ความภักดีที่ไม่มีวันสั่นคลอน

คมมีดอาบยาพิษสีม่วงเข้มแหวกผ่านความมืดมิดด้วยความเร็วสูง เสียงแหวกอากาศหวีดหวิวรากเหง้าแห่งความตายพุ่งตรงสู่จุดตายบริเวณท้ายทอยของเซนอย่างแม่นยำ ไร้ซึ่งเสียงเตือน ไร้ซึ่งจิตสังหารที่เล็ดลอดออกมาก่อนหน้า นี่คือวิถีการลอบสังหารระดับปรมาจารย์แห่งสมาคมเงาทมิฬ ผู้ว่าจ้างยอมทุ่มทุนมหาศาลเพื่อแลกกับลมหายใจของอดีตผู้เล่นอันดับหนึ่ง เซนยังคงยืนนิ่ง ดวงตาสีรัตติกาลหรี่ลงเล็กน้อย ไม่มีความตื่นตระหนก ไม่มีความจำเป็นต้องขยับตัวด้วยซ้ำ ในสายตาของอดีตเซียนเกมผู้มองทะลุกลไกทุกอย่างในโลกใบนี้ การลอบสังหารนี้เป็นเพียงความพยายามอันน่าสมเพชของพวกมดปลวกที่คิดจะโค่นล้มภูเขา ทว่า... มีบางสิ่งที่เร็วกว่าการคำนวณของเซน "บังอาจ..." น้ำเสียงเย็นยะเยือกราวกับเสียงกระซิบจากขุมนรกดังขึ้นแผ่วเบา แต่กลับทรงพลังจนแรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านไปทั่วรัศมีร้อยเมตร เอลีน่าที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องข้างขยับกายวูบเดียว ร่างบางในชุดราตรีสีดำสนิทราวกับรัตติกาลปรากฏตัวขึ้นขวางกั้นระหว่างคมมีดมรณะกับเซนในเสี้ยววินาทีที่กระชั้นชิดที่สุด เปรี้ยง! คลื่นพลังเวทสีทองอร่ามระเบิดออกรอบตัวเอลีน่า รัศมีแสงเจิดจ้าแผดเผาความมืดจนสว่างวาบราวกับกลางวัน คมมีดอาบยาพิษที่ขึ้นชื่อว่าทะลวงได้ทุกเกราะป้องกัน แตกละเอียดเป็นผุยผงในอากาศทันทีที่กระทบเข้ากับบาตรเวทรูปปีกเทพธิดาที่กางกั้นไว้ เงาสะท้อนของผู้ลอบสังหารที่ซ่อนตัวอยู่ในมิติเงาถึงกับกระอักเลือดออกมาคำโต แรงสะท้อนจากการโจมตีที่ถูกปัดป้องทำให้โครงสร้างมิติพังทลาย ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทร่วงหล่นกระแทกพื้นด้วยสภาพแขนขาบิดเบี้ยว ดวงตาเบิกโพ้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับเทพธิดาแห่งการทำลายล้าง เอลีน่าไม่ได้ชายตามองเศษสวะที่นอนรอความตายบนพื้นแม้แต่น้อย ดวงตาสีฟ้าครามคู่นั้นกวาดมองไปยังทิศทางมืดมิดรอบลานกว้าง ที่ซึ่งเหล่านักฆ่าฝีมือดีอีกนับสิบชีวิตซ่อนตัวอยู่ แรงกดดันระดับเทพเจ้าถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไร้ความปราณี บีบอัดบรรยากาศจนเหล่านักฆ่าที่ซุ่มอยู่ต้องสำลักเลือดออกมาพร้อมกันอย่างควบคุมไม่ได้ "คิดจะแตะต้องนายท่าน... พวกเจ้าประเมินชีวิตของตัวเองต่ำเกินไปแล้ว" เอลีน่ายกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียววาดผ่านอากาศเบาๆ วงแหวนเวทโบราณนับร้อยปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า ท้องฟ้าที่เคยปลอดโปร่งกลับถูกย้อมด้วยเมฆหมอกสีเลือดและอสนีบาตสีทองคำที่คำรามลั่น ประหนึ่งการพิพากษาจากเบื้องบน เซนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก มือหนายื่นออกไปแตะลงบนไหล่บางของเอลีน่าเบาๆ สัมผัสที่คุ้นเคยทำให้พลังเวทอันบ้าคลั่งของหญิงสาวสงบลงทันที ราวกับลูกแมวตัวน้อยที่ยอมจำนนต่อนายเหนือหัวเพียงผู้เดียว "พอแค่นั้นแหละ เอลีน่า" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น่าเกรงขาม "เก็บกวาดให้สะอาด อย่าให้มีแมลงตัวไหนรอดไปรายงานเจ้านายของพวกมันได้... ข้าอยากรู้เหมือนกันว่า สุนัขรับใช้ตัวไหนที่กล้าพอจะส่งพวกมันมา" "ตามบัญชาค่ะ... เอ้ย ตามบัญชาค่ะ... อะแฮ่ม ตามบัญชาค่ะ" เอลีน่าชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอใช้สรรพนามที่ไม่เป็นทางการ ก่อนจะรีบปรับน้ำเสียงให้กลับมาเคารพยำเกรงเช่นเดิม ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่พลาดต่อหน้าชายหนุ่ม ทว่ารังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากร่างกลับเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ชั่วพริบตาเดียว สายฟ้าสีทองนับร้อยสายพุ่งลงมาจากฟากฟ้า ราวกับหอกเพลิงแห่งการลงทัณฑ์ กวาดล้างทุกสิ่งในรัศมีรอบด้านให้ราบเป็นหน้ากลอง เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นเพียงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนที่ทุกอย่างจะตกอยู่ในความเงียบสงัดอีกครั้ง เหลือไว้เพียงหลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่และเถ้าธุลีที่ปลิวไปตามสายลม เซนก้าวเดินผ่านซากปรักหักพังไปอย่างไม่แยแส สายตาดั่งเหยี่ยวคมกริบกวาดมองไปยังเศษซากของมีดอาบยาพิษที่พื้น เขาย่อตัวลงหยิบชิ้นส่วนสัญลักษณ์รูปงูพันกริบขึ้นมาพิจารณา รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย "สมาคมเงาทมิฬแห่งอาณาจักรตะวันตก... ดูท่าพวกมันจะลืมไปแล้วสินะ ว่าใครกันที่เป็นคนสร้างกฎของโลกใบนี้ขึ้นมา" เอลีน่าก้าวตามมาติดๆ ร่างบางยืนเคียงข้างพร้อมกางอาณาเขตป้องกันรอบตัวอย่างรัดกุม ดวงตาสีฟ้าครามจ้องมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มด้วยความเทิดทูนบูชา ไม่ว่าโลกใบนี้จะเน่าเฟะหรือเต็มไปด้วยศัตรูที่ทรงอำนาจเพียงใด ขอเพียงแค่มีเซนอยู่เคียงข้าง ต่อให้ต้องประกาศสงครามกับทวีปทั้งทวีป นางก็พร้อมจะทำลายมันให้สิ้นซากอย่างไร้ความลังเล ท่ามกลางความเงียบงันของค่ำคืนที่ถูกย้อมด้วยกลิ่นอายความตาย เสียงฝีเท้าปริศนาก็ดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า เป็นจังหวะที่มั่นคงและทรงพลัง เสียงปรบมือดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับร่างของชายในชุดสูทสีขาวสะอาดตาที่ก้าวออกมาจากเงาไม้ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเสแสร้งและแววตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย "สมล่ำลือจริงๆ อดีตผู้เล่นอันดับหนึ่ง... การจัดการกับพวกสวะพวกนั้นใช้เวลาไม่ถึงสามนาทีด้วยซ้ำ สมกับที่เป็น 'ผู้กุมกฎ' ที่ทรยศต่อระบบจริงๆ" เซนหรี่ตามองผู้มาเยือน รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นอีกครั้งเมื่อเขาจำใบหน้านั้นได้ทันที "ไม่นึกเลยว่าสุนัขรับใช้ชั้นต่ำอย่างเจ้า จะกล้าเสนอหน้ามาหาข้าถึงที่นี่... ดูท่าเจ้าคงจะเบื่อหน่ายกับชีวิตอมตะในเกมนี้เต็มทีแล้วสินะ 'มาสเตอร์' " ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "จอมเวทไร้นาม" เสมอมานะครับ