เมื่อข้อมูลเริ่มกัดกิน

นิ้วเรียวยาวที่เคยเคาะคีย์บอร์ดด้วยความเร็วระดับปรมาจารย์ในโลกใต้ดิน บัดนี้กำลังสั่นเทาจนแทบควบคุมไม่ได้ หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าสะท้อนแสงสีแดงฉานของโค้ดปริศนาที่วินขโมยมาจากเซิร์ฟเวอร์นิรนามเมื่อคืน มันไม่ใช่แค่ข้อมูลดิบธรรมดา แต่มันคือสิ่งมีชีวิตดิจิทัล—ไวรัสชีวภาพไซเบอร์ที่กำลังกัดกินระบบประสาทของเขาผ่านซินแนปส์เชื่อมต่อทางตรง ความเจ็บแปล๊บพุ่งพล่านจากปลายนิ้วลามเลียขึ้นมาถึงข้อศอก ราวกับมีกระแสไฟฟ้านับพันโวลต์วิ่งพล่านอยู่ใต้ผิวหนัง วินกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้าคมคาย ลมหายใจหอบกระชั้นถี่รัว ดวงตาคู่คมที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งและท้าทาย ตอนนี้กลับมีเส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำปูดโปนขึ้นมาอย่างน่ากลัว "ให้ตายสิ... นี่มันไม่ใช่ระบบรักษาความปลอดภัยปกติแล้ว" วินสบถลอดไรฟัน เสียงแหบพร่าและสั่นเครือ ความทรงจำที่ขาดหายไปครึ่งหนึ่งเริ่มส่งเสียงกรีดร้องในหัว ราวกับข้อมูลพวกนี้กำลังไปปลุกบางสิ่งที่ถูกฝังกลบไว้อย่างลึกซึ้งในสมองของเขาเอง ปัง! เสียงประตูห้องนิรภัยถูกถีบเปิดออกอย่างไร้ความปรานี เรนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามวิสัยของเจ้าหน้าที่สืบสวนคดีพิเศษ แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับกวาดมองสถานการณ์ทั้งหมดภายในเสี้ยววินาที ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูปพุ่งตรงเข้ามาหารินที่กำลังทรุดฮวบคาสายตา "วิน!" เรนเรียกชื่อนั้นเสียงเข้ม ท่าทีสุขุมเยือกเย็นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตาเมื่อเห็นสภาพของแฮกเกอร์ตัวแสบที่กำลังนั่งตัวสั่นเทาอยู่หน้าจอ "อย่าเข้ามานะ เรน... ถอยไป!" วินตวาดลั่น พยายามฝืนยันกายลุกขึ้นถอยหนี แต่ระบบประสาทที่ถูกโจมตีทำให้เขาล้มลงไปกองกับพื้นอีกครั้ง ความเจ็บปวดเสียดแท่นในหัวสมองทำให้ภาพตรงหน้าพร่ามัว เรนสาวเท้าเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วที่ไม่อาจปฏิเสธ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของวินเพื่อพยุง แต่กลับสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุราวกับคนไข้ไข้ขึ้นสูง "นายกำลังทำอะไรบ้าๆ อีกแล้ว วินเซนต์" เรนกดเสียงต่ำ ความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีนิ่งขรึมเริ่มหลุดลอดออกมาทางน้ำเสียง "ข้อมูลนั่น... มันกำลังฆ่านาย" "ห่วงตัวเองก่อนเถอะน่า..." วินฝืนยิ้มเยาะมุมปาก ทั้งที่ริมฝีปากซีดเผือดจนไร้สีเลือด นัยน์ตาคู่สวยช้อนขึ้นสบตากับคนตรงหน้าอย่างดื้อรั้น "ถ้าฉันตาย... นายก็อดได้คำตอบเรื่ององค์กรนั้นพอดีสิ เจ้าหน้าที่เรนเดล" เรนขบกรามแน่น เคมีอันตรายระหว่างพวกเขาทั้งสองคนพุ่งพล่านท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก คนหนึ่งดื้อรั้นจนวินาทีสุดท้าย อีกคนพร้อมจะทำทุกทางเพื่อปกป้องแม้จะต้องแลกด้วยกฎหมายทุกข้อ "ฉันไม่สนคำตอบบ้าบออะไรนั่นแล้ว!" เรนตวาดกร้าว มือหนาคว้าจับใบหน้าเรียวของวินให้เงยขึ้นบังคับสบตา "บอกวิธีหยุดมันมา เดี๋ยวนี้!" วินชะงักไปชั่วขณะ หัวใจที่เต้นผิดจังหวะเพราะพิษของข้อมูลกลับเต้นรัวยิ่งกว่าเดิมด้วยเหตุผลอื่น แววตาของเรนในตอนนี้ไม่มีความเยือกเย็นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความคลั่งไคล้และหวาดกลัวที่จะสูญเสีย—ความรู้สึกที่เรนพยายามปกปิดมาตลอดถูกเปิดเปลือยต่อหน้าเขาอย่างไร้เกราะป้องกัน "นาย... ห่วงฉันเหงเหรอ เรน" วินกระซิบแผ่วเบา รอยยิ้มร้ายกาจยังคงประดับอยู่บนเรียวปาก แม้เนื้อตัวจะสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด "ใช่ ฉันห่วง นายมันคนโง่เง่าที่ชอบแบกทุกอย่างไว้คนเดียว" เรนตอบกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังและเฉียบคมไม่มีความลังเล ไดอะล็อกเชือดเฉือนถูกแทนที่ด้วยความใกล้ชิดที่อันตราย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันในความเงียบงันของห้องมืด เรนโน้มใบหน้าลงมาหมายจะใช้มาตรการเด็ดขาดเพื่อหยุดยั้งอาการบ้าคลั่งของระบบประสาทในตัววิน แต่วินกลับยกมือขึ้นดันแผงอกอีกฝ่ายไว้เบาๆ แม้เรียวแรงจะแทบไม่เหลือ "ยัง... ยังไม่ใช่ตอนนี้..." วินกระซิบ เสียงหอบหายใจกระชั้นชิด แววตาแพรวพราวแม้จะเจ็บปวดเจียนตาย "ข้อมูลในจอนั่น... มันกำลังอัปโหลดตัวเองไปที่อื่น... มีคนกำลังจับตาดูเรา" เรนชะงัก กวาดสายตากลับไปมองหน้าจอโฮโลแกรมที่กระพริบถี่รัว แถบสถานะการดาวน์โหลดพุ่งทะยานถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์อย่างรวดเร็วกว่าที่คาดคิด ก่อนที่เรนจะทันได้เอ่ยปากขัดขวาง หน้าจอทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นตึก ท่ามกลางความมืดมิดที่มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่อง ประตูเหล็กนิรภัยด้านหลังห้องที่ควรจะถูกล็อกหนาแน่น กลับค่อยๆ เลื่อนเปิดออกเองอย่างช้าๆ พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาในเงาสลัวที่ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ พร้อมรอยยิ้มเย็นเยียบที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกั้น ขอขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความระทึกนี้ด้วยกันนะครับ