สงครามน้ำลายริมสนาม

"ถ้าคิดจะวิ่งจ็อกกิ้งเพื่อเรียกเรตติ้งจากเด็กบริหาร เสนอหน้าไปวิ่งสนามอื่นเถอะครับ แถוני้นี้เขาไม่รับบริจาคความน่ารำคาญ" เสียงห้วนต่ำอันเป็นเอกลักษณ์ของกัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยดังแทรกเสียงรองเท้าผ้าใบเสียบสีกับพื้นยางสังเคราะห์ในสนามร่ม ธามหยุดฝีเท้าจากการเลี้ยงลูกลอดหว่างขาอย่างคล่องแคล่ว ดวงตาสีเข้มคมกริบภายใต้กรอบหน้าอันไร้อารมณ์ไม่ได้มองคู่สนทนาที่ยืนถือขวดเกลือแร่ยี่ห้อดังอยู่ข้างสนามแม้แต่น้อย เขากวาดสายตามองเลยไปยังแป้นห่วงฝั่งตรงข้าม ราวกับร่างระหงในชุดยูนิฟอร์มเชียร์ลีดเดอร์ที่กำลังส่งยิ้มหวานหยดนั้นเป็นเพียงธาตุอากาศที่ไม่มีตัวตน "แหม... ธามก็พูดเกินไป มินะแค่อึดอัด อยากมาเปลี่ยนบรรยากาศช่วยซัพพอร์ตทีมบาสคณะเราบ้างไม่ได้เหรอคะ?" มินะก้าวเข้ามาใกล้เส้นสนามอีกนิด กลิ่นน้ำหอมแบรนด์เนมราคาแพงโชยปะทะลมจนกรณ์ซึ่งกำลังวอร์อัพอยู่ไม่ไกลต้องทำจมูกฟุตฟิด ก่อนจะหันมาส่งสัญญาณสายตากวนๆ ให้เพื่อนสนิทที่ยังคงตีหน้าตาย "ช่วยซัพพอร์ตหรือมาเป็นภาระให้สนามเลอะเทอะครับ? ดูสภาพรองเท้าคุณสิ พื้นเรียบไร้ดอกยางแบบนั้น ถ้าวิ่งลงน้ำหนักผิดจังหวะแล้วข้อเท้าพลิกขึ้นมา คนที่จะซวยต้องมาแบกคุณส่งห้องพยาบาลคือพวกผมที่เป็นนักกีฬา ไม่ใช่คุณหรอกนะ" ธามตวัดสายตากลับมามองด้วยความรำคาญระคนเฉียบขาด น้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือนทำเอารอยยิ้มบนใบหน้าเพอร์เฟกต์ของมินะกระตุกวูบ ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศรอบข้างกำลังมาคุด้วยรัศมีความเย็นชาของกัปตันหนุ่ม เสียงกระแทกแฟ้มพลาสติกแข็งๆ ลงบนโต๊ะผู้จัดการทีมข้างสนามก็ดังขึ้นจนทุกคนสะดุ้ง *ปัง!* "อุ๊ย! มือลั่นค่ะ พอดีลมมันแรง... เอ๊ะ หรือเพราะแถวนี้มันมีมลพิษทางอากาศเยอะเกินไป จนออกซิเจนในสมองคนแถวนี้เริ่มรวน ถึงได้แยกไม่ออกว่าสนามบาสเกตบอลกับเวทีประกวดนางงามมันต่างกันยังไง" ลินินก้าวออกมาจากหลังม้านั่งสำรอง ใบหน้าเรียวเชิดขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มองมินะ แต่จดจ้องตรงไปยังร่างสูงของธามที่ยืนถือลูกบาสนิ่งอยู่กลางสนาม ริมฝีปากบางเฉียบเคลือบลิปสติกสีพีชอ่อนแย้มยิ้มเยาะอย่างไม่เกรงกลัวใคร มินะหันขวับมามองผู้จัดการทีมสาวด้วยสายตาเอาเรื่อง "นี่เธอ..." "ฉันทำไมเหรอคะคุณมินะ?" ลินินสวนกลับทันควันโดยไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายพูดจบ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดขอบสนามพร้อมกอดอกแน่น ดวงตาคู่สวยฉายแววท้าทายชัดเจน "ในฐานะผู้จัดการทีม ฉันมีหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยและความปลอดภัยของสนามซ้อม ถ้ามีใครสักคนเข้ามาเดินเกะกะขวางทางวิ่ง ทำลายสมาธิผู้เล่น และสร้างความรำคาญจนประสิทธิภาพการซ้อมของทีมดิ่งลงเหว ฉันมีสิทธิ์เชิญออกเชิญออกนอกพื้นที่ได้ทันที... เชิญค่ะ ประตูทางออกอยู่ตรงโน้น" ปลายนิ้วเรียวชี้ไปยังประตูเหล็กบานใหญ่ที่เปิดอ้าซ่ารับลมภายนอก ท่าทางมั่นอกมั่นใจและวาจาเผ็ดร้อนทำเอา กรณ์ ที่ยืนแอบดูอยู่ถึงกับต้องยกมือขึ้นปิดปากกลั้นขำจนไหล่สั่น ธามหรี่ตามองผู้หญิงตัวเล็กที่กำลังยืนจังก้าทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของสนาม เขารู้จักลินินดี... รู้ดีเสียยิ่งกว่าใคร ยัยตัวแสบคนนี้มักจะมีวิธีแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแบบอ้อมๆ ออกมาเสมอเวลาที่ผู้หญิงคนอื่นเข้าใกล้เขาเกินระยะปลอดภัย แม้ปากจะบอกว่ารำคาญหรือทำเพื่อหน้าที่ผู้จัดการทีม แต่หูและหางตาที่คอยจับผิดเขาทุกฝีก้าว มันฟ้องชัดเจนเสียยิ่งกว่ากระดาษลิตมาส "พูดจาฉadฉานดีนี่ครับ ลินิน" ธามเอ่ยเสียงทุ้มต่ำพร้อมกับเลี้ยงลูกบาสเข้าประชิดเส้นข้างสนาม ร่างสูงก้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากขอบสนามที่ลินินยืนอยู่เพียงคืบเดียว จนกลิ่นเหงื่อจางๆ และความร้อนจากร่างกายของนักกีฬาปะทะเข้ากับปลายจมูกของคนตัวเล็ก ลินินชะงักไปนิด ชะตากรรมบอกให้ถอยหลังหนี แต่ศักดิ์ศรีและแรงหึงที่สุมอกอยู่ทำให้เธอยืนหยัดอยู่กับที่ เชิดหน้าสู้สายตาดุดันคู่นั้น "ก็ดีกว่าคนที่ยืนเป็นใบ้ ปล่อยให้แมลงวันบินเข้าปากเพราะไม่กล้าปฏิเสธผู้หญิงล่ะกันค่ะ!" ลินินสวนกลับเสียงลอดไรฟัน พยายามกดเสียงให้เบาลงเพื่อไม่ให้คนนอกได้ยิน แต่สายตากลับตวัดมองมินะที่ยืนหน้าเสียอยู่ข้างๆ เป็นการตอกย้ำชัยชนะกลายๆ ธามเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มแบบที่ทำให้คนมองอยากจะคว้าไม้หน้าสามมาฟาดให้หายหมั่นไส้ "หึงเหรอครับ?" คำถามห้วนสั้นแต่ทรงพลังกระแทกเข้ากลางใจลินินเต็มเปích ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ ก่อนที่เธอจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วแค่นเสียงหึในลำคอ "ใครหึง? อย่าหลงตัวเองให้มันมากนักเลยธาม! ฉันแค่ห่วงชื่อเสียงของทีม กลัวว่าถ้ามีใครมาเดินสะดุดขาตัวเองล้มหัวฟาดพื้นในสนามเรา ทีมเราจะตกเป็นข่าวหน้าหนึ่งมหาวิทยาลัยในทางเสื่อมเสียต่างหากเล่า!" "ปากแข็งจังนะครับ" ธามกระซิบเสียงพร่า แววตาคมกริบพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานที่หาดูได้ยาก เขาจงใจก้าวเท้าข้ามเส้นสนามเข้ามาประชิดตัวลินินอีกก้าว จนผู้จัดการทีมสาวต้องผถอยหลังกรูดไปชนกับโต๊ะเกลือแร่ด้านหลัง "แต่หูคุณแดงแจ๋เลยนะ ลินิน... ร้อนเหรอ หรือว่าเขินที่ผมรู้ทัน?" "ธาม!" ลินินหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความโกรธปนอับอาย เธอยกแฟ้มในมือขึ้นตีเข้าที่อกแกร่งของอีกฝ่ายดัง *ตุ๊บ* แรงๆ แต่คนตัวโตกลับไม่มีทีท่าว่าจะสะทกสะทะ กลับใช้มือข้างหนึ่งคว้าจับขอบแฟ้มนั้นไว้ได้อย่างง่ายดาย รั้งเข้าหาตัวจนระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงลมหายใจกั้น มินะที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่โดยถูกเมินเฉยอย่างสมบูรณ์ เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรงด้วยความเจ็บใจ ใบหน้าสวยเฉี่ยบฉายแววริษยาออกมาชัดเจน เธอกำมือถือในมือแน่นก่อนจะกระแทกส้นสูงเดินสะบัดออกนอกสนามไปอย่างหัวเสีย เสียงรองเท้ากระทบพื้นดัง *ตึงตัง* เป็นสัญญาณของการพ่ายแพ้ในยกนี้ ทว่า บรรยากาศรอบตัวธามและลินินกลับไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย "เลิกแกล้งฉันสักทีนะธาม ปล่อยแฟ้ม!" ลินินเอ็ดเบาๆ พยายามดึงแฟ้มเอกสารคืนแต่สู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้ ธามไม่ยอมปล่อย เขาก้มหน้าลงกระซิบชิดใบหูเนียน น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์ที่ลินินไม่เคยเห็นมาก่อนในตัวกัปตันหนุ่มผู้เคร่งขรึม "ถ้าผมยอมปล่อย... คุณต้องตอบผมมาก่อนว่าเมื่อกี้ ที่ยืนไล่คนอื่นเนี่ย ทำเพราะหึงผมจริงๆ หรือแค่ทำหน้าที่ผู้จัดการทีม?" ลินินสะท้านเฮือก หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างหู เธอเงยหน้าขึ้นเพื่อจะต่อว่า แต่จังหวะนั้นเอง... สายตาของเธอก็ปะทะเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มที่จ้องมองมาอย่างลึกล้ำและจริงจังเกินกว่าทุกครั้ง ยังไม่ทันที่ลินินจะได้อ้าปากหาคำแก้ตัว เสียงฝีเท้าหนักๆ ของโค้ชทีมบาสที่เพิ่งเดินกลับเข้ามาพร้อมกับแฟ้มแผนการเล่นชุดใหม่ก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน "เฮ้ย! ยืนทำอะไรกันตรงนั้น! ธาม! ลินิน! เลิกสวีทแล้วตั้งแถวซ้อมต่อได้แล้ว! อีกสองอาทิตย์จะเจอแมตช์ใหญ่กับมหาลัย'ลี่แล้วนะเว้ย!" ธามผละตัวออกช้าๆ อย่างเสียดาย ทิ้งรอยยิ้มมุมปากไว้ให้คนตัวเล็กได้ใจสั่นเล่น ก่อนจะหันไปคว้าลูกบาสแล้วหมุนตัวกลับเข้าสนาม ลินินยืนหอบหายใจถี่รัว สองมือยังคงกำแฟ้มแน่น ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจ่อใกล้ๆ เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ระคนเขินอาย ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะหันหลังกลับไปหยิบขวดน้ำบนโต๊ะ เสียงแจ้งเตือนข้อความแชทจากโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกาวน์ก็ดังขึ้นสั้นๆ *Pling!* ลินินหยิบขึ้นมาเปิดดูด้วยความฉงน ข้อความนั้นส่งมาจากเบอร์แปลกที่ไม่มีชื่อบันทึกไว้ แต่เนื้อหาข้างในกลับทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบลงชั่วขณะ จนลมหายใจสะดุดกազմ *'ระวังตัวไว้ให้ดี... ผู้จัดการทีมคนเก่ง ผู้ชายที่คุณกำลังหลงรัก เขาไม่ได้มีแค่ความลับเรื่องครอบครัวอย่างที่คุณคิดหรอก'* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ เธอกวาดสายตามองไปรอบสนามบาสที่ตอนนี้มีเพียงเสียงรองเท้าดังเอี๊ยดอาดและเสียงตะโกนสั่งการของโค้ช ทว่า... ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น สายตาของเธอกลับไปสะดุดเข้ากับเงาร่างคุ้นตาของใครบางคนที่ยืนแอบมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ตรงมุมมืดริมหน้าต่างกระจกฝั่งทางออกด้านหลัง... (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนเข้ามาติดตามความฟินและความระทึกในตอนนี้นะครับ หวังว่าจะลุ้นและจิกหมอนไปพร้อมๆ กัน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับผม!)