รอยร้าวของเหล่าผู้ยิ่งใหญ่

"ผลประโยชน์ลงตัว สุนัขย่อมไม่กัดกัน แต่ถ้าเหยื่อชิ้นสุดท้ายมีไว้แค่สำรองให้ใครบางคน... ความภักดีปลอมๆ ก็เป็นแค่เศษกระดาษที่รอวันเผาไฟนะครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมลับชั้นบนสุดของกิลด์ 'อัคคีทมิฬ' บรรยากาศภายในห้องนั้นเต็มไปด้วยไอสังหารและแรงกดดันจากเหล่าหัวหน้ากิลด์ระดับแนวหน้าของเซิร์ฟเวอร์ที่มารวมตัวกันเพื่อเจรจาผลประโยชน์ แต่ทว่า ในเวลานี้ สายตาทุกคู่กลับพุ่งเป้าไปที่ชายหนุ่มผู้สวมเสื้อคลุมสีดำสนิท นามว่า เซนนิส เบื้องขวาของเขาคือเอลีน่า เทพธิดาผู้กุมบัลลังก์อาถรรพ์ ร่างระหงของเธอนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังอย่างเกียจคร้าน แต่ไอน้ำเวทสีครามที่แผ่ออกมาจากปลายนิ้วของเธอกลับทำให้มหาอำนาจอันดับหนึ่งและอันดับสองของเกมถึงกับเม็ดเหงื่อกาฬแตกพลั่กโดยไม่กล้าขยับตัว "แกเป็นใครกันแน่... เซน! ข้อเสนอที่จะแบ่งดันเจี้ยนระดับตำนานให้กิลด์เราแปดส่วน มันหมายความว่ายังไงในเมื่อแกเพิ่งยื่นข้อเสนอเดียวกันนี้ให้กิลด์ 'พายุคลั่ง' ไปเมื่อชั่วโมงก่อน!" บาฮามุท หัวหน้ากิลด์อัคคีทมิฬตบโต๊ะเสียงดังลั่น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดระแวง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ร่างกายกำยำสั่นเทาด้วยความกดดันที่ถูกบีบให้จนมุม ในขณะเดียวกัน โครอส ผู้นำกิลด์พายุคลั่งคู่ปรับตัวฉกาจที่นั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะ ก็ลุกขึ้นยืนพรวด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเดือดดาลไม่แพ้กัน "ว่าไงนะ! แกหมายความว่าแกยกสิทธิ์ผ่านประตูชั้นเจ็ดให้ไอ้บ้านี่ด้วยงั้นเหรอ? ไหนแกบอกว่ากิลด์เราคือพันธมิตรที่จริงใจที่สุดไงวะ!" นี่คือแผนการที่เซนวางไว้... การแยกกิลด์คู่อริให้แตกคอกันเองโดยไม่ต้องใช้ดาบแม้แต่เล่มเดียว เซนยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ ท่วงท่าสุขุมเยือกเย็นราวกับกำลังชมละครสัตว์ในยามว่าง ดวงตาสสีนิลภายใต้ฮู้ดมองตรงไปยังสองยอดฝีมือที่เคยเหยียบย่ำผู้เล่นคนอื่นอย่างโอหัง เขาวางถ้วยรูปร่างประณีตกระทบลงบนจานรองเสียงดัง *กริ๊ก* เบาๆ แต่กลับดังก้องราวกับเสียงฆ้อนพิพากษาในจิตใจของทุกคน "พันธมิตร?" เซนแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดุจใบมีดโกน "ในโลกของผลประโยชน์ ไม่มีคำว่ามิตรแท้หรอกครับ มีแค่เหยื่อที่ฉลาดกับเหยื่อที่โง่เขลา... และพวกคุณสองคน ก็แสดงให้ผมเห็นแล้วว่าสอบตกในข้อสอบข้อแรก" "สามหาว! แกคิดว่ามีอีพณีปีศาจข้างกายแล้วจะลูบคมพวกเราได้งั้นเรอะ!" บบาฮามุทคำรามลั่น ชักดาบใหญ่เรืองแสงสีแดงฉานออกมาชี้หน้าเซน จิตสังหารระดับปรมาจารย์พุ่งทะยานเข้าใส่ร่างของเซนในพริบตา รอบตัวเกิดแรงลมหมุนวนจนข้าวของในห้องกระจัดกระจาย ทว่า... เซNไม่แม้แต่จะกะพริบตา *เปรี้ยง!* ร่างของเอลีน่าไหววูบราวกระแสจิต เธอไม่ได้ขยับตัวด้วยซ้ำ เพียงแค่ปรายตามองไปที่บาฮามุท คลื่นพลังเวทไร้รูปก็กระแทกเข้าที่หน้าอกของหัวหน้ากิลด์อัคคีทมิฬอย่างรุนแรง จนร่างหนากระเด็นทะลุกำแพงหินแกรนิตหนาเตอะออกไปนอนอัด19กองอยู่กับพื้นทางเดินด้านนอก กระอักเลือดสดๆ ออกมาคำโต ดาบในมือหักเป็นสองท่อนในพริบตาเดียว ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง... ความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง โครอสที่ถือขวานเวทมนตร์เตรียมจะพุ่งเข้ามาช่วยถึงกับแข็งค้าง ขวานในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง *เคร้ง* ดวงตาของเขาเบิกกว้างจนแทบถล่นออกมาเมื่อตระหนักได้ว่า ระยะห่างระหว่างพวกเขากับสองคนนี้มันกว้างใหญ่ราวฟ้ากับเหว... พวกเขาไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดา แต่เป็นตัวตนที่อยู่เหนือระบบเกมนี้ไปแล้ว "ทีนี้..." เซนลุกขึ้นยืนช้าๆ จัดเสื้อผ้าให้เข้ารูปอย่างเนียบเนียบ สายตาคมกริบมองกวาดไปยังสมาชิกกิลด์คนอื่นๆ ที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่ริมห้อง "พวกคุณยังอยากจะตกลงเรื่องผลประโยชน์กันต่อ หรือจะให้ผมช่วยรื้อกิลด์ทิ้งให้มันจบๆ ไปในคราวเดียวดีครับ?" โครอสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เม็ดเหงื่อเย็นเฉียบไหลย้อยลงตามกรอบหน้า เขาหันไปมองสหายร่วมรบอย่างบาฮามุทที่นอนหมดสภาพอยู่ข้างนอก ก่อนจะหันกลับมามองเซนด้วยแววตาที่สิ้นหวัง ความไว้เนื้อเชื่อใจระหว่างกิลด์อัคคีทมิฬและพายุคลั่งได้ถูกทำลายลงจนไม่เหลือชิ้นดีด้วยคำพูดเพียงไม่กี่ประคำของชายหนุ่มผู้นี้ "แก... แกต้องการอะไรกันแน่ เซนนิส?" โครอสเค้นเสียงถามด้วยความหวาดกลัว ขาของเขาสั่นจนแทบยืนไม่อยู่ เซนยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นอยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของผู้ล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุมในกรงขัง "ผมไม่ได้ต้องการอะไรมากหรอกครับ... แค่อยากให้พวกคุณก้มหัวลง แล้วยอมรับซะว่า บัลลังก์ที่พวกคุณนั่งอยู่ มันเป็นของผมตั้งแต่แรก" เอลีน่าก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างเซน รอยยิ้มเย้ายวนใจแต่แฝงด้วยจิตสังหารอันตรายปรากฏบนใบหน้าของเธอ นิ้วเรียวยาววาดผ่านอากาศเบาๆ หน้าต่างระบบสีแดงฉานนับร้อยบานก็ดีดเด้งขึ้นมากลางอากาศ ทุกหน้าต่างคือการยึดครองสิทธิ์ทรัพย์สินและดินแดนทั้งหมดของทั้งสองกิลด์ในเวลาเดียวกัน ทว่า ในวินาทีที่ความพ่ายแพ้อันเบ็ดเสร็จกำลังจะสมบูรณ์แบบ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ก็ดังขึ้นจากเบื้องล่าง แรงสั่นสะเทือนสะท้อนขึ้นมาถึงชั้นบนสุด พร้อมกับเสียงประกาศเตือนภัยสีแดงฉานที่ดังกระหึ่มไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ *[แจ้งเตือนระบบ: ผู้เล่นระดับตำนานลับ "คาร์ลอส ผู้กล้าแห่งอาณาจักรสาบสูญ" ได้ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูหลัก พร้อมกองทัพอัศวินอมตะ 10,000 นาย!]* เซนชะงักฝีเท้าเล็กน้อย ดวงตาสีนิลหรี่ลงครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มขึ้นมากกว่าเดิมเมื่อเห็นเงาร่างมหึมาที่กำลังพังประตูเข้ามาในมอนิเตอร์หลัก "โอ้... แขกที่ไม่ได้รับเชิญมาเร็วกว่าที่คิดแฮะ..." เซนพึมพำเบาๆ พร้อมกับแบมือขวาออก ปรากฏการ์ดสีดำสนิทลวดลายอักขระโบราณขึ้นมาในอุ้งมือ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "จอมเวทไร้นาม" เสมอมานะครับ