กฎเหล็ก 3 ข้อของกัปตัน

เสียงรองเท้าผ้าใบเบอร์สิบสี่บดขยี้พื้นสนามปาร์เกต์จนเกิดเสียงเอี๊ยดอาร์ดแหลมสูง บาสเกตบอลลูกกลมพุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูงก่อนจะอัดเข้ากับห่วงเหล็กอย่างแม่นยำไร้ที่ติ แต่นั่นไม่ได้ทำให้บรรยากาศในสนามซ้อมปิดของมหาวิทยาลัยดูผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลิ่นอายความตึงเครียดกลับลอยเคคว้างอยู่ในอากาศราวกับมีประจุไฟฟ้าสถิต ธามหยุดยืนนิ่งอยู่กลางสนาม ลมหายใจของกัปตันทีมหนุ่มพ่นออกมาเป็นไอจางๆ แม้ภายในโรงยิมจะเปิดแอร์เย็นฉ่ำ ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้มนั้นราบเรียบสนิทจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้หญิงคนเดียวที่ยืนกอดอกพิงเสาเหล็กอยู่ข้างสนามด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "หมดเวลาพักแล้วครับ กัปตันธาม" เสียงหวานใสแต่เต็มไปด้วยความท้าทายดังขึ้น ลินินก้าวเท้าออกมาจากเงาสลัวของอัฒจันทร์ เธอยังคงอยู่ในชุดเสื้อยืดโอเวอร์사이즈และกางเกงวาสก์สีดำคล่องตัว เส้นผมสีน้ำตาลเข้มรวบเป็นหางม้าสูงสะบัดตามจังหวะการเดิน แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัวต่อรัศมีกดดันของชายหนุ่มตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย "ผู้จัดการทีมจำเป็นอย่างคุณ มีสิทธิ์อะไรมาสั่งผม?" ธามสวนกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นเยียบ และไร้เยื่อใย เขาก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้เธอทีละก้าว จนกระทั่งระยะห่างเหลือเพียงแค่ก้าวเดียว ความสูงร้อยแปดสิบเก้าเซนติเมตรของเขาทำให้เขาต้องก้มมองเธอด้วยหางตา "มีสิทธิ์ในฐานะคนที่อาจารย์มอบหมายให้มาดูแล 'ความประพฤติ' และ 'ระเบียบ' ของทีมบาสไงคะ... อ้อ เผลอๆ อาจจะรวมถึงการดัดนิสัยกัปตันปากเสียบางคนด้วย" ลินินเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตากลมโตจ้องตรงเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทของเขาอย่างไม่กะพริบ กรณ์ที่ยืนถือกระดานกลยุทธ์อยู่ไม่ไกลรีบยกมือขึ้นเกาหัวแก้เขิน พร้อมกับส่งเสียงกระแอมเบาๆ เพื่อลดความกดดัน "เอ่อ... ธาม ใจเย็นหน่า น้องเขาก็แค่..." "ไม่ต้องพูด กรณ์" ธามยกมือขึ้นห้ามเพื่อนสนิทโดยไม่ละสายตาไปจากหญิงสาวตรงหน้า มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มหยัน เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "อยากทำหน้าที่นักใช่ไหม? งั้นเรามาลองดูกันว่าคุณจะทนอยู่กับทีมของผมได้นานสักแค่ไหน" ธามหันหลังกลับไปหยิบบาสเกตบอลขึ้นมาหมุนเล่นในมือช้าๆ ก่อนจะหันกลับมามองลินินด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความนิ่งขรึม "กฎเหล็ก 3 ข้อของผม... ถ้าคุณทำได้ครบทุกข้อ ผมจะยอมรับคุณในฐานะผู้จัดการทีมอย่างเต็มตัว แต่ถ้าทำไม่ได้แม้แต่ข้อเดียว... เชิญคุณเก็บกระเป๋าแล้วเดินออกจากโรงยิมนี้ไปได้เลย และห้ามกลับมาเหยียบที่นี่อีก" ลินินหรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณเตือนว่าข้อเสนอพวกนี้ไม่มีทางเป็นเรื่องง่ายแน่ๆ แต่ศักดิ์ศรีและเลือดนักสู้ในตัวเธอก็ไม่ยอมให้ถอยหลังกลับเด็ดขาด "ว่ามาสิคะ กฎปัญญาอ่อนอะไรของคุณ ฟังดูน่าสนุกดีนี่" "ข้อแรก..." ธามชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด "ห้ามก้าวก่ายตารางการฝึกซ้อมส่วนตัวของผม ไม่ว่าผมจะซ้อมเพิ่มกี่ชั่วโมง หรือเลิกดึกแค่ไหน คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งให้ผมพัก" "งี่เง่าสิ้นดี... ข้อสองล่ะ?" ลินินพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหมั่นไส้ "ข้อสอง..." ธามก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกก้าว จนลินินต้องเอนตัวไปข้างหลังเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว "ห้ามทำตัวน่ารำคาญ เช่น การส่งเสียงเชียร์ไร้สาระ หรือการเอาน้ำกับผ้าขนพกมาประจบประแจผมตอนซ้อม ผมไม่ใช่เด็กๆ ที่ต้องมีพี่เลี้ยงคอยดูแล" ลินินกัดริมฝีปากแน่น ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหน้า เธอเกลียดที่สุดคือคนดูถูกความตั้งใจของคนอื่น แต่ก่อนที่เธอจะทันได้อ้าปากเถียง ธามก็ชูนิ้วที่สามขึ้นมา "และข้อสุดท้าย... ข้อที่สำคัญที่สุด" ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้ใบหูของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับกรอบหน้าของหญิงสาวจนเธอสะท้านเฮือก กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นเหงื่อจางๆ ของความเป็นนักกีฬาทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ "ห้าม... หวั่นไหวกับผมเด็ดขาด" คำพูดนั้นทิ้งน้ำหนักลงกลางใจ ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอนิ่งงันไปสามวินาทีเต็มก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนเป็นความเย้าแหย่ทันทีเพื่อปกปิดความปั่นป่วนในอก "หวั่นไหวกับกุ้งแห้งหน้าตายอย่างคุณเนี่ยนะ? ฝันไปเถอะค่ะ กัปตันธาม" ธามชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้แสดงอาการเขินอายอย่างที่เขาคาดคิด ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับจ้องมองเขาด้วยความท้าทายที่พุ่งทะลุปรอท "รับคำท้าไหมล่ะ?" ธามทิ้งไพ่ใบสุดท้ายลงบนโต๊ะ "ทำไมจะไม่รับล่ะคะ?" ลินินยื่นมือเรียวเล็กออกไปตรงหน้าเขา "เริ่มต้นนับหนึ่งตั้งแต่วินาทีนี้เลยก็ได้นะคะ กัปตัน" ธามมองมือเล็กที่ยื่นมาตรงหน้า แววตาคมกริบฉายประกายบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่เข้าใจ เขายื่นมือหนาไปสัมผัสและจับมือเธอกลับเบาๆ สัมผัสอุ่นร้อนจากฝ่ามือของทั้งคู่เชื่อมโยงกันชั่วครู่ ก่อนที่ธามจะสะบัดมือออกราวกับโดนของร้อน "อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน" ธามเอ่ยเสียงลอดไรฟัน "คนที่ต้องเสียใจ... น่าจะเป็นคุณมากกว่าค่ะ" ลินินยิ้มหวานหยาดเยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ทำเอาธามรู้สึกว่าหัวใจที่เคยด้านชาของตนเองเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง บรรยากาศในสนามกำลังระอุได้ที่ เคมีระหว่างทั้งสองคนพุ่งพล่านจนกรณ์ที่ยืนมองอยู่ต้องส่ายหัวด้วยความมันเขี้ยว แต่ทว่า... ก่อนที่ใครจะได้ทันพูดอะไรเพิ่มเติม เสียงปรบมือดังป้าบๆ ก็สะท้อนก้องมาจากประตูทางเข้าโรงยิม พร้อมกับร่างระหงของหญิงสาวในชุดเชียร์ลีดเดอร์ที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ "อุ๊ย... ดูเหมือนฉันจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าคะเนี่ย?" มินาหยุดยืนอยู่ที่ขอบสนาม สายตาคมกวาดมองธามและลินินสลับกันไปมาด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความไม่เป็นมิตรอย่างชัดเจน และประโยคต่อมาของเธอก็ทำให้บรรยากาศทั้งหมดพลิกคว่ำในพริบตา "ธามคะ คุณพ่อบอกว่าเรื่องที่เราคุยกันเรื่องทุนการศึกษาของทีมน่ะ... มีข้อตกลงใหม่ที่คุณน่าจะสนใจนะ" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความฟินปนความกวนประสาทของพ่อหนุ่มหน้าตายกับยัยตัวแสบด้วยกันนะครับ!