ระบบเริ่มทำงานตามใจสั่ง

"ตัวเลขสองร้อยสี่สียังกล้าเรียกว่านักเวทขั้นสูง? ตาของพวกท่านคงเอาไว้ประดับกบาลสินะครับ" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังสะท้อนก้องไปทั่วลานประลองหินแร่สีนิล ศาลากลางเมืองแห่งการเริ่มต้นที่ควรจะสงบเงียบ บัดนี้กลับเนืองแน่นไปด้วยฝูงชนนับพันที่แห่กันมาดูความน่าสมเพชของผู้เล่นใหม่ที่บังอาจปฏิเสธคำชวนของกิลด์ "ราชันย์โลหิต" เซนยืนเอามือซ้ายไขว้หลัง มือขวาควงกริชเล่มโทรมที่มีรอยบิ่นอย่างไม่แยแส สายตาคู่คมกริบดุจเหยี่ยวทะเลทรายมองร่างของ "เบอร์ทอน" รองหัวหน้ากิลด์ระดับ 45 ที่นอนกุมท้องอาฟเตอร์ช็อกจากการโจมตีสวนกลับเพียงครั้งเดียว ใบหน้าของชายร่างยักษ์บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว เลือดสีแดงฉานไหลทะลักออกจากมุมปากย้อมพื้นหินให้กลายเป็นสีคล้ำ เมื่อครู่... มันเป็นแค่การสะบัดข้อมือธรรมดาๆ ไม่มีการร่ายเวท ไม่มีออร่าสีสันฉูดฉาดแบบที่ผู้เล่นทั่วไปใช้กัน แต่แรงกดดันมหาศาลที่ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างโปร่งในชุดผู้เริ่มต้นกลับทำให้เหล่าจอมเวทแถวหน้าถึงกับเข่าอ่อน "ไอ้... ไอ้เด็กเวรนี่! มันใช้วิธีสกปรกอะไรวะ!" เบอร์ทอนคำรามลั่นด้วยความแค้น ดวงตาเบิกโพ้าง H P ของมันลดฮวบลงเหลือเพียงขีดแดงสุดท้าย "พวกเรา รุมมัน! ฆ่ามันให้เป็นจุล!" สิ้นเสียงคำสั่ง เหล่าสมาชิกกิลด์ราชันย์โลหิตนับสิบชีวิตที่ล้อมรอบอยู่ต่างชักอาวุธประจำกายออกมา แสงสว่างวาบจากทักษะระดับกลางประสานกันจนเกิดเป็นโดมพลังงานสีเลือด บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้งจนผู้เล่นมุงรอบนอกต้องถอยร่นกรูดด้วยความหวาดกลัว ทว่า... เซนกลับไม่แม้แต่จะขยับเท้าถอยหลัง ริมฝีปากหยักได้รูปเหยียดขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่ชวนให้สันหลังวาบหวิว ภายในห้วงความคิดของเขา หน้าต่างระบบสีฟ้าเข้มอันเป็นเอกลักษณ์กำลังหมุนวนด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงหึ่งต่ำๆ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการปลดล็อกขีดจำกัดพลังงานระดับ "มหาเทพปฐพี"] [สถานะ: เซนนิส - ผู้ครองบัลลังก์นิรันดร์] [คำเตือน: โครงสร้างร่างปัจจุบันอยู่ในระดับต่ำ หากฝืนปลดปล่อยพลังงาน 100% อาจทำให้เนื้อเยื่อฉีกขาด... ต้องการใช้สิทธิ์ "ปรับแต่งระบบตามใจสั่ง" หรือไม่?] "ยืนยันครับ" เซนพึมพำเบาๆ ในใจอย่างใจเย็น [รับทราบ... ทำการอัปเกรดความจุมานาชั่วคราวเป็น 'อนันต์' / ปลดล็อกสิทธิ์ขาดในการเขียนทับกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้] เปรี้ยง! พริบตานั้นเอง อากาศรอบตัวก็ระเบิดออกเป็นริ้วคลื่นสีดำสนิท แรงโน้มถ่วงรอบลานประลองเพิ่มขึ้นนับร้อยเท่า ร่างของสมาชิกกิลด์ราชันย์โลหิตที่กำลังพุ่งเข้ามาจู่โจมราวกับถูกค้อนยักษ์ล่องหนทุบลงกลางกระบาล พวกมันทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในท่าหมอบกราบอย่างไร้ทางสู้ อาวุธในมือหลุดร่วงกระจัดกระจาย ส่งเสียงกระทบพื้นดังระงม "อ๊ากกก! นี่มันอะไรกันวะเนี่ย... ขา... ขาขยับไม่ได้!" "พลังบ้าอะไรวะเนี่ย หายใจไม่ออก!" เสียงโหยหวนด้วยความทรมานดังระเบิดขึ้นจากปากของพวกที่เคยโอหัง ท่ามกลางความตื่นตะลึงของฝูงชนนับพันที่อ้าปากค้างจนแทบจะกลืนคางตัวเองลงไป ทุกสายตาจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกราวกับกำลังฝันร้าย ผู้เล่นระดับสูงที่เคยผูกขาดอำนาจในเมืองนี้ กำลังนอนหมอบแทบเท้าเด็กใหม่เลเวล 1 อย่างน่าสมเพช เอลีน่าที่ยืนกอดอกพิงเสาหินอยู่ไม่ไกล ยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ดวงตาสีม่วงเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายแห่งความภักดี นางปรายตามองกลุ่มคนที่เคยเหยียดหยามเซนด้วยความเวทนา ราวกับกำลังมองฝุ่นผงใต้รองเท้า "บอกแล้วแท้ๆ..." เสียงหวานใสแต่เยືือกเย็นของเอลีน่าดังแทรกความเงียบขึ้นมา "ว่าอย่าหาเรื่องใส่ตัว... พวกท่านนี่ช่างสอนไม่จำเอาเสียเลยนะครับ" เซนก้าวเดินเข้าไปหาเบอร์ทอนที่พยายามตะเกียกตะกายหนีอย่างน่าเวทนา เสียงรองเท้าบูทกระทบพื้นหินดัง กัป-กัป เป็นจังหวะสม่ำเสมอราวกับเสียงเคาะโลงศพ เขาย่อตัวลงใช้ปลายนิ้วชี้แตะที่หน้าผากของเบอร์ทอนเบาๆ ทันใดนั้น หน้าต่างสเตตัสสีแดงฉานก็เด้งขึ้นตรงหน้าของหัวหน้ากิลด์ผู้ยิ่งใหญ่ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นในหัวของมันจนแทบระเบิด [ระบบตรวจพบการละเมิดสิทธิ์: สั่งปลดอาชีพ "นักรบโลหิต" ของเป้าหมายถาวร] [ดำเนินการเสร็จสิ้น... ปัจจุบันเป้าหมายกลายเป็น "ชาวบ้านไร้ค่า" เลเวล 0] "ม... ไม่จริง! แกทำอะไรกับฉัน!" เบอร์ทอนกรีดร้องลั่นเมื่อรู้สึกได้ว่าพลังเวทและกล้ามเนื้อที่สะสมมานานนับปีสลายหายไปในพริบตา ร่างกายของเขาลีบเล็กลง สีหน้าซีดเซียวราวกับคนใกล้ตาย "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ" เซนตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แววตากลับไร้ซึ่งความปราณี "ผมแค่แสดงให้ดูว่า... คนที่ยืนอยู่จุดสูงสุดจริงๆ เขาทำกันอย่างไร" เซนสะบัดมือเบาๆ ร่างของเบอร์ทอนและลูกสมุนก็ถูกแรงดันอากาศมหาศาลซัดกระเด็นลอยละลิ่วหายลับไปขอบฟ้า ท่ามกลางความเงียบกริบของฝูงชนที่ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหายใจแรง ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบกำลังครอบงำ ท้องฟ้าเหนือลานประลองกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท เมฆหมอกทมิฬม้วนตัวเข้าหากันอย่างรวดเร็วราวกับมีพายุเฮอริเคนกำลังก่อตัว กริ๊ง... เสียงกระดิ่งทองคำกังวานใสแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้นมาจากความว่างเปล่า พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดคลุมสีทองอร่ามที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติกลางอากาศ "บังอาจนักนะ... เจ้าหนูที่บัง องอาจมาแก้ไขข้อมูลของทวีปนี้ตามใจชอบ" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังสะท้อนก้องไปทั่วฟ้าดิน พร้อมกับแรงกดดันระดับพระเจ้าที่กดทับลงมาจนผู้เล่นทุกคนในรัศมีหกกิโลเมตรต้องคุกเข่าลงกับพื้นโดยอัตโนมัติ ยกเว้นเพียงเซนและเอลีน่าเท่านั้น เซนเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างในชุดทองคำที่ลอยอยู่เบื้องบน มุมปากยังคงประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันเช่นเดิม ...และในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างระบบสีดำสนิทที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเซน พร้อมกับข้อความที่ทำให้ลมหายใจของเขาต้องสะดุด [แจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจาก 'ผู้ดูแลระบบสูงสุด' (GM)] [ทางเลือกที่ 1: ยอมจำนนและรีเซ็ตข้อมูลตัวละคร] [ทางเลือกที่ 2: กดปุ่ม 'ลบเซิร์ฟเวอร์' เพื่อเริ่มต้นประวัติศาสตร์ใหม่ทั้งหมด] เซนเหลือบมองปุ่มสีแดงฉานที่สว่างวาบอยู่บนหน้าจอ ก่อนจะยื่นนิ้วมือไปแตะมันอย่างไร้ความลังเล พร้อมกับเอ่ยเสียงเรียบ "รบกวนเปิดทางให้ผมหน่อยนะครับ... ผมยังเล่นไม่หนุกเลย" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบรรทัดนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ