สนามรบหมื่นผู้เล่น

เสียงคำรามของระฆังสงครามดังสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วผืนป่าทมิฬ ราวกับเสียงคำรามของอสูรกายที่ตื่นจากการหลับใหล "มันมาคนเดียว..." เสียงกระซิบด้วยความไม่อยากเชื่อเล็ดลอดออกมาจากปากของหัวหน้ากิลด์ ‘อัศวินโลหิต’ ผู้ควบคุมผู้เล่นนับหมื่นชีวิตไว้ในกำมือ เบื้องหน้าของพวกเขา คือชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งบนถูกบังด้วยหน้ากากโลหิตไร้ลวดลาย ร่างกายไม่ได้สวมใส่เกราะหนาเทอะทะเหมือนแนวหน้าทั่วไป มีเพียงดาบยาวเล่มเดียวที่ถูกลากไปกับพื้นดินจนเกิดประกายไฟสีฟ้าแล่บแปลบปราบ เซนหยุดเดิน ความเงียบงันแผ่ขยายออกไปรัศมีร้อยเมตร แม้แต่เสียงลมหายใจของเหล่าผู้เล่นนับหมื่นยังพลอยเงียบตาม แรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวตนเดียวทำให้ผู้เล่นระดับท็อปหลายคนถึงกับเข่าอ่อน "คิดจะมาตายหมู่หรือไงวะไอ้ขยะเซน! มึงคิดว่าตัว M ในเกมนี้มันย่อมาจากคำว่า มหาเทพ หรือไงกัน!" เสียงตะโกนเย้ยหยันดังขึ้นจากแนวหลังเพื่อเรียกขวัญกำลังใจ แต่ไม่มีใครกล้าขยับตัวเข้าไปใกล้แม้แต่ก้าวเดียว เซนเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบใต้หน้ากากกวาดมองกองทัพนับหมื่นราวกับพวกมันเป็นเพียงฝุ่นผง ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ไร้ซึ่งความลังเล มีเพียงความเย็นชาดุจเครื่องจักรสังหารที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ "หมื่นคน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเฉยแต่น่าขนพองสยองเกล้า "พวกคุณเสียเวลาฟาร์มเลเวลมาเป็นปี เพื่อจะมาตายในเวลาไม่ถึงสามนาที... น่าสมเพชเสียจริงนะครับ" สิ้นคำพูด ร่างของเซนก็หายวับไปจากสายตา! *ตูม!* พื้นดินจุดที่เซนยืนอยู่ระเบิดออกเป็นหลุมลึก แรงกระแทกส่งผลให้ผู้เล่นแนวหน้าหลายสิบคนกระเด็นลอยละลิ่วกลางอากาศ ความเร็วนั้นเหนือกว่าขีดจำกัดของระบบเกมจนกลายเป็นเส้นแสงสีดำพาดผ่านกลางกองทัพ "ตั้งแนวป้องกัน! นักเวทระดมยิงพื้นที่!" หัวหน้ากิลด์แผดเสียงลั่นด้วยความตื่นตระหนก ลูกไฟนับร้อย ศรเวทมนตร์นับพันพุ่งแหวกอากาศเข้าหาจุดเดียวราวกับห่าฝน แสงสว่างจ้าแสบตากลืนกินพื้นที่บริเวณนั้นจนกลายเป็นทะเลเพลิง ทว่า ท่ามกลางเปลวเพลิงที่กำลังแผดเผา ร่างของหญิงสาวในชุดราตรีสีรัตติกาลลอยตัวสง่างามอยู่เหนือกลุ่มควัน เอลีน่ายกมือขึ้นเรียบง่าย ไอความมืดมหาศาลพวยพุ่งออกมาราวกับคลื่นสึนามิกลืนกินศรเวทมนตร์ทั้งหมดหายไปในพริบตา "แมลงวัน... น่ารำคาญเสียจริงค่ะ" เอลีน่าเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มแต่เย็นเยียบถึงกระดูกดำ ปล่อยออร่าเทพธิดาแห่งความตายกดทับจนผู้เล่นหลายคนเลือดกำเดาไหลทะลักและทรุดฮวบลงกับพื้น ในจังหวะที่ทุกคนกำลังเสียสكارจากพลังของเอลีน่า เซนก็ปรากฏตัวขึ้นกลางวงล้อมของศัตรู *ฉับ!* ประกายดาบสีครามวาดผ่านอากาศอย่างไร้เสียง ไร้การต้านทาน ร่างของผู้เล่นระดับแนวหน้าของกิลด์อัศวินโลหิตนับสิบชีวิตขาดเป็นสองท่อนในดาบเดียว ค่าความเสียหายหลักล้านปรากฏขึ้นบนหัวของพวกเขาพร้อมกัน ส่งเสียงกรีดร้องโหยหวนระงมไปทั่วสนามรบ นี่ไม่ใช่การต่อสู้... แต่นี่คือการประหารหมู่ เซนก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ความปราณี ทุกย่างก้าวคือความตาย ทุกการตวัดดาบคือการลบตัวตนของผู้เล่นนับร้อยออกจากแผนที่ เลือดสาดกระเซ็นย้อมชุดคลุมสีดำให้กลายเป็นสีชาด แต่แววตาของเขายังคงนิ่งสงบ ดุจเทพเจ้าผู้พิพากษาที่กำลังลงทัณฑ์มดปลวก "ยิงมันสิเว้ย! ยิงมันให้ตาย!" เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังขึ้นจากผู้เล่นที่เหลือรอด พวกเขาเริ่มถอยร่นด้วยความตื่นตระหนก กองทัพนับหมื่นที่เคยฮึกเหิม บัดนี้กลับแตกกระเจิงราวกับฝูงแกะที่เจอราชสีห์ เซนหยุดฝีเท้าลงชั่วขณะ เขาเงยหน้าขึ้นมองกองทัพนับพันที่กำลังวิ่งหนีเอาชีวิตรอดด้วยมุมปากที่ยกย่องขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยองและเหนือกว่า "จบแค่นี้หรือครับ?" เซนสะบัดดาบในมือ ละอองแสงสีทองอร่ามเริ่มก่อตัวขึ้นรอบตัวเขา ระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานปรากฏขึ้นตรงหน้าผู้เล่นทุกคนในแผนที่ [คำเตือน: ตรวจพบการใช้งานสกิลลับระดับตำนาน "พิพากษาทวีป"] [ระบบกำลังคำนวณความเสียหาย...] เอลีน่าแย้มยิ้มอย่างพึงพอใจ เธอก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างเซน พร้อมกับกระซิบเบาๆ ด้วยความจงรักภักดี "ท่านเซนค่ะ... พวกมันไม่คู่ควรแม้แต่จะให้ท่านออกแรงด้วยซ้ำ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของดิฉันในการกวาดล้างเศษสวะพวกนี้ให้หมดสิ้นดีไหมคะ?" เซนส่ายหน้าเบาๆ ปลายดาบชี้ตรงไปยังกลุ่มกิลด์ใหญ่ที่เหลืออยู่ "ไม่ต้องหรอกเอลีน่า... วันนี้ ผมจะสอนให้พวกมันรู้ว่า การเป็นศัตรกับ 'เซียนไร้พ่าย' มันต้องแลกมาด้วยอะไร" เซนก้าวเท้าเตรียมปิดฉากการสังหารหมู่ครั้งประวัติศาสตร์ ทว่า ทันใดนั้นเอง ท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือสนามรบก็พลันมืดสนิทลงฉับพลัน เสียงระฆังเตือนภัยปริศนาดังขึ้นซ้อนทับระบบเกม เสียงแจ้งเตือนสีดำสนิทเด้งขึ้นมาตรงหน้าเซนและเอลีน่าพร้อมกัน [แจ้งเตือนจากระบบส่วนกลาง: ตรวจพบผู้เล่นปริศนาเข้าสู่พื้นที่เขตหวงห้าม] [รหัสตัวตน: ??? - ผู้เล่นหมายเลข 0 (Zero)] [คำเตือน: กำแพงกั้นระหว่างเซิร์ฟเวอร์กำลังถูกทำลายโดยบุคคลที่สาม] แสงสีแดงฉานสาดส่องลงมาจากรอยแยกของท้องฟ้า ร่างของชายปริศนาในชุดเกราะโบราณสลักลวดลายประหลาดก้าวเท้าเดินออกมาจากความว่างเปล่า พร้อมกับแรงกดดันระดับที่ทำให้พื้นที่รอบข้างบิดเบี้ยวจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว "ไม่นึกเลยว่า..." เสียงทุ้มต่ำ เย็นยะเยือก และคุ้นเคยอย่างประหลาดดังขึ้นก้องไปทั่วหุบเขา "เจ้าแห่งเกมผู้ไร้พ่าย จะยังติดอยู่ในกรงนกกระจอกกระโหลกกะลาแบบนี้... เซน, นายปล่อยให้ฉันรอนานเกินไปแล้วนะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "จอมเวทไร้นาม" เสมอมานะครับ