อุบัติเหตุที่ไม่คาดคิด

กลิ่นสนิมเหล็กจางๆ จากห่วงบาสเกตบอลเคลือบด้วยความเงียบงันยามวิกาล ประตูห้องชมรมปิดสนิทจนแยกโลกภายนอกออกไปโดยสิ้นเชิง แสงไฟนีออนสีขาวนวลสาดส่องลงบนพื้นปาเกต์ขัดมันสะท้อนเงาร่างสูงโปร่งของธามที่กำลังยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน สายตาคมกริบดั่งใบมีดของกัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยกำลังจดจ้องไปยังร่างบางที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว คำพูดทิ้งท้ายเมื่อคืนยังคงลอยเค្វ้งอยู่ในอากาศ... *“คืนนี้... อยู่เคลียร์เรื่องของเราสองคนต่อที่ห้องชมรม... ห้ามปฏิเสธครับ”* ลินินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอพยายามรักษามาار์คความมั่น and ปากเก่งเอาไว้ด้วยการเชิดคางขึ้นเล็กน้อย แม้ว่าหัวใจดวงน้อยจะเต้นรัวรากับเสียงกลองศึกในยามที่ต้องเผชิญหน้ากับความนิ่งสนิทที่ทรงพลังของคนตรงหน้า "คุณหมายความว่ายังไง... เรื่องของเราสองคนไม่มีอะไรต้องเคลียร์สักหน่อย ฉันแค่ทำหน้าที่ผู้จัดการทีมตามกฎ" ลินินเอ่ยทำลายความเงียบ เสียงของเธอพยายามบังคับให้มั่นคง แต่ปลายเสียงกลับสั่นไหวเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด ธามไม่ตอบในทันที เขาย่างสามขุมเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ จังหวะก้าวเดินเต็มไปด้วยความมั่นใจและกดดัน ราวกับเสือดาวที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามกีฬาเผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อสมส่วนที่ชุ่มด้วยเหงื่อบางเบา กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นสบู่เฉพาะตัวลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้พื้นที่รอบตัวดูลดน้อยลงจนน่าใจหาย "กฎเหรอครับ..." ธามหยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงแค่คืบเดียว ร่างสูงก้มลงมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา "คนที่ทำหน้าที่แค่ผู้จัดการทีม เขาจ้องหน้าผมด้วยแววตาหึงหวงตอนที่มินาเข้ามาใกล้ผมเมื่อวานนี้ด้วยหรือเปล่าครับ ลินิน" "ฉัน! ฉันไม่ได้หึงนะ!" นางเอกสาวปฏิเสธเสียงแข็ง ใบหน้าเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องพึ่งบลัชออน เธอถอยหลังโดยสัญชาตญาณเพื่อรักษาระยะห่าง แต่ทว่าส้นรองเท้าผ้าใบเจ้ากรรมดันไปสะะดุดเข้ากับขอบเสื่อโยคะที่ม้วนวางไว้บนพื้นเข้าอย่างจัง! *“อุ๊ย!”* อุบัติเหตุเกิดขึ้นเร็วเสียยิ่งกว่าความคิด ร่างบางเสียการทรงตัวหงายหลังลงไปอย่างไร้ที่ยึดเหนี่ยว ลินินหลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บปวดจากการกระแทกกับพื้นแข็งเบื้องล่าง แต่ทว่า... หมับ! ท่อนแขนแข็งแกร่งราวกับคีมเหล็กพุ่งเข้ามาเอวบางไว้ได้ทันท่วงที แรงเหวี่ยงจากการคว้าตัวทำให้ร่างของทั้งคู่เซถลาล้มลงไปบนพื้นปาเกต์ด้วยกัน โดยที่ธามใช้แขนอีกข้างหนึ่งยันพื้นไว้เพื่อไม่ให้ทับลงบนตัวเธอ ขณะที่ลินินนอนราบอยู่ใต้ร่างหนาของเขาอย่างแนบชิด เวลาในห้องชมรมคล้ายจะหยุดเดินไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งสองคนปะปนกันจนแทบจะแยกไม่ออก ลินินลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่เธอเห็นคือแผงอกกว้างภายใต้เสื้อกีฬา และเมื่อเงยหน้าขึ้นอีกนิด ดวงตากลมโตก็ต้องสบเข้ากับดวงตาคมกริบของธามที่มองลงมาพอดี ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอนั้นใกล้กันเสียจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัด หากแต่มันเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าสถิตที่วิ่งพล่านไปทั่วผิวหนัง ลินินรู้สึกราวกับว่าออกซิเจนในห้องนี้ถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น หน้าผากและพวงแก้มของเธórร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างรุนแรง หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนด้านบนจะได้ยินมัน ธามเองก็ชะงักไปเช่นกัน สายตาที่เคยเรียบเฉยและเยชาบัดนี้กลับไหววับราวกับผิวน้ำที่มีก้อนหินตกลงไป ความรู้สึกแปลกประหลาดที่เขาพยายามกดทับมันมาตลอดหลายเดือน พรั่งพรูทะลักออกมาในเสี้ยววินาทีนี้ กลิ่นหอมหวานอ่อนๆ จากเรือนผมของหญิงสาวใต้ร่างทำให้สติที่เคยควบคุมได้ดีเยี่ยมเริ่มพังทลายลงทีละน้อย "คุณ... ปล่อยฉันได้แล้วนะธาม" ลินินกระซิบเสียงแผ่วเบa ดวงตาหลบวูบไม่กล้าสบสายตาสีเข้มที่กำลังจ้องมองริมฝีปากของเธออย่างเผลอไผล มือเรียวเล็กพยายามดันแผงอกกว้างออก แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสู้แรงของกัปตันทีมบาสเกตบอลได้ "ถ้าผมไม่ปล่อยล่ะครับ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้ใต้หน้ากากความนิ่งสนิท ธามโน้มใบหน้าลงต่ำอีกนิดจนลมหายใจร้อนๆ เป่ารดข้างแก้มเนียน "คุณจะทำยังไงต่อครับ... คนเก่ง" บรรยากาศกำลังดำเนินไปสู่จุดที่อันตรายต่อหัวใจของทั้งสองดวง ท่ามกลางความเงียบงันและแรงดึงดูดอันมหาศาลที่ยากจะต้านทาน ลินินกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ทว่า... แกร็ก! เสียงบิดลูกบิดประตูห้องชมรมดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับแสงไฟจากทางเดินสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นเงาร่างของใครบางคนที่กำลังก้าวเท้าเข้ามาด้านในอย่างถือวิสาสะ "ธามคะ อยู่ข้างในหรือเปล่า พอดีมินาเอา..." เสียงหวานใสของมินาที่ดังขึ้นทำลายมนต์สะกดทั้งหมดในพริบตาเดียว! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ