กลิ่นเหงื่อกับสายตาคู่คม

“ธามคะ คุณพ่อบอกว่าเรื่องที่เราคุยกันเรื่องทุนการศึกษาของทีมน่ะ... มีข้อตกลงใหม่ที่คุณน่าจะสนใจนะ” เสียงหวานใสที่จงใจดึงจังหวะให้กังวานไปทั่วพื้นสนามปาร์เกต์ขัดเงาสะท้อนความกดดันชนิดที่แทบจะเชือดเฉือนอากาศให้ขาดเป็นวิ่น มินายืนถือแฟ้มเอกสารสีขาวแนบกาย รอยยิ้มบนเรียวปากเคลือบลิปสติกสีชมพูพีชระเรื่อไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาคู่คมที่กำลังจดจ้องร่างสูงใหญ่ของกัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัย ธามยังคงยืนนิ่ง ไหล่กว้างภายใต้เสื้อกล้ามซ้อมบาสสีดำชุ่มเหงื่อไคลขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจเข้าออก เขายังไม่แม้แต่จะชายตามองผู้มาใหม่ ดวงตาคมปลาบสีสนิมคู่นั้นทอดมองตรงไปข้างหน้า ณ จุดที่ลินินกำลังยืนกอดอกพิงเสาแป้นบาสเกตบอลด้วยสีหน้าบึ้งตึง “ทุนการศึกษาของทีมเหรอคะ พอดีว่าฝ่ายบริหารไม่ได้แจ้งเรื่องนี้กับทางผู้จัดการทีมอย่างฉันเลยสักนิด” ลินินก้าวเท้าฉับๆ เข้ามาแทรกกลางระหว่างสนามอารมณ์นั้น ร่างเพรียวในชุดวอร์มมหาวิทยาลัยขยับเข้าประชิดตัวธามอย่างถือวิสาสะ ดวงตากลมโตสีนิลตวัดมองมินาด้วยแววตาชนิดที่พร้อมจะแผดเผาอีกฝ่ายให้เป็นจุล ฝ่ายปากกล้าอย่างเธอไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาข้ามหัวเรื่องการบริหารจัดการทีมเด็ดขาด ยิ่งเป็นเรื่องผลประโยชน์ที่เกี่ยวพันกับอนาคตของเด็กๆ ในทีมด้วยแล้ว ลินินยิ่งต้องปกป้องอย่างถึงที่สุด มินาหัวسเราะในลำคอเบาๆ ดวงตาพราวระยับด้วยความเยาะเย้ย “อ๋อ ลืมไปค่ะว่าตอนนี้มี ‘ผู้จัดการทีมคนใหม่’ ที่เพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่กี่วัน เลยอาจจะยังไม่รู้ว่าเบื้องหลังความสำเร็จของทีมน่ะ... ใครเป็นคนคอยดันหลังให้” บรรยากาศในโรงยิมปิดทึบอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงลูกบาสเกตบอลที่กระดอนกระทบพื้นจากสนามซ้อมด้านนอกหยุดลงสนิท เหลือเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว กรณ์ที่ยืนถือกระดานกลยุทธ์อยู่ไม่ไกลส่งเสียงกระแอมในลำคอเบาๆ พยายามจะผ่อนคลายสถานการณ์ด้วยการเดินเข้ามาตบบ่าเพื่อนสนิท “เอ่อ มินา ธามมันเพิ่งเริ่มซ้อมมื้อแรก เอาไว้เรื่องนี้ค่อยคุยกันนอกรอบดีกว่าไหมครับ พวกเรากำลังยุ่งอยู่” “ฉันคุยกับธามค่ะ กรณ์” มินาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาพุ่งตรงไปที่ชายหนุ่มผู้เป็นเป้าหมาย “ธาม... คุณก็น่าจะรู้ดีนะว่าถ้าไม่มีทุนสนับสนุนจากคุณพ่อของฉัน ทีมนี้จะเอาเงินที่ไหนไปแข่งระดับภูมิภาคเดือนหน้า” ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ธามขบกรามแน่นจนสันกรามคมชัดขึ้น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนเล็กน้อยบ่งบอกถึงความอดทนที่กำลังถูกทดสอบจนถึงขีดจำกัด เขารู้ดีว่าข้อเสนอของมินาแลกมาด้วยอะไร — อิสรภาพในการตัดสินใจและศักดิ์ศรีของกัปตันทีมที่ต้องก้มหัวให้ผลประโยชน์ทางธุรกิจของครอบครัวเธอ “ไม่ต้องรบกวนคุณพ่อของคุณหรอกครับ” เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้นเป็นครั้งแรก ธามเบือนสายตากลับมามองหน้ามินาด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้เยื่อใย “เรื่องงบประมาณและทุนการศึกษา ทางมหาวิทยาลัยจัดการเรียบร้อยแล้ว และในฐานะกัปตันทีม ผมตัดสินใจเองได้ว่าใครควรอยู่ในสนาม... หรือใครควรจะออกไป” มินาหน้าถอดสี รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้างไปในพริบตา “ธาม! นี่คุณ—” “เชิญครับ” ธามผายมือไปยังทางออกอย่างไร้ไมตรีจิต “การฝึกซ้อมของทีมกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว และบุคคลภายนอกไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามาสร้างความวุ่นวายในสนาม” กรณ์เกือบจะหลุดขำออกมาแต่ต้องรีบเอามือปิดปากกลบเกลื่อน ส่วนลินินที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกขัดหูขัดตาที่มีต่อพ่อหนุ่มหน้าตายคนนี้ลดลงไปครึ่งหนึ่งอย่างไม่น่าเชื่อ อย่างน้อย... เขาก็ไม่ได้ตาถ่านจนปล่อยให้ใครมาชี้นำได้ง่ายๆ เมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มหมดทางสู้ มินาจึงกระแทកส้นเท้าเดินฮึดฮัดออกไปจากโรงยิมพร้อมกับเสียงปะทะประตูที่ดังสนั่นสะท้อนก้อง ฟึ่บ! ทันทีที่ประตูโรงยิมปิดลง ความตึงเครียดก็ถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันอีกรูปแบบหนึ่ง ลินินหันขวับกลับมาประจันหน้ากับร่างสูงที่สูงกว่าเธอเกือบหนึ่งคืบ ดวงตากลมโตจ้องเขม็ง “นายใจร้ายเป็นบ้าเลยนะธาม พูดจาแบบนั้นกับผู้หญิงได้ยังไง... ถึงแม้ว่ายายМina นั่นจะน่ารำคาญก็เถอะ” ธามก้มลงมองผู้จัดการทีมตัวแสบที่เงยหน้าขึ้นมาต่อว่าเขา ดวงตาคมกริบคู่นั้นทอประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก “แล้วคุณอยากให้ผมพูดจาหวานหูใส่เธอหรือไงครับ” “เปล่าสักหน่อย!” ลินินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้ตัวว่ายืนใกล้เขามากเกินไป กลิ่นกายผสมเหงื่อจางๆ ของความเป็นผู้ชายเจือจางด้วยกลิ่นสบู่สะอาดโชว์เข้าจมูกจนเธอต้องผถะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แต่กลับถูกมือหนาคว้าเข้าที่ข้อแขนเรียวรั้งไว้เสียก่อน “จะไปไหนครับ” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูจนขนลุกซู่ “คุณเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าต้อง ‘คุมความประพฤติธามอย่างใกล้ชิด’ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป” “ปล่อยนะ! นี่มันเวลางาน นายต้องไปวอร์มร่างกายต่อโน่น กรณ์รออยู่!” ลินินพยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่แรงของนักกีฬาบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยมีหรือที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ จะสู้ไหว ยิ่งเธอดิ้น ธามยิ่งขยับเข้าไปใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนแผ่นหลังของเธอชนเข้ากับเสาเหล็กของแป้นบาส ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อพบว่าตอนนี้ตัวเองถูกกักตัวไว้ในอ้อมแขนของกัปตันหน้าตาย ธามโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มแดงระเรื่อของเธอ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวระรัวราวกับกลองเพลในวัด “เหนื่อยไหมครับ” ธามเอ่ยถาม น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนลงอย่างกะทันหันจนคนฟังตั้งรับไม่ทัน “ฮะ...?” ลินินสมองตื้อตันไปชั่วขณะ “ปากเก่งเถียงกับคนอื่นไปทั่วแบบนี้ ไม่เหนื่อยบ้างหรือไงครับ ผู้จัดการทีมคนเก่ง” ธามจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิลกาฬของเธอ นิ้วเรียวใหญ่ยกขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อข้างแก้มให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาลินินลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นตรงกัน เพล้ง! เสียงลูกบาสเกตบอลหลุดมือกลิ้งไปกระทบกับอัฒจันทร์ด้านหลังดึงสติทั้งสองคนให้ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ลินินหน้าแดงซ่านจนลามไปถึงใบหู เธอรีบยกมือขึ้นผลอกอกแกร่งเต็มแรงแล้วก้าวถอยหลังกรูด “ระ... 10 นาทีหมดเวลาพักผ่อนแล้ว! ไปวิ่งรอบสนามเดี๋ยวนี้เลยนะธาม!” ธามยืนนิ่งมองท่าทางลนลานของหญิงสาวด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและมีเพียงลินินเท่านั้นที่เคยเห็น ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เขากำลังจะก้าวเท้าตามไปแกล้งเธอต่อ กริ๊งงงง! เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินของมหาวิทยาลัยดังสนั่นลั่นอาคาร พร้อมๆ กับแสงไฟสีแดงที่กระพริบวาบไปทั่วเพดานโรงยิม บรรยากาศที่กำลังอบอวลไปด้วยความหวานชื่นพลิกคว่ำลงในเสี้ยววินาที ประตูทางเข้าโรงยิมถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของมหาวิทยาลัย ใบหน้าของอีกฝ่ายซีดเผือด หอบหายใจโยนตัวด้วยความตกใจ “กัปตันธาม! ผู้จัดการลินิน! รีบหนีเร็วเข้าครับ! เกิดเหตุเพลิงไหม้ที่ตึกวิทยาศาสตร์ฝั่งตรงข้าม ลมกำลังตีเข้าทางนี้... และตอนนี้... มีคนติดอยู่ข้างในตึกนั้นครับ!” ธามหันขวับไปมองกลุ่มควันสีดำทึบที่พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้ายามบ่ายจากหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ดวงตาคมกริบหรี่ลงด้วยความตึงเครียดทันที ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความระทึกและโมเมนต์ฟินๆ ด้วยกันในตอนนี้นะครับ