ความจริงหลังม่านควัน

กลิ่นควันดินปืนและยางรถยนต์ที่ไหม้เกรียมยังอบอวลอยู่ในอากาศ เย็นเฉียบจนบาดจมูก วินเซนต์ไม่สนใจเสียงความวุ่นวายภายนอกที่ดังระงม สมาธิทั้งหมดของเขาถูกตรึงอยู่หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอมเขียวที่สะท้อนลงบนแววตาสีเข้ม นิ้วเรียวยาวพรมลงบนคีย์บอร์ดแสงอย่างรวดเร็วดุจพายุ เพื่อเจาะทะลวงผ่านไฟร์วอลล์ชั้นสุดท้ายของเซิร์ฟเวอร์แม่ข่ายที่ถูกซ่อนไว้ใต้ซากโกดังร้างแห่งนี้ เสียงระบบแจ้งเตือนดัง *ติ๊ด* สั้นๆ เป็นสัญญาณว่าประตูบานสุดท้ายถูกเปิดออกแล้ว "ให้ตายสิ... ซ่อนเก่งเป็นบ้า" วินพึมพำกับตัวเองริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มหยันให้กับความพยายามของคนที่สร้างระบบนี้ขึ้นมา แต่รอยยิ้มนั้นกลับค้างเติ่ง เมื่อหน้าจอหลักปรากฏโฟลเดอร์ลับชิ้นหนึ่งขึ้นมา มันถูกเข้ารหัสระดับทหารและมีชื่อไฟล์สั้นๆ เพียงคำเดียวว่า *'Project R'* ดวงตาคมกริบของแฮกเกอร์หนุ่มหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความสงสัย เขากดคลิกเปิดไฟล์นั้นทันทีโดยไม่ลังเล ภาพจำลองสามมิติความละเอียดสูงปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้า วินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ภาพที่เห็นคือห้องทดลองสีขาวโพลนปลอดเชื้อ ร่างของเด็กชายคนหนึ่งอายุราวสิบขวบกำลังนอนอยู่บนเตียงโลหะ สายระโยงระยางเต็มแขนเล็กๆ นั้น และสิ่งที่ทำให้หัวใจของวินกระตุกวูบไม่ใช่ความโหดร้ายของการทดลอง... แต่เป็นใบหน้านั้น "เรน..." วินพึมพำชื่อนั้นออกมาเบาหวิว ราวกับเสียงกระซิบที่ถูกกลืนหายไปในความเงียบ ดวงตาของเด็กชายในภาพจำลองฉายแววว่างเปล่า เย็นชา และไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ มันคือแววตาคู่เดียวกันกับเจ้าหน้าที่สืบสวนคดีพิเศษ "เรนเดล" ผู้สุขุมและเยือกเย็นที่เขารู้จักในปัจจุบัน ไม่มีผิดเพี้ยน ไม่เพียงแค่นั้น ข้อมูลตัวอักษรที่ไหลพรูขึ้นมาบนหน้าจอยิ่งทำให้สมองของวินขาวโพลน *'วัตถุดิบหมายเลข 07 - ความทรงจำถูกลบเลือนเพื่อสร้างอาวุธสมบูรณ์แบบ...'* เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินเข้ามาใกล้ทำให้วินต้องรีบปัดหน้าจอโฮโลแกรมเก็บลงในแท็บเล็ตส่วนตัวอย่างรวดเร็ว เขารีบหันกลับไปมอง ร่างสูงโปรดของเรนก้าวเข้ามาในห้องควบคุมลับนี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาคมกริบกวาดมองรอบตัวก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ใบหน้าของวินซึ่งกำลังซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัด "นายเจออะไร" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม เรียบเรื่อยแต่มั่นคง ราวกับกำลังกดดันให้วินต้องคายความลับทุกอย่างออกมา "เปล่า..." วินเสมองไปทางอื่น พยายามปรับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด "แค่ระบบป้องกันห่วยๆ ที่ฉันเพิ่งแก้เสร็จ นายต่างหาก... ข้างนอกนั่นเกิดอะไรขึ้น ทำไมคาร์ลถึงหน้าถอดสีขนาดนั้นตอนที่รถคันนั้นพังประตูเข้ามา?" เรนไม่ตอบทันที เขาก้าวเข้ามาประชิดตัววินอย่างรวดเร็ว จนแฮกเกอร์หนุ่มต้องถอยหลังไปชนกับแผงควบคุมโลหะด้านหลัง ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ไอความเย็นจากตัวของเรนผสมผสานกับกลิ่นอายอันตรายที่วินคุ้นเคย ทำให้หัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นรัวผิดจังหวะ "วิน..." เรนเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าปกติเล็กน้อย แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้วินรู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก มือใหญ่ข้างหนึ่งยกขึ้นวางทาบลงบนแผงควบคุมข้างตัววิน กักขังเขาไว้ในอ้อมแขนกลายๆ "นายไม่ใช่คนที่จะเก็บอาการได้เก่งขนาดนั้น... นายเห็นอะไรในนั้น?" ดวงตาสคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของวิน ราวกับจะพยายามอ่านทะลุเข้าไปถึงความทรงจำที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านหมอกในหัวของแฮกเกอร์หนุ่ม เคมีอันตรายระหว่างพวกเขากำลังพุ่งพล่าน รสชาติของความหวาดระแวงและความเย้ายวนใจผสมปนเปกันจนน่าเวียนหัว วินเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วว่าจะปิดบังเรื่องภาพจำลองในอดีตนั้นอย่างไรดี ในจังหวะที่วินกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความพิรุธ แสงไฟฉุกเฉินสีแดงในห้องก็กระพริบวาบพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นตึก *ปัง!* ประตูกระจกนิรภัยด้านหลังเรนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงระเบิด ร่างของใครบางคนพุ่งทะลุควันหนาทึบเข้ามาพร้อมกับอาวุธปืนที่เล็งตรงมายังพวกเขา "ระวัง!" เรนตะโกนลั่น คว้าตัววินเข้าหาก่อนจะดึงลงไปหลบหลังแผงควบคุมด้วยกันอย่างรวดเร็ว กระสุนนัดหนึ่งเฉี่ยวไหล่เสื้อของเรนไปนิดเดียวจนเกิดรอยขาด วินเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของผู้ที่บุกรุกเข้ามาใหม่ ท่ามกลางควันจางๆ และแสงไฟกระพริบ คนๆ นั้นลดปืนลงเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของวินและเรนเย็นเฉียบพร้อมกัน "ไม่เจอกันนานนะ... พี่ชาย" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในความมืดมิดครั้งนี้ด้วยกันนะครับ