สมบัติลับในป่าต้องห้าม

กลิ่นอายของซากศพและความชื้นที่เน่าเปื้อนราคี ทำให้ป่าสนทมิฬแห่งนี้ขึ้นชื่อว่าเป็น "เขตกักกันมรณะ" ที่แม้แต่นักผจญภัยเลเวลสูงยังต้องหลั่งน้ำตาด้วยความสิ้นหวัง แต่สำหรับผม... มันเป็นเพียงแค่สถานที่เดินเล่นเพื่อเก็บเกี่ยววัตถุดิบชั้นดีก็เท่านั้น "ระวังหน่อยนะครับเอลีน่า กลิ่นอายของพวกมันเริ่มเข้มข้นขึ้นแล้ว" ผมเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ขณะที่ดวงตายังคงจดจ้องอยู่กับหน้าต่างโปร่งใสของระบบที่ลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศ นิ้วเรียวยาวกวาดผ่านข้อมูลมอนสเตอร์ระดับบอสที่ซ่อนตัวอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่ ความมืดมิดรอบตัวไม่ได้สร้างความกดดันให้ผมแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ความเงียบงันนี้กลับช่วยให้กระบวนการคำนวณสเตตัสและการจัดสรรสกิลของผมไหลลื่นยิ่งกว่าเดิม เอลีน่าที่เดินตามหลังมาติดๆ ส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มของเธองดงามราวกับเทพธิดาตกสวรรค์ แต่ประกายในดวงตานั้นกลับเต็มไปด้วยความกระหายเลือดที่ถูกกดเอาไว้ภายใต้ท่าทีอันสง่างาม "ห่วงตัวเองก่อนเถอะค่ะ... อ้อ ขออภัย ชินปากไปหน่อย ห่วงตัวเองก่อนเถอะครับท่านเซน" เอลีน่าเปลี่ยนสรรพนามอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นมุมปากของผมกระตุกขึ้นเล็กน้อย "ต่อให้เป็นสัตว์อสูรบรรพกาล ถ้ามันกล้าขวางทางท่าน ฉันก็พร้อมจะแผดเผาพวกมันให้ไม่เหลือแม้แต่เศษธุลีอยู่แล้วค่ะ... ครับ!" ผมยกยิ้มมุมปาก ความภักดีที่ไร้เงื่อนไขและทรงพลังเช่นนี้แหละ คือสิ่งที่ทำให้เกมบ้าๆ นี้ยังมีสีสันขึ้นมาบ้าง *กรอบแกรบ...* เสียงกิ่งไม้หักดังขึ้นจากความมืดเบื้องหน้า ทันใดนั้น เงาร่างขนาดมหาสมุทรก็พุ่งทะยานออกมาจากพุ่มไม้หนาทึบ มันคือ "ราชสีห์ทมิฬเกราะเพลิง" มอนสเตอร์ระดับบอสเขตแดน เลเวล 85 ที่มีอัตราการดรอปไอเทมระดับตำนานเพียง 0.01% ดวงตาสีแดงฉานของมันจ้องมองมาที่เราด้วยความกระหายใคร่รู้ในกลิ่นอายของเนื้อหนังมนุษย์ เสียงคำรามต่ำๆ ลอดไรฟันออกมาจนแผ่นดินใต้เท้าสั่นสะเทือน นักผจญภัยทั่วไปคงเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้นด้วยแรงกดดันระดับนี้ไปแล้ว แต่สำหรับพวกเรา... มันเป็นเพียงแค่เป้าซ้อมมือชิ้นใหญ่ "มนุษย์โง่เขลา... กล้าดียังไงถึงบุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของข้า!" เสียงคำรามกึกก้องด้วยภาษามอนสเตอร์ดังสะท้อนในหัว แต่มันไม่ได้ทำให้ผมกะพริบตาแม้แต่น้อย ผมหยิบดาบสั้นสนิมเขรอะเล่มหนึ่งออกจากช่องเก็บของ—อาวุธขยะเลเวล 1 ที่ใครเห็นก็ต้องหัวเราะเยาะ "จัดการมันซะ เอลีน่า" ผมเอ่ยสั้นๆ "รับบัญชาค่ะ ท่านเซน" สิ้นเสียงหวานหยาดเยิ้มนั้น คลื่นพลังเวทสีดำสนิทก็ระเบิดออกจากร่างของเอลีน่า ความกดดันระดับมหาเทพแผ่ขยายออกไปจนทำให้ใบไม้รอบบริเวณแปรเปลี่ยนเป็นผุยผงในพริบตาเดียว ราชสีห์ทมิฬเกราะเพลิงที่กำลังพุ่งเข้ามาตะปบหยุดชะงักลงทันที ดวงตาของมันเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด สัญชาตญาณดิบของมันกรีดร้องบอกให้วิ่งหนี แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว *เปรี้ยง!* เสาเพลิงทมิฬพุ่งทะยานจากพื้นดินขึ้นสู่ท้องฟ้ากลืนกินร่างมหึมานั้นหายไปในเสี้ยววินาที ไม่มีแม้แต่เสียงกรีดร้อง มีเพียงเศษซากไอเทมสีทองอร่ามที่ร่วงหล่นลงมากระทบกับพื้นดิน เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังรัวติดต่อกันจนแทบฟังไม่ทัน [ท่านได้กำจัด 'ราชสีห์ทมิฬเกราะเพลิง' เลเวล 85 สำเร็จ] [ได้รับค่าประสบการณ์มหาศาล...] [เลเวลของท่านเซนนิสเพิ่มขึ้นเป็น 45] [ได้รับไอเทม: 'หัวใจแห่งราชาอสูร (ระดับตำนาน)' x1] ผมก้มลงเก็บไอเทมขึ้นมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับว่าสิ่งที่เพิ่งทำไปไม่ใช่การสังหารบอสระดับสูง แต่เป็นการเก็บดอกไม้ริมทาง "ฝีมือพัฒนาขึ้นนี่ครับเอลีน่า" ผมเอ่ยชมสั้นๆ "ทั้งหมดก็เพื่อนายท่านผู้กุมชะตากรรมของโลกใบนี้ค่ะ" เอลีน่าโค้งตัวลงเล็กน้อยด้วยความเคารพ ทว่าในจังหวะนั้นเอง สายตากลับเหลือบไปเห็นรอยแยกมิติประหลาดที่กำลังเปิดออกช้าๆ ที่เบื้องหลังซากศพของบอส รอยแยกสีม่วงเข้มแผ่กลิ่นอายโบราณและอันตรายออกมาอย่างชัดเจน มันไม่ใช่บั๊กของระบบ และไม่ใช่กิจกรรมตามเนื้อเรื่องปกติ แต่มันคือ "ประตูสู่ดินแดนลับแลต้องห้าม" ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้รหัสโค้ดลับระดับสูงสุดของเกม หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นมาตรงหน้าผมทันที พร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังหนวกหู [คำเตือน: ตรวจพบรอยแยกมิติที่ไม่รู้จัก 'หอคอยแห่งบาปปฐมกาล'] [คำเตือน: พื้นที่นี้ถูกปิดตายโดยผู้สร้างระบบ ห้ามผู้เล่นเข้า 100%] [หากฝ่าฝืน บัญชีผู้เล่นของท่านจะถูกลบถาวรทันที!] ผมหรี่ตามองตัวหนังสือสีแดงเหล่านั้น รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้า ลบถาวรอย่างนั้นหรือครับ? น่าสนใจไม่น้อยนี่... ผมเอื้อมมือออกไปสัมผัสกับรอยแยกมิติเบื้องหน้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ขณะที่เอลีน่าก้าวเข้ามายืนเคียงข้าง พร้อมกับปลดปล่อยออร่าเวทมนตร์เพื่อคุ้มครองแผ่นหลังของผมอย่างรู้ใจ "เราไปทักทายผู้สร้างระบบกันหน่อยดีกว่าไหมครับ เอลีน่า" "ด้วยความยินดีที่สุดค่ะ ท่านเซน... มาดูกันซิว่าพระเจ้าปลอมๆ พวกนั้น จะทนรับมือกับพวกเราได้สักกี่น้ำ" มือของผมทะลุผ่านม่านพลังสีดำสนิทเข้าไป และในวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับแก่นกลางของประตูมิติ หน้าจอระบบทั้งหมดก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องมาจากความว่างเปล่า... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบรรทัดนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ