จุดสิ้นสุดคือจุดเริ่มของมหาเวท

"เกมนี้... มันจบลงแล้ว เซนนิส" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของ 'วาลคิรี' ก้องกังวานอยู่ในห้วงมิติสีเลือด หน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้าแสดงข้อความสีแดงฉานขนาดมหึมาว่า *[SYSTEM WARNING: ACCOUNT DELETION IN PROGRESS]* ข้อมูลตัวละครระดับเทพที่เขาใช้เวลาสร้างมานานกว่าเจ็ดปี กำลังถูกบดขยี้และย่อยสลายกลายเป็นเพียงฝุ่นผงดิจิทัลอย่างไร้ความปราณี เซนยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของวิหารแห่งพันธสัญญา ร่างกายของอดีตผู้เล่นอันดับ 1 ของโลกเสมือนจริง *‘อาคานเทีย’* เต็มไปด้วยบาดแผลจากการถูกหักหลังโดยคนที่เขาเรียกว่าสหายรัก ดวงตาสีนิลคู่คมกริบไม่ได้ฉายแววความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลกที่มองทะลุผ่านร่างของพวกมัน ราวกับกำลังมองดูฝุ่นผงที่ไร้ค่า "เจ้าคิดว่าการลบตัวละครทิ้ง จะทำให้ข้าหายไปจากโลกนี้ได้จริงๆ หรือ วาลคิรี" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบเรื่อยแต่น่าขนพองสยองเกล้า แรงกดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกจากร่างของเซนจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว วาลคิรีที่เคยยิ้มเยาะถึงกับชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามขมับโดยไม่ทราบสาเหตุ "ทะ... ทำไมแกถึงยังนิ่งอยู่ได้! ข้อมูลทุกอย่างของแกกำลังถูกลบ! สมบัติระดับตำนาน กิลด์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ และพลังทั้งหมด... มันกำลังจะกลายเป็นศูนย์!" วาลคิรีแผดเสียงตะโกนออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ เซนไม่ตอบคำถามนั้น ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่เต็มไปด้วยอำนาจการทำลายล้างที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้เป็นจุล "เจ้าลืมไปแล้วสินะ... ว่าข้าไม่ได้เป็นแค่ผู้เล่นธรรมดา" เซนก้าวเท้าเดินผ่านความว่างเปล่าที่กำลังแตกสลาย "ข้าคือผู้ที่เขียนกฎของเกมนี้ขึ้นมาตั้งแต่ต้น... และพวกเจ้า ก็เป็นเพียงแค่ตัวหมากบนกระดานที่ข้ายอมปล่อยให้เล่นสนุกด้วยเท่านั้น" *เปรี้ยง!* แสงสว่างวาบสีดำสนิทระเบิดออกกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในมิตินั้น ระบบแจ้งเตือนรัวระรัวจนหน้าจอระเบิด เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวของวาลคิรีดังเป็นเสียงสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงสู่ความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์ *** ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย ราวกับกระดูกทุกชิ้นในร่างกายถูกบดขยี้แล้วประกอบกลับเข้าไปใหม่ด้วยเวทมนตร์โบราณ เซนลืมตาขึ้นช้าๆ เพดานหินเก่าแก่ที่สลักด้วยอักขระเวทสีทองเรืองแสงจางๆ ปรากฏขึ้นในครรลองสายตา กลิ่นอายของป่าโบราณและละอองมานาน่าเข้มข้นลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศ ที่นี่ไม่ใช่โลกดิจิทัลที่เขาคุ้นเคย... แต่มันคือดินแดนที่ไม่เคยปรากฏบนแผนที่ใดในเกม *ตึ้ง!* *[SYSTEM NOTIFICATION: ยืนยันการรีเซ็ตตัวตนสมบูรณ์]* *[ผู้เล่น 'เซน' ได้รับคลาสเริ่มต้นใหม่: 'เซียนเวทไร้ขีดจำกัด' (Unique Class)]* *[ปลดล็อกขีดจำกัดพลังมานา: ∞ (Infinity)]* *[ท่านได้รับสกิลเฉพาะตัว: 'หัตถ์แห่งการสร้างและทำลาย' และ 'เนตรวิเคราะห์สวรรค์']* หน้าต่างระบบสีทองอร่ามลอยเคว้งคว้างอยู่เบื้องหน้า เซนยันกายลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ ความรู้สึกแปลกใหม่ไหลเวียนไปทั่วเส้นประสาท พลังงานมหาศาลที่ถูกปลดปล่อยออกมาทำให้มิติรอบตัวสั่นสะเทือนเบาๆ นี่ไม่ใช่การถูกลบตัวละคร... แต่มันคือการ "จุติใหม่" ในร่างของมนุษย์ที่มีพลังเหนือกว่าเดิมนับร้อยเท่า "ฟื้นแล้วหรือคะ นายท่านของฉัน" เสียงหวานใสปานระฆังแก้วดังขึ้นจากมุมห้อง เซนหันไปมองตามเสียงและพบกับร่างเพรียวระหงของหญิงสาวในชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ เส้นผมสีเงินยวงยาวสยายถึงพื้น ดวงตากลมโตคู่นั้นประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้า รัศมีความกดดันระดับเทพเจ้าแผ่ออกมาจากตัวเธอ แต่นางกลับคุกเข่าลงข้างหนึ่ง ก้มศีรษะให้อย่างนอบน้อมที่สุด เธอคือ 'เอลีน่า' เอ็นพีซีระดับตำนานผู้กุมกุญแจแห่งมิติอาถรรพ์ ผู้ซึ่งแหกฎของระบบเกมทั้งหมดเพื่อติดตามและปกป้องเซนมาโดยตลอด "เจ้าตามมาด้วยสินะ เอลีน่า" เซนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนที่หาได้ยากยิ่ง "ต่อให้ขอบเขตแห่งจักรวาลจะล่มสลาย เอลีน่าก็ไม่มีวันทิ้งนายท่านผู้สร้างกฎเกณฑ์ให้แก่ข้าหรอกค่ะ" เอลีน่าเงยหน้าขึ้นสบตา รอยยิ้มงดงามราวนางฟ้าปรากฏบนใบหน้า ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น "พวกมันที่บังอาจหักหลังและทำลายข้าวของของท่าน... จะต้องชดใช้ด้วยวิญญาณทุกดวง" เซนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เสื้อผ้าขาดวิรุ่นถูกแทนที่ด้วยชุดคลุมสีดำสนิทปักลวดลายดาราจักรด้วยด้ายเงินอัคคี ออร่าอันทรงพลังแผ่ขยายออกไปจนผนังวิหารโบราณสั่นสะเทือน เขากำมือเข้าหากันแน่น รู้สึกได้ถึงพลังที่สามารถลบอาณาจักรทั้งอาณาจักรให้หายไปได้ด้วยการสะดุดนิ้วเพียงครั้งเดียว ความแค้นที่ถูกหักหลัง... ถึงเวลาชำระสะงั้นแล้ว ในขณะที่เซনกำลังจะก้าวเท้าออกจากวิหารเพื่อเริ่มต้นการล่า ทันใดนั้นเอง พื้นดินเบื้องล่างก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงฝีเท้าจำนวนนับร้อยดังกระหึ่มเข้ามาใกล้ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะหยันที่ดังทะลุเข้ามาในเขตอาคม "ฮ่าๆๆ! ข้าสัมผัสได้ถึงพลังงานเวทประหลาดที่นี่! พวกแกคงจะเป็นพวกสมุนชั้นต่ำที่หลบหนีมาสินะ ออกมาซะดีๆ ถ้าไม่อยากตายคากองเลือด!" เสียงตะโกนหยาบคายดังขึ้น พร้อมกับพรรคพวกของกิลด์ 'อัคคีทมิฬ' หนึ่งในกิลด์ที่ร่วมมือกับวาลคิรีในการหักหลังเขาเมื่ออดีต พังประตูวิหารเข้ามาอย่างไร้มารยาท พวกมันนับสิบคนพกพาอาวุธเวทมนตร์ครบมือ แววตาเต็มไปด้วยความโลภและกระหายเลือด เซนหยุดชะงักฝีเท้า ใบหน้าหล่อเหลาคมคายยังคงไร้ซึ่งความรู้สึก ดวงตาสีนิลคู่คมกริบมองไปยังกลุ่มคนที่เดินเข้ามาด้วยสายตาที่เย็นชาดุจมองซากศพเดินได้ เอลีน่าลุกขึ้นยืนช้าๆ รอยยิ้มเยาะเย้ยปรากฏขึ้นที่มุมปาก นางผายมือออกเบื้องหน้า ละอองเวทสีฟ้าเข้มรวมตัวกันเป็นเคียวแห่งความตายขนาดมหทันต์ในพริบตา ผู้นำกลุ่มของอัคคีทมิฬชะงักกึกเมื่อเห็นหน้าของเซน แม้ภาพลักษณ์จะเปลี่ยนไป แต่ดวงตาคู่นั้น... ดวงตาที่เคยทำให้พวกมันต้องสั่นกลัวในอดีต กลับมาจ้องมองพวกมันอีกครั้ง "ทะ... ทางนั้น... แกมัน... เซนนิส! เป็นไปได้ยังไง! แกถูกลบตัวละครไปแล้วไม่ใช่รึไงวะ!" เสียงของมันสั่นเครือ ความมั่นใจเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เซนก้าวเท้าเดินเข้าไปหาพวกมันช้าๆ ทีละก้าว... ทีละก้าว เสียงฝีเท้ากระทบพื้นดังสะท้อนก้องกังวาน ราวกับเสียงนับถอยหลังสู่วันลาโลกของพวกมัน "ถูกลบงั้นหรือ..." เซนหยุดยืนห่างจากพวกมันเพียงไม่กี่ก้าว รอยยิ้มเยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปาก "สำหรับพวกเจ้าแล้ว... มันคือจุดสิ้นสุดของชีวิต แต่สำหรับข้า..." เซนปัดมือเบื้องหน้าเบาๆ อากาศรอบตัวพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท แรงโน้มถ่วงมหาศาลกดทับร่างของพวกมันจนคุกเข่าลงกับพื้นกระแทกเสียงดังสนั่น "...นี่คือจุดเริ่มต้นของมหาเวทที่จะล้างบางพวกเจ้าให้สิ้นซากต่างหากล่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปพร้อมกับมหาเวทบทใหม่นี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ