แผนซ้อนแผนของนายการ์ดจ่าย

"ถ้านายยังยืนทำหน้าตายเป็นหินแกรนิตแบบนั้น โรงยิมฝั่งตะวันตกคงกลายเป็นจุตสถานต้มมาม่าไปจริงๆ แน่ครับกัปตัน" เสียงทุ้มติดจะขี้เล่นของกรณ์ดังขึ้นพร้อมกับแรงตบปานกลางบนลาดไหล่หนาของธาม แรงกระแทกนั้นไม่ได้ทำให้ร่างสูงขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ดวงตาคมกริบของกัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยยังคงจดจ้องกลุ่มควันสีดำทึบที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ายามบ่ายจากหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของอาคารอเนกประสงค์ กลิ่นไหม้จางๆ ลอยตามกระแสลมเข้ามาเตะจมูก แม้จะไม่รุนแรงนัก แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบตัวของธามเย็นเยียบลงไปอีกหลายองศา "กองอำนวยการแจ้งมาหรือยังว่าเกิดอะไรขึ้น" ธามเอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นความตื่นตระหนก ทว่ากรามหนากลับขบเข้าหากันจนสันนูน "ห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาเก่าครับ... เห็นว่าสายไฟลัดวงจรตอนที่พวกชมรมศิลปะกำลังขนย้ายฉากละครเวทีไปเก็บพอดี" กรณ์ยัก ไหล่ ยกมือขึ้นกอดอก ดวงตาเรียวรีพิจารณาเพื่อนสนิทด้วยรอยยิ้มเจ้าเลื้อยที่ซ่อนประกายบางอย่างไว้ "แต่โชคดีที่คนแถวนั้นไหวตัวทัน ไม่มีใครเป็นอะไร... อ้อ ที่สำคัญที่สุด..." กรณ์จงใจลากเสียงยาว ทอดสายตาไปยังร่างบางที่กำลังยืนเท้าสะเอวสั่งการสมาชิกชมรมด้วยความหัวเสียอยู่ไม่ไกล "...ผู้จัดการทีมคนเก่งของเรา วิ่งฝ่าควันเข้าไปลากตัวประธานชมรมศิลปะออกมาได้ก่อนที่คานไม้จะหล่นลงมาทับด้วยซ้ำครับ เท่ระเบิดไปเลยใช่ไหมล่ะ" ธามไม่ตอบคำถามนั้น ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป้าหมายจากกลุ่มควันสีดำมาatที่ร่างของลินินทันที เสื้อยืดสีขาวตัวโคร่งชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบไปกับแผ่นหลังบอบบาง เส้นผมสีน้ำตาลเข้มที่เคยรวบไว้ลวกๆ หลุดรุ่ยลงมาคลอเคลียกรอบหน้าเนียนเปื้อนคราบเขม่าสีเทาจางๆ ทว่าดวงตากลมโตคู่นั้นกลับฉายแวววาวด้วยความดุดันและพลังงานที่ไม่มีวันหมดสิ้น เธอยังคงยืนชี้ไม้ชี้มือ สั่งให้คนนั้นย้ายของคนนี้เคลียร์พื้นที่ด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ แม้เสียงหอบหายใจจะถี่กระชั้นก็ตาม *'ยัยตัวแสบเอ๊ย... รักตัวกลัวตายซะไม่มี'* ธามพึมพำในใจ ขบกรามแน่นด้วยความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก ทั้งหงุดหงิดที่เธอทำอะไรไม่ระวังตัว และ... ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งตอนที่เห็นเธอวิ่งหายเข้าไปในกลุ่มควันนั้น ในเสี้ยววินาทีที่ธามก้าวขาจะเดินเข้าไปหา ลินินก็หันขวับมาสบตาเข้าพอดี ดวงตากลมโตคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเชิดหยิ่งและรauร.rน เธอยกคางขึ้น เชิดหน้าใส่เขาอย่างไม่เกรงกลัว ราจะประกาศให้โลกรู้ว่าต่อให้ฟ้าถล่มลงมา เธอก็ไม่จำเป็นต้องขอความช่วยเหลือจาก 'เซียนบาสหน้าตาย' อย่างเขาแม้แต่น้อย "มองอะไรเล่าคุณกัปตัน!" ลินินตะโกนแข่งกับเสียงรอบข้าง เสียงใสๆ นั้นแฝงความประชดประชันไว้อย่างเต็มเปี่ยม "ถ้าว่างมากนัก ก็ช่วยเดินไปหยิบลังน้ำดื่มหลังรถกระบะมาแจกเด็กๆ หน่อยเถอะค่ะ อย่ามายืนทำเท่เป็นหุ่นยนต์โชว์ตัวแถวนี้เลย มันเกะกะสายตา!" ประโยคจิกกัดนั้นเรียกเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอจากกรณ์ทันที การ์ดจ่ายหนุ่มหันไปมองหน้าธามสลับกับลินินด้วยแววตาของนักวางแผนมือฉกาจ "อูuuuuว์... โดนผู้จัดการทีมสุดโหดสั่งงานซะแล้วครับกัปตัน แบบนี้เสียฟอร์มแย่เลยนะ" กรณ์กระซิบกระซาบน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "แต่ช่วยไม่ได้หรอกเนอะ ในเมื่อเธอดับไฟให้โรงยิมเราเกือบทั้งหลัง นายก็ต้องรับหน้าที่ทาสแรงงานจำเป็นไปโดยปริยาย... ไปครับท่านประธาน ไปยกน้ำกัน" ธามเหล่มองเพื่อนสนิทด้วยหางตา แววตาดุๆ ส่งสัญญาณเตือนชัดเจนว่า *'นายกำลังเล่นกับไฟ กรณ์'* แต่เจ้าตัวแสบประจำทีมกลับยักไหล่ไม่รู้ไม่ชี้แถมยังดันหลังหนาของธามให้ก้าวเดินไปข้างหน้าอีกต่างหาก "ไม่ต้องมาทำมองค้อนเลยครับ รีบไปทำคะแนน... เอ้ย ไปทำหน้าที่ซะ เดี๋ยวผมจะช่วยเคลียร์ทางให้เอง" แผนการซ้อนแผนของนายการ์ดจ่ายเริ่มต้นขึ้นอย่างเงียบเชียบ ทว่ารวดเร็วราวกับเพลย์บุกใต้แป้นที่ซ้อมมาเป็นร้อยรอบ เมื่อธามเดินมาถึงท้ายรถกระบะ ลินินที่เพิ่งเดินหนีหัวเสียมาจากกลุ่มเด็กชมรมศิลปะก็ก้าวเข้ามาพอดี เธอตั้งใจจะหยิบแพ็กน้ำดื่มด้วยตัวเองเพื่อประชดความเฉยเมยของเขาในตอนแรก ทว่าเพราะความเหนื่อยล้าและเรี่ยวแรงที่ผลาญไปกับการแบกหามก่อนหน้านี้ ทำให้ปลายนิ้วเรียวที่พยายามคว้าเชือกไนลอนเกิดลื่นหลุด มือบางเซถลาไปข้างหน้าโดยไม่ทันตั้งตัว *พรึ่บ!* ไม่มีเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจ มีเพียงสัญชาตญาณของนักกีฬาอาชีพที่ทำงานเร็วกว่าความคิด ธามพุ่งตัวเข้าไปคว้าเอวบางเอาไว้ได้ทัน ท่อนแขนแข็งแกร่งรวบร่างของลินินเข้ามาชิดติดแผงอกในเสี้ยววินาที แรงปะทะทำให้ลมหายใจของทั้งคู่สะดุดกึก กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นควันไฟและกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ เฉพาะตัวของหญิงสาวลอยเข้าปะทะนาสิก ธามรู้สึกได้ทันทีว่าหัวใจของตัวเองเต้นแรงขนาดไหนภายใต้เสื้อแจ็คเก็ตบาสเกตบอลตัวโคร่ง ส่วนลินิน... ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นจนแทบถลน เธอนิ่งค้างไปในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็กของเขา ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงจนแทบไม่เหลือพื้นที่ให้อากาศแทรกผ่าน ปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะชนเข้ากับสันจมูกคมสันของอีกฝ่ายอยู่รำคาญ "นี่... ปล่อยฉันนะ!" ลินินได้สติก่อน เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ พยายามใช้มือดันแผงอกกว้างให้ออกห่าง ทว่าธามกลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม ดวงตาคมกริบก้มลงมองเธอด้วยแววตาที่ลุ่มลึกและอันตรายจนน่ากลัว "ถ้าปล่อย... เธอจะล้มหัวฟาดพื้นอีกรอบนะลินิน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมฝีปาก ไอร้อนจากลมหายใจของเขาเป่ารดพวงแก้มเนียนที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด "ดื้อไม่เข้าเรื่อง... เก่งนักหรือไงกับการเอาตัวเข้าไปเสี่ยงอันตราย" "ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉัน! นายไม่ใช่พ่อ... อื้อ!" คำพูดต่อว่าต่อขานถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อจังหวะนั้นเอง... *ปรี๊ดดดดดดด! เสียงนกหวีดดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงปรบมือและเสียงโห่แซวจากมุมตึก* "ยอดเยี่ยมมากครับกัปตัน! สเต็ปเท้าฟุตเวิร์กรับตัวผู้จัดการทีมเต็มสิบไม่หัก!" เสียงของกรณ์ตะโกนก้องมาจากระยะไกล พร้อมกับร่างของมินะ เชียร์ลีดเดอร์สาวสวยดาวเด่นของคณะที่เดินตามมาสมทบด้วยสีหน้าแข็งค้าง ธามผ่อนแรงที่เอวบางลงเล็กน้อย แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือเสียทีเดียว ในขณะที่ลินินหน้าแดงแจ๋ด้วยความอับอายและโกรธจัด เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาคาดโทษ "ไอ้... ไอ้คนฉวยโอกาส!" เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน ธามมุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและมีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้เห็น "ฉันแค่ช่วยชีวิตคนทำความดี... ผิดตรงไหน" เขากระซิบตอบเสียงพร่า ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปกระซิบชิดใบหูเล็กที่แดงก่ำจนเธอต้องขนลุกซู่ "...แต่ถ้าเธอยังดื้ออีกนิดเดียว ฉันอาจจะเปลี่ยนจากการจับเอว มาเป็นอย่างอื่นแทน... อยากลองไหมล่ะครับ?" ลินินสะท้านเฮือก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก หัวใจเต้นรัวระรัวยิ่งกว่าตอนวิ่งหนีไฟไหม้เสียอีก ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากด่ากราดเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย มินะก็เดินเข้ามาประชิดพร้อมกับรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้มที่เคลือบยาพิษ "ธามคะ... เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าคะเนี่ย มินะตกใจหมดเลย" เชียร์ลีดเดอร์สาวเอ่ยเสียงหวาน ชำเลืองมองมือของธามที่ยังคงโอบเอวของลินินอยู่ด้วยแววตาไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "แล้วนี่... น้องลินินเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมถึง..." ธามไม่ได้ตอบคำถามของมินะ สายตาคมกริบยังคงตรึงอยู่กับดวงตาคู่สวยของคนที่อยู่ในอ้อมแขน เขายังไม่ยอมขยับตัวหนี และไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือจากเอวบางนั้นเลยแม้แต่น้อย ลินินเม้มปากแน่น หัวใจพองโตและสั่นไหวในเวลาเดียวกัน ท่ามกลางสายตาสอดรู้สอดเห็นของคนรอบข้างและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของกรณ์ที่ยืนลุ้นอยู่ห่างๆ ปมในใจของเธอถูกกระตุกด้วยสัมผัสอันทรงพลังของเซียนบาสหน้าตายคนนี้ จนแทบไม่อยากจะคาดเดาเลยว่า... แผนการขั้นต่อไปของนายการ์ดจ่ายและกัปตันจอมซึนคนนี้ จะพาเธอหลุดเข้าไปในวังวนไหนอีก และก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรออกมามากกว่านั้น ธามก็ก้มหน้าลงกระซิบเบาๆ ข้างริมฝีปากของเธออีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาสติของลินินหลุดลอย "คืนนี้... อยู่เคลียร์เรื่องของเราสองคนต่อที่ห้องชมรม... ห้ามปฏิเสธครับ" โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยนะครับ รี้ดที่รักทุกท่าน!