เสียงหวีดร้องของคนโอหัง

"เสียงหัวเราะของพวกเจ้าในวันนั้น ช่างน่าฟังดีเสียจริง... แต่ไม่รู้ว่าในนาทีนี้ มันจะยังไพเราะอยู่หรือเปล่าล่ะครับ" แรงกดดันมหาศาลระดับที่ทำให้อากาศรอบกายบิดเบี้ยวจนเกิดเสียงกรีดแหลมราวกับกระจกแตกร้าวแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเด็กหนุ่มผมสีเงินยวง ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองกลุ่มคนนับร้อยที่กำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่เบื้องล่าง พื้นหินอ่อนของลานประลองหลวงที่เคยสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยไอสีดำทมิฬของเขตอาคมระดับเทพที่ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างไร้การควบคุม เหล่าขุนนางชั้นสูงและหัวหน้ากิลด์ชื่อดังที่เคยยืนหัวเราะเยาะเย้ยเขาด้วยความหยิ่งผยองเมื่อไม่กี่นาทีก่อน บัดนี้ต่างพากันเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น แรงโน้มถ่วงมหาศาลกดทับหัวของพวกมันจนแทบแนบติดกับพื้นดินราวกับสุนัขจนตรอก เซนก้าวเท้าช้าๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดัง กัป! กัป! กัป! ราวกับเสียงนาฬิกาทรายแห่งความตายที่กำลังนับถอยหลังชีวิตของพวกมันทีละวินาที ทุกก้าวที่เขาเดินผ่าน สร้างความหวatกลัวจนขั้วหัวใจของคนที่สบตากับเขาต้องหยุดเต้นไปชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ไม่มีใครกล้าปริปากพูดจาโอหังเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไปแล้ว ด้านหลังของเซน เอลีน่า เทพธิดาแห่งบัลลังก์อาถรรพ์ผู้เลอโฉม ยืนกอดอกมองภาพความน่าสมเพชเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน ปีกสีดำสนิทที่แผ่สยายอยู่ด้านหลังสะท้อนแสงประหลาด ขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวดาร์กและทรงพลังยิ่งขึ้น สายตาของเธอมองไปยังกลุ่มคนที่เคยเหยียดหยามนายเหนือหัวของเธอด้วยความเวทนาปนสมเพช ราวกับกำลังมองฝูงมดปลวกที่เตรียมจะถูกเหยียบให้แหลกคามือ "จำได้ไหมครับ? ตอนที่พวกคุณบอกว่าขยะอย่างผมไม่มีวันปีนกลับขึ้นมาเหยียบจุดสูงสุดได้อีก..." เซนหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าของ 'บารอนมอลט' ชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าซีดเผือดจนเขียวคล้ำ อดีตคนที่เคยปัดตกใบสมัครกิลด์ของเขาและถ่มน้ำลายรดใส่หน้าเขาต่อหน้าธารกำนัล "คะ... 10... เซน... เซนนิส! ท่าน... ท่านเซน!" มอลต์ละล่ำละลักเรียกชื่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือจนแทบฟังไม่เป็นภาษา น้ำตาและเหงื่อไหลพรูอาบสองแก้ม ร่างกายอ้วนท้วมสั่นเทาราวกับลูกนกตกใน "อย่าเรียกชื่อผมด้วยปากโสโครกแบบนั้นเลยครับ มันน่าขยะแขยง" เซนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกรี้ยว แต่มันกลับน่ากลัวยิ่งกว่าการตะโกนด่าทอหลายร้อยเท่า เขายกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียวยาวสะบัดเบาๆ ในอากาศ แรงดันเวทมนตร์มหาศาลก็พุ่งกระแทกเข้าที่ร่างของมอลต์จนกระเด็นลอยไปกระแทกกับเสาหินยักษ์จนแตกละเอียด เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากปากของมันทันที "อ๊ากกก!" เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดดังลั่นลานประลอง แต่ไม่มีใครกล้าขยับตัวเข้าไปช่วยเหลือ แม้แต่บรรดามือสังหารระดับท็อปที่พวกมันจ้างมาคุ้มกัน ก็ยังนอนหมดสติจมกองเลือดอยู่มุมห้องด้วยซ้ำ โดนสะกิดแค่ครั้งเดียวก็ร่วงกราวราวกับใบไม้ร่วง ความเงียบงันอันน่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงสะอื้นไห้และเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของบรรดาคนใหญ่คนโตที่กำลังหมอบราบคาบคาบศરอยู่แทบเท้าของเซน ภาพของยอดฝีมือและผู้มีอิทธิพลที่เคยคุมอาณาจักรแห่งนี้ ต่างพากันคุกเข่าร้องขอชีวิตด้วยสภาพที่ดูไม่จืด ทำให้ผู้เล่นและเอ็นพีซีที่แอบดูเหตุการณ์อยู่รอบนอกถึงกับอ้าปากค้าง ตาค้างจนแทบถลอกจากเบ้า ไม่มีใครคาดคิดว่าตำนานผู้เล่นอันดับ 1 ที่ร่วงหล่นลงไป จะกลับมาพร้อมกับอำนาจที่สามารถล้างบางทั้งอาณาจักรได้ภายในพริบตาเดียว เอลีน่าเดินเข้ามาใกล้เซนเล็กน้อย ดวงตาสีเพลิงเหลือบมองระบบแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานหยดย้อยแต่เย็นเยียบ "นายท่านครับ เวลาสนุกดูเหมือนจะหมดลงแล้วนะคะ พวกสภาสูงแห่งอาณาจักรหลักกำลังส่งกองกำลังสำรองชุดสุดท้ายเคลื่อนตัวมาทางนี้แล้วค่ะ" เซนปรายตามองหน้าจอระบบสีฟ้าที่ลอยอยู่ตรงหน้า มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่กำลังรอเหยื่อชิ้นโตเดินเข้าปากเสือ "ก็ให้พวกมันมาสิครับ... ผมกำลังรอต้อนรับพวกมันให้อับอายขายขี้หน้าจนไม่กล้าเกิดใหม่อยู่พอดี" เซนหันหลังกลับเตรียมก้าวเท้าเดินออกจากลานประลอง ทิ้งให้เหล่าคนโอหังนอนระเนนระนาดร้องขอชีวิตอยู่เบื้องหลัง ทว่า ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวพ้นประตูเขตอาคม ท้องฟ้าเบื้องบนก็เกิดเสียงคำรามกึกก้องราวกับโลกกำลังจะแตกสลาย เมฆสีดำทะมิลม้วนตัวเข้าหากันเป็นเกลียวพายุขนาดยักษ์ และสิ่งที่ปรากฏผ่านรอยแยกของมิติบนท้องฟ้า ทำเอาสีหน้าของเซนที่เคยสุขุมเยือกเย็นมาตลอด ต้องชะงักกุนงงไปชั่วขณะ ยานรบลอยฟ้าขนาดมหึมาสลักตราสัญลักษณ์ "มงกุฎหนามสีเลือด" ซึ่งเป็นกิลด์ระดับตำนานที่ควรจะสูญสลายไปตั้งแต่ยุคปฐมกาล กำลังค่อยๆ ลดระดับลงมาจอดนิ่งสนิทเหนือลานประลอง พร้อมกับร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีทองอร่ามที่ก้าวเดินลงมาจากบันไดแสง พร้อมกับเสียงประกาศก้องที่ดังสะือนเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ "ยินดีต้อนรับการกลับมา... ลูกชายผู้ทรยศของข้า เซนนิส" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของ "จอมเวทไร้นาม" เสมอมานะครับ