เปิดสนามความวุ่นวาย

เสียงลูกบาสเกตบอลเบอร์เจ็ดที่อัดกระแทกพื้นปูนยางสังเคราะห์ของโรงยิมอเนกประสงค์ดัง *ปั่ก... ปั่ก... ปั่ก* เป็นจังหวะหนักหน่วงที่สะท้อนก้องไปถึงผนังกระจกใสบานใหญ่ มันไม่ใช่เสียงซ้อมธรรมดา แต่มันคือเสียงบ่นพึมพำด้วยความหงุดหงิดที่แปลงร่างเป็นแรงอัดของฝ่ามือหนา "ถ้าคิดจะมาเดินสวยเฉิดฉายเอาเรตติ้ง ผมแนะนำให้เดินกลับไปตึกคณะอักษรฯ ซะ ลินิน... ที่นี่สนามซ้อม ไม่ใช่รันเวย์แฟชั่นวีค" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาจนเกือบเยือกแข็งดังขึ้นจากกลางสนาม ธาม ธีรภัทร กัปตันทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยในชุดเสื้อกล้ามสีดำชุ่มเหงื่อ ปลายผมเปียกชื้นลู่แนบหน้าผากคมคาย ดวงตาสองชั้นหลบในคมกริบราวกับใบมีดโกนจ้องมองร่างบางที่ยืนกอดอกอยู่ข้างเส้นสนามด้วยแววตานิ่งสนิท ไร้ซึ่งความยินดีต้อนรับใดๆ ทั้งสิ้น ลินินกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างเหลืออด เธอเกลียดคนประเภทนี้ที่สุด... พวกผู้ชายที่คิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาล เพียงเพราะเกิดมาหน้าตาดีและโยนลูกกลมๆ ลงห่วงได้แม่นยำกว่าคนอื่น "ถ้าสมองส่วนหน้าของคุณยังทำงานได้ดีพอนะคะกัปตันธาม ช่วยกรุณาหยิบใบแต่งตั้งสีชมพูเรืองแสงในมือถือขึ้นมาอ่านดูอีกสักรอบ... ฉันไม่ได้เสนอหน้ามาเองค่ะ แต่อธิการบดีต่างหากที่เป็นคนเซ็นชื่ออนุมัติให้ฉันมาคุมความประพฤติพวกคุณ!" หญิงสาวก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปยืนประชิดเส้นสนาม ขາเรียวในกางเกงยีนส์ขาสั้นทะมัดทะแมงก้าวเข้ามาในเขตหวงห้ามที่ปกติไม่มีผู้จัดการคนไหนกล้าล้ำเส้น แรงกดดันจากความสูงร้อยแปดสิบกว่าเซนติเมตรของฝ่ายตรงข้ามไม่ได้ทำให้เธอย่อท้อเลยแม้แต่น้อย ลินินเงยหน้าขึ้นสบตาคมดุคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยด้วยความถือดี ธามหยุดเลี้ยงลูก มือใหญ่รวบลูกบาสไว้แนบอก กลิ่นกายผสมผสานกับกลิ่นเหงื่อจางๆ และน้ำหอมผู้ชายราคาแพงลอยปะทะเข้าจมูกของลินินในระยะประชิด เขาก้มมองเธอลงมาด้วยสายตาที่บอกชัดเจนว่าเธอกำลังสร้างความรำคาญให้เขามากกว่าแมลงหวี่ตัวหนึ่ง "ผู้จัดการคนเก่าทนรับความกดดันไม่ไหวจนต้องยื่นใบลาออกไปร้องไห้ขี้มูกโป่งเมื่อสัปดาห์ก่อน เธอก็คงเป็นรายต่อไปที่จะเดินออกไปพร้อมกับคราบน้ำตา... จำคำผมไว้ให้ดี" ธามยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดหน้าผากมน "งั้นก็รอดูฝีมือฉันก็แล้วกันค่ะ ว่าระหว่างคุณกับน้ำตาของฉัน อันไหนมันจะเหือดแห้งไปก่อนกัน!" บรรยากาศรอบสนามเดือดระอุขึ้นมาทันตาเห็น กรณ์ที่ยืนถือขวดน้ำอยู่ข้างเสาถึงกับสำลักน้ำพ่นออกมาพรวดใหญ่ รีบยกมือขึ้นปาดปากแล้วส่งเสียงเชียร์ในลำคอด้วยความตื่นเต้น เบอร์สิบสองจอมกะล่อนอย่างกรณ์ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ทั้งคู่ราวกับกำลังชมภาพยนตร์แอคชั่นฟอร์มยักษ์ "โอโห้ กัปตัน... ระวังตัวไว้หน่อยเถอะน่า ผู้จัดการคนนี้ดูท่าทางจะเคี้ยวยากกว่าปีก่อนๆ เยอะนะเว้ย หน้าตาเอาเรื่องแถมฝีปากยังคมกริบยิ่งกว่ามีดโกนอีก" กรณ์เอ่ยแซiz ขยับเข้ามาใกล้เพื่อทำหน้าที่ตัวชงมืออาชีพ แต่โดนสายตาดุๆ ของธามส่งสัญญาณเตือนให้หุบปากทันที "กรณ์ ไปวิ่งรอบสนามอีกสิบรอบ โทษฐานปากมาก" ธามสั่งเสียงเรียบโดยไม่ละสายตาไปจากใบหน้าเนียนใสที่เชิดขึ้นท้าทายเขาอยู่ตรงหน้า "โห อะไรวะกัปตัน ผมแค่หวังดีกลัวบรรยากาศในทีมจะมาคุเกินไป..." กรณ์บ่นอุบอิบแต่ก็ยอมวิ่งเหยาะๆ ออกไปตามคำสั่ง เพราะรู้ดีว่าเวลานี้ธามกำลังหงุดหงิดขั้นสุด และต้นเหตุของความหงุดหงิดนั้นก็ยืนกอดอกจ้องหน้าเขาอยู่นี่ไง ลินินแค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน "ใช้อำนาจบาทใหญ่ข่มขู่ได้แม้กระทั่งเพื่อนสนิทตัวเอง น่าประทับใจจริงๆ ค่ะคุณกัปตันทีมบาส... ทีนี้ หลบไป ฉันต้องเข้าไปตรวจเช็คตารางซ้อมและอุปกรณ์ในห้องเก็บของ ถ้าคุณยังไม่อยากโดนฉันตัดคะแนนพฤติกรรมตั้งแต่สัปดาห์แรก" เธอเอื้อมมือจะผลักแผงอกกว้างที่กั้นขวางทางเดิน แต่ทว่า... ไวกว่าความคิด ฝ่ามือหนากลับคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้ได้อย่างรวดเร็ว แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันมั่นคงและหนักแน่นพอที่จะตรึงให้เธอนิ่งอยู่กับที่ ความเงียบชั่วขณะเข้าปกคลุมรอบตัว เสียงลูกบาสที่กระดอนออกไปไกลเงียบลง เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นผิดจังหวะท่ามกลางกลิ่นอายความตึงเครียด ดวงตาคมกริบของธามหรี่ลงเล็กน้อย เขาก้มมองข้อมือเล็กสลับกับใบหน้าที่เริ่มมีสีแดงเรื่อขึ้นมาด้วยความโกรธ (หรืออาจจะเพราะเหตุผลอื่นที่เจ้าตัวก็ไม่อยากยอมรับ) "จำไว้ว่าที่นี่คืออาณาเขตของผม ลินิน... อย่าคิดจะมาสั่งอะไรผมถ้ายังไม่รู้ว่าความนรกมันหน้าตาเป็นยังไง" เสียงกระซิบพร่าต่ำลอดไรฟัน แววตาของเขาไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีจนลินินเกือบจะจับสังเกตความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชานั้นได้ แต่ก่อนที่ลินินจะได้ตอกกลับด้วยประโยคแสบสันต์ชนิดที่อีกฝ่ายต้องหน้าชา ประตูเหล็กบานใหญ่ท้ายโรงยิมก็ถูกผลักเปิดออกเสียงดัง *ปัง!* จนทุกคนต้องหันไปมองเป็นตาเดียว ร่างระหงของหญิงสาวในชุดเชียร์ลีดเดอร์สีสดใสเดินน่องเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มหวานหยดย้อยที่โปรยไปทั่วสนาม ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองมาที่ธามและข้อมือของลินินที่ยังถูกกุมไว้อย่างแน่นหนา "พี่ธามคะ... มินาเอาน้ำมาฝากค่ะ เอ๊ะ... เรากำลังคุยธุระกันอยู่หรือเปล่าคะเนี่ย?" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นพร้อมกับฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ใกล้ๆ ทว่าสายตาที่มินาส่งมาให้ลินินกลับเต็มไปด้วยความไม่เป็นมิตรอย่างปิดไม่มิด ลินินมองรอยยิ้มนั้น สลับกับฝ่ามือใหญ่ของธามที่ยังคาอยู่บนข้อมือของเธอ... หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างแล่นพล่านขึ้นมาในอก ชวนให้หงุดหงิดยิ่งกว่าเดิมเสียอีก และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยคำพูดใดออกมา ธามก็หันขวับไปมองมินาด้วยแววตาที่เย็นชาไร้เยื่อใยยิ่งกว่าเดิม พร้อมกับออกแรงดึงข้อมือของลินินให้เข้ามาประชิดตัวเขามากขึ้นไปอีกจนแทบจะจมหายไปในอ้อมอกแกร่ง! "ไม่ต้องหำ... ผู้จัดการคนใหม่ของผมกำลังจะสอนบทเรียนราคาแพงให้ผมอยู่พอดี" ธามเอ่ยเสียงเรียบ แต่สายตากลับคมกริบราวกับกำลังประกาศสงครามเงียบใส่ผู้หญิงทุกคนที่บังอาจก้าวเข้ามาในพื้นที่ของเขา --------------------------------------------- *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเข้ามาเปิดประตูสู่สนามบาสเดือดๆ ไปด้วยกันนะครับ* 🏀🔥