ความลับใต้บัลลังก์

เศษซากของหุ่นยนต์กวาดล้างเกรด A สามสตัวนอนกระจัดกระจายเกลื่อนพื้นหินอ่อนสีดำสนิท ไอน้ำสีขาวพวยพุ่งขึ้นมาจากกลไกภายในที่ถูกทำลายจนแหลกละเอียด กลิ่นอายของโลหะไหม้เกรียมคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงใต้ดินอันมืดมิด ทว่าผู้ลงมือกลับยืนไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้ด้วยท่าทีสบายราวกับว่าสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นเพียงการปัดฝุ่นละอองบนบ่าเท่านั้น "หน่วยกวาดล้างที่ภาคภูมิใจนักหนา... ก็มีสภาพไม่ต่างอะไรกับเศษขยะสินะครับ" เซนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย นัยน์ตาสสีนิลคู่นั้นกวาดมองซากเหล็กเบื้องล่างด้วยความรู้สึกเบื่อหน่ายอย่างแท้จริง เขาไม่ได้แม้แต่จะขยับตัวลุกขึ้นยืนด้วยซ้ำ ระดับชั้นพลังของพวกมันช่างต่ำต้อยเสียจนเขาขี้เกียจแม้แต่จะจดจำชื่อกระบวนท่าที่ใช้ปลิดชีพ ข้างกายของชายหนุ่ม เอลีน่า เทพธิดาผู้กุมบัลลังก์อาถรรพ์กำลังบรรจงรินชาลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบสีทองอย่างใจเย็น ชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับบรรยากาศนองเลือดรอบตัวได้อย่างน่าประหลาด รอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนริมฝีปากอิ่มสวยขณะที่เธอยื่นถ้วยชาส่งให้ชายผู้เป็นนาย "อย่าถือสาพวกสวะไร้ค่าเหล่านั้นเลยครับ ท่านเซน... สิ่งที่เราต้องให้ความสนใจในตอนนี้ คือเป้าหมายที่แท้จริงเบื้องหน้าต่างหาก" เอลีน่ากล่าวด้วยน้ำเสียงหวานละมุน แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจลึกลับบางอย่างที่ทำให้อากาศรอบตัวสั่นไหว เธอนั่งลงเคียงข้างเขา ปลายนิ้วเรียวยาวชี้ไปยังประตูบานมหึมาสลักลวดลายโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่สุดปลายห้องโถง หลังบานประตูบานนั้นคือ "บัลลังก์อาถรรพ์" ศูนย์กลางอำนาจทั้งหมดของดันเจี้ยนระดับตำนานที่ระบบเกมพยายามปิดตายมาโดยตลอด เซนรับถ้วยชาขึ้นมาจิบรสชาติเข้มข้น รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปาก "นั่นสินะครับ... ผมชักอยากรู้แล้วสิว่า ระบบที่ตั้งค่าความยากไว้สูงสุด จะมีปัญญาต้านทานพวกเราได้สักกี่น้ำ" "มากกว่าการทำลายล้าง... เราต้องเป็นผู้ครอบครองครับ ท่านเซน" เอลีน่าหันมาสบตาเขา แววตาสีมรกตคู่สวยฉายประกายคมกริบดุจคมดาบ "ภารกิจที่แท้จริงของฉัน... หรือพูดให้ถูกคือเจตจำนงที่ระบบพยายามซ่อนไว้ตั้งแต่เริ่มต้น ก็คือการยึดครองบัลลังก์อาถรรพ์แห่งนี้ เพื่อปลดแอกเขตแดนทั้งหมดให้อยู่ภายใต้การควบคุมของเราแต่เพียงผู้เดียว" คำประกาศของเทพธิดาสาวทำให้บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ นี่ไม่ใช่แค่การเคลียร์ดันเจี้ยนเพื่อหาไอเทมหายาก หรือการตบหน้าผู้เล่นระดับท็อปที่หยิ่งผยอง แต่มันคือการ "ยึดอำนาจ" จากตัวระบบเกมโดยตรง การกระทำที่ถือเป็นกบฏขั้นสูงสุดและไม่มีผู้เล่นคนใดในประวัติศาสตร์เคยกล้าแม้แต่จะคิดฝัน เซนวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเสียงดังกระทบกันเบาๆ ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ออร่าสีดำทมิฬแผ่พุ่งออกมาจากร่างจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจไร้เทียมทาน "ยึดครองงั้นเหรอครับ... เป็นความคิดที่ไม่เลวเลยนี่เอลีน่า" เซนก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง เสียงฝีเท้ากระทบพื้นดังก้องกังวานราวกับเสียงกลองศึก "ในเมื่อพวกมันกล้าสร้างกรงขังนี้ขึ้นมา งั้นเราก็แค่พังมันแล้วยึดมาเป็นของเราทั้งหมดซะก็สิ้นเรื่อง..." มือหนาเอื้อมไปแตะที่บานประตูโบราณ แรงกดดันมหาศาลพยายามผลักไสสติของเขากลับคืน ทว่าด้วยจิตสังหารอันไร้ขีดจำกัดและพลังของเทพธิดาที่หนุนหลังอยู่ เซนจึงแค่นเสียงหัวเราะในลำคออย่างไร้ความเกรงกลัว ครืนนน—! ประตูบานยักษ์ค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นแสงสีม่วงเข้มสาดส่องออกมาจากใจกลางห้องโถงด้านใน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังระรัวจนหน้าจอสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้า [คำเตือน! ผู้เล่นกำลังฝ่าฝืนกฎของระบบขั้นรุนแรง!] [ระบบความปลอดภัยฉุกเฉินกำลังเริ่มต้นทำงาน—] เซนไม่ได้สนใจเสียงแจ้งเตือนน่ารำคาญเหล่านั้นแม้แต่น้อย เขาก้าวเท้าข้ามธรณีประตูเข้าไปอย่างไร้ความลังเล โดยมีเอลีน่าเดินตามหลังมาด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ทว่า ทันทีที่พ้นขอบประตูเข้าไป เงาร่างนับร้อยก็ปรากฏขึ้นรายล้อมพวกเขารอบทิศทาง นั่นไม่ใช่モンスターหรือบอสในเกม... แต่คือ "สมาชิกระดับสูงของสมาคมผู้เล่นอันดับหนึ่ง" ที่ยืนรออยู่ก่อนแล้ว พร้อมกับสายตาที่มองมาด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัวสุดขีด "แก... แกเข้ามาในเขตหวงห้ามนี้ได้ยังไงวะ เซน!" เสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นจากชายหนุ่มในชุดเกราะทองคำอร่าม ผู้ซึ่งเคยเป็นอดีตอันดับหนึ่งที่เซนเคยเหยียบย่ำมาแล้ว เซนหยุดเดิน ชายหนุ่มปรายตามองกลุ่มคนที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว รอยยิ้มสุภาพแต่เย็นชาจนน่าขนพองสเกลปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง "อุ๊ยตาย... มีแขกที่ไม่ได้รับ mời มายืนรอต้อนรับด้วยสินะครับเนี่ย..." เซนเอ่ยเสียงเรียบ พรางยกมือขึ้นปัดไหล่เบาๆ "ดีเลยครับ... ผมกำลังคิดอยู่พอดีว่า ก่อนจะนั่งลงบนบัลลังก์นั้น ควรจะใช้ใครเป็นที่เช็ดรองเท้าดี..." บรรยากาศในห้องโถงลับกดดันจนแทบหยุดหายใจ เมื่อเซนก้าวออกไปเผชิญหน้ากับศัตรูทั้งหมดด้วยตัวคนเดียว ขณะที่เอลีน่ายืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเหยียดหยาม ทันใดนั้นเอง พื้นห้องเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนมาจากความมืดมิดเบื้องบน... "คิดเหรอว่าแกจะแย่งชิงบัลลังก์นี้ไปได้ง่ายๆ... ไอ้ผู้เล่นนอกรีต!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของจอมเวทไร้นามมาโดยตลอดนะครับ