูลดิบชิ้นหนึ่ง แต่กลับไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่า... ชื่อของเรนเองจะไปผูกติดอยู่กับเบื้องหลังของวินได้อย่างไร วินกัดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน ความรู้สึกหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาในอกจนแทบทนไม่ไหว เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปประชิดตัวโนอาห์ในระยะประชิดโดยไม่เกรงกลัว ส่วนสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้คนทั้งสองต้องจ้องตากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "นายรู้อะไรมา โนอาห์?" วinเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน แววตาดุดลุกโชนไปด้วยความโมโห "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน ข้อมูลที่ฉันดึงออกมาจากเซิร์ฟเวอร์กลาง... ทำไมมันถึงมีชื่อของเรนปรากฏอยู่ทุกครั้งที่ระบบทำการประมวลผลความทรงจำของฉัน? นายกำลังเล่นตลกอะไรอยู่ หรือพวกนายตั้งใจสร้างฉันขึ้นมาตั้งแต่แรกแล้ว?!" เรนก้าวเข้ามาคว้าไหล่ของวินไว้เบาๆ เป็นเชองปรามไม่ให้ใช้อารมณ์ แต่มือของเขากลับต้องชะงักเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวและแรงสั่นสะเทือนเล็กๆ จากร่างกายของแฮกเกอร์หนุ่ม ปฏิกิริยาที่วินแสดงออกมาต่อหน้าคนนอกอย่างโนอาห์ ทำให้เรนรู้ทันทีว่าปมนี้มันลึกซึ้งและเปราะบางเกินกว่าที่พวกเขาคาดคิด โนอาห์ไม่ได้ถอยหนี เขากลับโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างใบหูของวินด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับเสียงกระซิบของปีศาจ แต่มันดังชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาทของคนฟังทั้งสองคน "บางที... สิ่งที่นายพยายามตามหาความจริงมาตลอดชีวิต อาจจะไม่ใช่เรื่องราวการสูญเสียความทรงจำอุบัติเหตุอะไรนั่นหรอคครับวิน แต่มันคือ... โปรแกรมที่ถูกตั้งค่าให้ลบตัวตนของนายทิ้งไปต่างหากล่ะ และคนที่กดปุ่มลบในวันนั้น... ก็ยืนอยู่ข้างๆ นายตอนนี้เอง" คำพูดประโยคสุดท้ายทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางห้องทำงาน เรนเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง หัวใจกระหน่ำเต้นรัวด้วยความตกตะลึง เขากวาดสายตามองหน้าวินที่ตอนนี้หันขวับกลับมามองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสนระคนเจ็บปวด ดวงตาสสีเข้มของวินที่เคยเต็มไปด้วยความมั่นใจและความกวนประสาท บัดนี้กลับสั่นไหวอย่างรุนแรง ขณะที่จ้องมองมายังเรน ราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า "นาย... ว่ายังไงนะ?" วินเอ่ยเสียงสั่นพร่า รอยยิ้มเย้ยหยันหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัว "เมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ โนอาห์...!" ก่อนที่โนอาห์จะได้เอ่ยปากตอบคำถาม ประตูห้องทำงานไม้สักที่ถูกล็อกกลอนไว้อย่างแน่นหนากลับถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงด้วยฝ่าเท้าของใครบางคน แรงปะทะทำให้บานประตูตีเข้ากับผนังเสียงดังสนั่น ฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากวงกบ ร่างสูงใหญ่ของบุคคลปริศนาก้าวเข้ามาในห้องภายใต้แสงไฟสลัว พร้อมกับกระบอกปืนเก็บเสียงที่ยกเล็งตรงมายังศีรษะของโนอาห์อย่างไร้ความลังเล น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งเอ่ยขึ้นตัดผ่านความเงียบ "เกมจบแค่นี้แหละ โนอาห์... ส่งแฟลชไดรฟ์นั้นมาซะ มิฉะนั้นสมองนายจะได้ระเบิดคาที่ตรงนี้" เรนหันขวับไปมองผู้มาใหม่ทันที หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อเห็นใบหน้าของบุคคลที่ถือปืนอยู่ตรงหน้าชัดเจน—ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นสารวัตรใหญ่ผู้ควบคุมคลับลับใต้ดิน... คนที่ควรจะอยู่ที่ศูนย์บัญชาการใหญ่ในเวลานี้! ขอบพระคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในความลับดำมืดนี้ด้วยกันนะครับ