กาแฟแก้วนั้นเปลี่ยนบรรยากาศ

"เสียงหวานใสของมินาที่ดังขึ้นทำลายมนต์สะกดทั้งหมดในพริบตาเดียว!" ประโยคสุดท้ายจากตอนที่แล้วยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของผม... ไม่สิ ในบรรยากาศที่อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกภายในห้องชมรมบาสเกตบอลยามค่ำคืนนี้ ร่างสูงโปรดของมินาในชุดยูนิฟอร์มเชียร์ลีดเดอร์ที่ยังไม่ทันได้เปลี่ยน ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงข้ามโต๊ะทำงานของลินิน รอยยิ้มที่ถูกแต่งแต้มมาอย่างสมบูรณ์แบบบนใบหน้าของเธอมันช่างขัดแย้งกับแววตาที่จ้องมองมายังกองเอกสารงบประมาณและตัวเลขสถิติที่กระจัดกระจายอยู่บนโต๊ะอย่างสิ้นเชิง "ดูท่าทางผู้จัดการทีมคนเก่งของเราจะงานยุ่งจนไม่ได้พักเลยนะคะเนี่ย... ธามคะ มินาซื้อกาแฟกับขนมเค้กมาฝากคุณด้วยนะ เห็นว่าคุณต้องอยู่เคลียร์เอกสารกับยัย... เอ๊ย กับลินินดึกๆ ดื่นๆ แบบนี้" น้ำเสียงของมินาจงใจลากเสียงยาวและเคลือบไว้ด้วยความสนิทสนมเกินควร เธอวางแก้วกาแฟพรีเมียมจากร้านดังลงบนโต๊ะ โดยแทบจะเบียดพื้นที่กระดาษรายงานที่ลินินกำลังก้มหน้าก้มตาตรวจทานอยู่จนเกือบตกขอบ ผมยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่ห่างออกไปไม่มาก สายตาคมกราบกวาดมองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความรู้สึกหงุดหงิดที่อธิบายไม่ถูก ลินินไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาทันที เธอยังคงถือปากกาหมึกซึมในมือแน่น จนข้อนิ้วเรียวขาวซีด บรรยากาศในห้องตึงเครียดขึ้นมาทันตาเห็น เคมีที่เคยเงียบสงบและเป็นส่วนตัวระหว่างผมกับเธอก่อนหน้านี้ถูกฉีกทิ้งเป็นชิ้นๆ ด้วยการปรากฏตัวของมินา "ขอบคุณครับ แต่มินาน่าจะเอาไปให้คนอื่นทานดีกว่า ผมไม่ได้อยากทานอะไรตอนนี้" ผมเอ่ยปฏิเสธเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบไร้อารมณ์มองตรงไปที่มินาอย่างชัดเจน ไม่มีรังสีความเกรงใจใดๆ ทั้งสิ้น มินาชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนมุมปากกระตุกวูบ แต่เธอก็ยังรักษากิริยาไว้ได้ด้วยการหัวเราะกลบเกลื่อน "ธามก็... ใจร้ายกับมินาตลอดเลยนะคะ มินาแค่อุตส่าห์เป็นห่วง..." "ถ้าหมดธุระแล้ว เชิญครับ" ผมตัดบทเสียงแข็งขึ้นอีกระดับ ไม่ให้โอกาสเธอได้สร้างพื้นที่ยืนมากกว่านี้ ในจังหวะนั้นเอง ลินินที่เงียบมานานก็ค่อยๆ วางปากกาลง เธอเงยหน้าขึ้น ช้าๆ สายตาคู่สวยที่มักจะซ่อนความดื้อรั้นและประกายความท้าทายเอาไว้เสมอ บัดนี้กลับเรียบนิ่งสนิทจนน่าใจหาย เธอมองหน้ามินาแวบหนึ่ง ก่อนจะเบนสายตามาสบตากับผมเพียงเสี้ยววินาที แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "ถ้าคุณมินาว่างมากจนมีเวลาเดินถือเครื่องดื่มมาส่งเดชถึงห้องชมรม รบกวนช่วยหยิบเอกสารกองนี้ไปเก็บเข้าแฟ้มให้เรียบร้อยด้วยนะคะ เพราะดูจากทรงแล้ว... น่าจะว่างงานพอสมควรถึงได้มาเดินป้วนเปี้ยนเวลาคนอื่นเขาทำงานกัน" คำพูดเจ็บแสบแบบไม่ต้องตะโกนของลินินทำเอามินาหน้าชาไปเลยครับ รอยยิ้มเสแสร้งหลุดหายไปจากใบหน้าสวยทันที มินาอ้าปากค้างจะเถียง แต่เมื่อเจอสายตานิ่งสนิทที่ทรงพลังยิ่งกว่าของลินินผสมผสานกับรังสีความกดดันที่ผมแผ่ออกมา เธอจึงทำได้แค่สะบัดหน้าพรืดแล้วเดินกระแทកส้นเท้าออกไปจากห้องเสียงดังสนั่น ปัง! ประตูห้องชมรมปิดลงตามแรงอารมณ์ ความเงียบสงบกลับคืนมาอีกครั้ง แต่มันกลับหนาแน่นและอบอวลไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ ลินินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เธอทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลงช้าๆ ด้วยความอ่อนล้า ขอบตาของเธอคล้ำเล็กน้อยจากการอดนอนติดต่อกันหลายวันเพื่อจัดการเรื่องงบประมาณการแข่งขันแมตช์ใหญ่ปลายสัปดาห์นี้ ผมยืนมองภาพนั้นอยู่นานโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังแล่นริ้วขึ้นมาในอก... ความรู้สึกที่เรียกว่า 'ความอ่อนโยน' ที่ผมมักจะปิดตายมันไว้ภายใต้หน้ากากความเยชาและสมบูรณ์แบบมาตลอด ผมเดินเลี่ยงไปที่มุมห้อง หยิบขวดน้ำอุ่นและเครื่องดื่มเกลือแร่รสโปรดที่เพิ่งซื้อมาจากตู้กดอัตโนมัติเมื่อครู่ ซึ่งผมจงใจกดมาเผื่อเธอตั้งแต่แรก (ก่อนที่มินาจะโผล่เข้ามาทำลายบรรยากาศ) ฝ่าหนาเอื้อมไปวางกระป๋องเครื่องดื่มอุ่นๆ ลงบนโต๊ะทำงานของลินินอย่างเงียบเชียบ ไอความร้อนอ่อนๆ ลอยกรุ่นขึ้นมาปะทะกับปลายนิ้วของเธอ ลินินลืมตาขึ้นช้าๆ เธอก้มมองกระป๋องเครื่องดื่มในมือ แล้วเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยแววตาประหลาดใจระคนสงสัย ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อยอย่างน่ารัก "อะไรคะเนี่ย... นึกว่าจะเอาใจเชียร์ลีดเดอร์คนสวยเสียอีก ทำไมถึงเอามาให้ฉันล่ะกัปตัน?" เธอยังไม่วายแซะด้วยน้ำเสียงติดตลกกลบเกลื่อนความเขินอายที่ฉายชัดอยู่บนพวงแก้มขาว ผมดึงเก้าอี้อีกตัวมานั่งลงตรงข้ามเธอในระยะที่ใกล้กว่าเดิม สายตาสบประสานกับดวงตากลมโตคู่นั้นอย่างจริงจัง ไม่มีรอยยิ้มกวนประสาท ไม่มีคำพูดเย็นชา มีเพียงความนิ่งงลึกที่ซ่อนความคลั่งรักเอาไว้จนมิด "เลิกพูดจาประชดประชันแล้วดื่มซะ คุณทำงานจนหน้าซีดเป็นกระดาษ A4 อยู่แล้วนะลินิน" ผมเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวลกว่าปกติจนเจ้าตัวถึงกับชะงักค้างไปจริงๆ ลินินกะพริบตาปริบๆ เธอนิ่งอึ้งไปกับน้ำและแววตาที่ผมแสดงออก ปากที่เคยเก่งกาจต่อปากต่อคำกับผมเสมอ บัดนี้กลับเม้มแน่นอย่างไร้คำพูด หัวใจดวงน้อยๆ ของเธอคงกำลังเต้นโครมครามไม่ต่างจากผมในตอนนี้แน่ๆ ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งและเคมีระหว่างเรากำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุดจนแทบจะละลายความเยชาของผมให้หมดสิ้น... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างไม่มีมารยาท ตามด้วยเสียงห้าวทุ้มของไอ้กรณ์เพื่อนตัวดีที่เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาทันทีโดยไม่รอให้ใครอนุญาต "เฮ้ย ธาม! ลินิน! พวกแกสองคนเคลียร์เอกสารเสร็จยังวะ พอดีกูมีเรื่องด่วนจะ..." กรณ์ชะงักกึกทันทีเมื่อเห็นสภาพบรรยากาศภายในห้องที่เงียบกริบ สายตาเจ้าเล่ห์ของมันกวาดมองผมที่นั่งประชิดโต๊ะลินินในระยะประชิด และกระป๋องเครื่องดื่มอุ่นๆ ในมือเธอ มุมปากของกรณ์กระตุกยิ้มเจ้าโลก ก่อนมันจะอุทานออกมาเสียงดังลั่นห้อง "อุ๊ย! กูมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าวะเนี่ย... โทษทีๆ งั้นกูขอตัวไปยืนรอนอกตึกนะเว้ย เชิญพวกมึงหวานกันต่อตามสบาย!" พูดจบมันก็ทำท่าทำทางทำมือทำไม้แซวแล้วทำท่าจะหมุนตัวเดินกลับออกไปทันที ใบหน้าของลินินแดงก่ำลามไปถึงใบหู เธอรีบลุกขึ้นยืนพรวดจนเก้าอี้ไถลถอยหลังไปด้านหลังเสียงดังครูด แววตาตื่นตระหนกหันมามองผมสลับกับประตูห้องด้วยความทำอะไรไม่ถูก ผมกัดกรามกรอดด้วยความหัวเสียเล็กน้อยที่ถูกไอ้เพื่อนตัวดีเข้ามาขัดจังหวะเวลาสำคัญ แต่ทว่า... ก่อนที่ลินินจะทันได้ก้าวหนีออกจากรัศมีอ้อมแขนของผม ผมก็เอื้อมมือคว้าข้อมือเรียวของเธอเอาไว้แน่นโดยไม่ยอมปล่อยให้เธอถอยหนีไปไหน ลินินสะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับมามองหน้าผม ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อใบหน้าของเราห่างกันเพียงคืบเดียว ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้กันจนหัวใจเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ "จะ... จะทำอะไรอีกเล่า ธาม! ปล่อยนะ กรณ์มันยังอยู่ข้างนอก..." เธอเอ่ยเสียงสั่นพร่า พยายามดึงข้อมือกลับแต่ผมกลับกระชับมือให้แน่นขึ้นอีกนิดอย่างเอาแต่ใจ ผมโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เธอยิ่งขึ้น นัยน์ตาสีเข้มฉายแววคุกรุ่นด้วยความจริงจังที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน พร้อมกับกระซิบเสียงพร่าข้างใบหูของเธอในระยะประชิดที่ทำให้คนฟังแทบหยุดหายใจ "ปล่อยแน่... แต่ไม่ใช่ตอนนี้" "..." "เพราะเรื่องที่เราคุยกันค้างไว้เมื่อกี้... ยังไงเธอก็ต้องให้คำตอบฉันก่อนที่ฉันจะยอมปล่อยเธอไป, ลินิน" ---------------------------------------- (ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเวียนเข้ามาเติมเต็มความฟินและความเดือดในทุกๆ ตอนด้วยกันนะครับ หวังว่าจะจิกหมอนกันจนนุ่นกระจาย แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับผม!)