กลยุทธ์ล้างกระดาน

"พวกมันกำลังเคลื่อนพลเข้าสู่เขตอาคมชั้นที่สาม... นายท่าน" น้ำเสียงหวานใสทว่าราบเรียบไร้ความรู้สึกของเอลีน่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องบัญชาการรบชั่วคราว ร่างระหงของเทพธิดาในชุดคลุมสีเงินยวดยวงยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังบัลลังก์หินแกรนิต ดวงตาสีฟ้าครามทอประกายเยียบเย็นมองผ่านหน้าต่างเวทมนตร์ออกไปเบื้องล่าง ที่ซึ่งกองทัพนับหมื่นของกิลด์ 'อสุราโลหิต' กำลังเคลื่อนขบวนเข้ามาด้วยความฮึกเหิม เสียงโห่ร้องก้องกังวานรากับฝูงอสูรกายกระหายเลือด โดยมี 'บารอน' ผู้นำกิลด์ผู้โหยหาอำนาจยืนอยู่แถวหน้าสุดด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน เซน (เซนนิส) ไม่ได้แม้แต่จะชายตามองภาพกองทัพนับหมื่นที่ปรากฏบนจอเวทมนตร์ ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ ราวกับกำลังรอคอยชมการแสดงละครสัตว์ มากกว่าจะเผชิญหน้ากับสงครามชี้ชะตา นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ลงบนพนักแขนเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ดวงตาสีรัตติกาลหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความเบื่อหน่าย ดั่งราชสีห์ที่มองฝูงมดปลวกกำลังเดินเข้าหาความตาย "ปล่อยให้พวกมันเข้ามาใกล้กว่านี้อีกนิดครับ เอลีน่า..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก "คนพวกนี้มักจะชะล่าใจเสมอเมื่อคิดว่าเหยื่อไม่มีทางสู้... การตบหน้าพวกมันตอนที่กำลังมั่นใจที่สุด มันถึงจะสะใจและได้รสชาติมากที่สุดไม่ใช่หรือครับ" เอลีน่ายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและดุดันในเวลาเดียวกัน "รับทราบครับ... ดิฉันจะเตรียมเปิดทางให้ท่านได้แสดงฝีมือตามใจชอบ" เบื้องล่าง กำแพงเมืองโบราณถูกล้อมรอบด้วยกองทัพนับหมื่น บารอนเงยหน้าขึ้นมองปราสาทร้างเบื้องบนด้วยสายตาดดูหมิ่นเหยียดหยาม เขายกดาบใหญ่ในมือชี้ขึ้นฟ้าแล้วตะโกนด้วยพลังเสียงที่เสริมด้วยเวทมนตร์จนสะเทือนเลื่อนลั่น "เฮ้ย! ไอ้ผู้เล่นนอกคอก เซนนิส! แกคิดว่าซ่อนตัวอยู่ในซากปรักหักพังนั้นแล้วจะรอดพ้นจากเงื้อมมือของกิลด์อสุราโลหิตงั้นเรอะ! วันนี้ข้าจะลบชื่อแกออกจากเซิร์ฟเวอร์นี้ให้ราบคาบ! ไ्सก100 ล้านโกลด์ที่แกโกงไป... คายออกมาซะ! แล้วคลานมากราบเท้าข้า เดี๋ยวข้าจะเมตตาให้ตายแบบไม่ทรมาน!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเหล่าสมาชิกกิลด์นับหมื่นดังประสานกันราวกับเสียงคำรามของปีศาจ พวกมันมั่นใจในพลังและจำนวนที่เหนือกว่าอย่างไร้ขีดจำกัด คิดว่านี่คือการล่าเหยื่อฝ่ายเดียวที่ง่ายดายที่สุดในประวัติศาสตร์เกมนี้ ในห้องบัญชาการ เซนปรายตามองลงไปเบื้องล่างเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยิ้มเยาะอย่างน่ากลัว "สุนัขที่เห่าเสียงดังที่สุด... มักจะเป็นตัวที่ตายอนาถที่สุดเสมอสินะครับ" เซนลุกขึ้นยืนช้าๆ แรงกดดันมหาศาลที่ถูกสะกดไว้ระเบิดทะลักออกจากร่างของเขาทันที จนอากาศภายในห้องบิดเบี้ยวและเกิดเสียงดังเปรี๊ยะราวกับกระจกจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เอลีน่าก้าวถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อเปิดทางให้เจ้านายของเธอ พร้อมกับร่ายเวทสนับสนุนระดับตำนาน 'รัศมีแห่งการพิพากษา' โอบล้อมร่างของเซนไว้จนเกิดแสงสีทองเจิดจ้าพวยพุ่งทะลุเพดานปราสาทพุ่งตรงขึ้นสู่ท้องฟ้ายามค่ำคืน "ถ้าอยากได้เงินนัก... ผมจะจัดให้พวกมันจนล้นคอจนหายใจไม่ออกเลยก็แล้วกันครับ" เซนก้าวเท้าเดินออกไปยืนที่ระเบียงหินริมหน้าต่าง ลมกรรโชกแรงพัดกระหน่ำจนชายผ้าคลุมสะบัดไหว ดวงตาสีรัตติกาลกวาดมองกองทัพมดปลวกเบื้องล่างด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็ง มือข้ายกขึ้นระดับอก ปลายนิ้วเรียวยาวประสานกันเป็นอินทรีย์เวทที่ซับซ้อนเกินกว่าระบบเกมทั่วไปจะประมวลผลทัน [คำเตือนระบบ: ตรวจพบการใช้พลังงานเวทมนตร์เกินขีดจำกัดระดับเซิร์ฟเวอร์! คำเตือน: ระบบความปลอดภัยกำลังจะล่มสลาย!] หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นมานับร้อยอันในสายตาของเซน แต่เขากลับแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "ระบบงั้นเหรอ... สิ่งเหล่านี้มันก็แค่ของเล่นในมือผมตั้งแต่แรกแล้วครับ" ตูมมมม! วงแหวนเวทมหึมาปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าเหนือหัวกองทัพอสุราโลหิต รัศมีกว้างใหญ่ไพศาลครอบคลุมพื้นที่รัศมีสิบกิโลเมตรในพริบตา วงแหวนสีทองอร่ามสลับกับอักขระโบราณสีดำสนิทหมุนวนด้วยความเร็วสูง บรรยากาศรอบตัวกดทับลงมาจนผู้เล่นนับหมื่นคนเบื้องล่างทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นโดยอัตโนมัติ รอยยิ้มเย่อหยิ่งบนใบหน้าของบารอนแข็งค้างทันที ความหวาดกลัวระดับสัญชาตญาณพุ่งพล่านขึ้นมาเกาะกุมหัวใจจนลมหายใจสะดุด "มะ... มันคือเวทอะไรวะเนี่ย! ทำไมข้าขยับตัวไม่ได้!" บารอนแผดเสียงตะโกนด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เม็ดเหงื่อกาฬไหลโทรมกาย เซนก้มมองพวกมันด้วยสายตาของพระเจ้าผู้สร้างและทำลายล้าง เขากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าก้องกังวานไปทั่วอาณาจักร "จงสูญสลายไปซะ... บทลงทัณฑ์แห่งผู้โง่เขลา" นิ้วมือดีดออกไปเบื้องหน้าเบาๆ พริบตาเดียว... ท้องฟ้าทั้งผืนก็ถูกย้อมด้วยแสงสีขาวบริสุทธิ์ ไม่มีเสียงระเบิดกัมปนาท ไม่มีประกายไฟ ไม่มีแม้แต่เวลาให้กรีดร้อง แสงสว่างวาบเดียวกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในรัศมีสิบกิโลเมตรให้ราบเป็นหน้ากลอง พื้นดินยุบตัวลงกลายเป็นหลุมอ่างยักษ์ กองทัพนับหมื่น ชีวิตนับหมื่น และป้อมปราการเหล็กกล้า สลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวและเศษซากข้อมูลที่ลอยหายไปกับสายลมในชั่วพริบตาเดียว ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมพื้นที่ทั้งหมด เหลือเพียงเซนที่ยืนกอดอกอย่างสง่างามบนระเบียงปราสาท และเอลีน่าที่ยืนเคียงข้างด้วยความจงรักภักดี หน้าต่างระบบแสดงผลแจ้งยอดไอเทมและเงินรางวัลที่ดรอปจากผู้เล่นนับหมื่นคนไหลทะลักเข้ามาในช่องเก็บของของเซนจนตัวเลขทะลุเพดานสถิติเซิร์ฟเวอร์ ทว่า ในขณะที่ความเงียบกำลังครอบงำ ทันใดนั้นเอง... หน้าจออินเทอร์เฟซส่วนตัวของเซนก็กะพริบถี่ๆ พร้อมกับเสียงเตือนจากระบบที่ไม่ได้มาจากผู้เล่นทั่วไป แต่มาจาก "ผู้ดูแลระบบสูงสุด (System Admin)" ที่ถูกล็อกไว้ [แจ้งเตือนด่วนจากระบบกลาง: ตรวจพบการเข้าถึงโค้ดลับระดับสูงสุด... ยินดีต้อนรับท่านผู้กลับมา 'เซนนิส' บัญชีผู้พัฒนาหลักของคุณได้รับการปลดล็อกเต็มรูปแบบแล้ว กรุณายืนยันตัวตนเพื่อรับสิทธิ์การควบคุมทั้งหมดของทวีปหลัก] เซนหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างมีความหมาย เมื่อหน้าจอโปร่งแสงตรงหน้าปรากฏชื่อของบุคคลที่เขาไม่คิดว่าจะติดต่อมาในเวลานี้—ไอดีของ "พระเจ้าแห่งเซิร์ฟเวอร์" ที่ควรจะหายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน กำลังส่งข้อความตรงเข้ามาหาเขาว่า... "ในที่สุด... แกก็หาทางกลับมาจนได้นะ น้องชาย" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "จอมเวทไร้นาม" เสมอมานะครับ