ร่มคันเล็กกับไหล่ที่กว้างขึ้น

"สมุดบันทึกกลยุทธ์รอบชิงฯ... อยู่ที่มินาอย่างนั้นเหรอครับ" ประโยคทวนคำของลินินดังขึ้นท่ามกลางเสียงสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมากระทบกระจกหน้าต่างห้องชมรมบาสเกตบอล เสียงหอบหายใจของกรณ์ทางปลายสายยังคงดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ บ่งบอกถึงความร้อนรนของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าคุมเกมในสนามได้ดีที่สุด แต่กลับควบคุมสถานการณ์นอกสนามไม่ได้เลย ธามยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้ม ดวงตาสีนิลคู่คมจับจ้องออกไปเบื้องนอกที่ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่น ความเงียบงันที่แผ่ซึ้งออกมาจากตัวกัปตันทีมบาสหนุ่มทำให้บรรยากาศในห้องแคบๆ ดูอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "ฉันกำลังไป" ธามเอ่ยเสียงเรียบ ต่ำ และทรงพลัง ก่อนจะกดตัดสายโดยไม่รอฟังเสียงโวยวายของเพื่อนสนิท เขากวาดสายตากลับมามองผู้หญิงคนเดียวที่ยืนอยู่ตรงหน้า ลินินในเวลานี้ไม่ได้สวมมาดผู้จัดการทีมจอมกวนประสาทที่คอยต่อปากต่อคำกับเขาเหมือนทุกวัน ดวงตากลมโตคู่นั้นเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความกังวลฉายชัดผ่านม่านตา เธอก้าวเข้ามาใกล้เขาโดยไม่รู้ตัว "มินาไม่ได้แค่ต้องการเข้าหาคุณธามธรรมดาแล้วล่ะค่ะแบบนี้" ลินินเอ่ยเสียงเครียด สมุดบันทึกเล่มนั้นคือหยาดเหงื่อและมันสมองของเธอตลอดสองเดือนเต็ม มันไม่ใช่แค่แผนการเล่น แต่คือหัวใจของทีม "ถ้าแผนนั้นหลุดไปถึงมือคู่แข่ง... ทีมเราจบเห่แน่" "รู้ตัวใช่ไหมครับว่ากำลังพูดกับใครอยู่" ธามหันมาเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีที่ว่าง "และรู้ตัวด้วยไหมว่ากำลังทำสีหน้าแบบไหนอยู่" ลินินชะงักไปนิด เธอเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อถูกเขาย้อนถามด้วยน้ำพักน้ำแรงแบบนั้น "ฉันกำลังเครียดเรื่องทีมค่ะ ไม่ได้มีเวลามาสนใจหรอกว่าตัวเองทำหน้ายังไง" "แต่ผมสนใจ" คำพูดสั้นๆ ห้วนๆ แต่กลับทำเอาหัวใจของคนฟังกระตุกวูบ ธามขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นกายสะอาดเย็นๆ ผสมผสานกับกลิ่นฝนจางๆ ลอยแตะจมูก ลินินเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไป... ไม่ว่าจะอยู่ในสนามหรือนอกสนาม เขาก็มักจะทำให้เธอสูญเสียการควบคุมตัวเองได้เสมอ "คุณธาม..." "ตามมาครับ" ธามไม่ปล่อยให้เธอได้พูดต่อ เขวี้ยงร่มพับสีดำสนิทลงบนฝ่ามือของตัวเอง ก่อนจะคว้าข้อมือเรียวบางแล้วออกแรงดึงเบาๆ ให้เดินตามออกไปจากห้องชมรม สายฝนด้านนอกเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะปรานีใคร พื้นปูนรอบสนามบาสเกตบอลกลางแจ้งเจิ่งนองไปด้วยน้ำ นํ้าฝนเย็นเฉียบสาดซัดกระทบผิวเนื้อจนเยือกเย็น แต่ความอบอุ่นจากสัมผัสที่ข้อมือกลับทำให้ลินินรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างดะขัดเขิน ธามกางร่มคันใหญ่ในมือออก ร่มสีดำสนิทที่ถูกยกขึ้นปกเหนือศีรษะ แต่... หากสังเกตให้ดี ลินินกลับพบความผิดปกติบางอย่าง ตัวของธามเบี่ยงออกไปด้านนอกเกือบครึ่งซีก ไหล่กว้างในเสื้อแจ็คเกตสีดำของเขารับเม็ดฝนที่สาดซัดเข้ามาเต็มๆ เพื่อให้ร่มคันนั้นบังให้ร่างของเธอแห้งสนิทโดยไม่มีหยดน้ำเกาะติดแม้แต่น้อย "คุณธามคะ" ลินินเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างที่อยู่ตรงหน้า หัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะ "คุณกำลังเปียกฝนนะ" "เดินไปเงียบๆ ครับ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยดุเบาๆ โดยไม่ยอมหันกลับมามอง "ถ้าคุณไม่สบายขึ้นมา ใครจะมาช่วยผมจัดการตารางซ้อมพรุ่งนี้" *ข้ออ้าง... ชัดเจนว่าเป็นข้ออ้างของคนปากแข็ง* ลินินลอบค้อนขวับใส่แผ่นหลังเขา ถึงปากจะบอกว่ากลัวไม่มีคนจัดการตารางซ้อม แต่ไหล่ข้างที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนจนเสื้อแนบไปกับแผ่นอกและแผ่นหลังนั่นล่ะ... มันกำลังบอกความจริงอีกอย่างที่เจ้าตัวไม่มีวันปริปากพูดออกมา ทว่าในวินาทีที่ทั้งคู่กำลังเร่งฝีเท้าเพื่อไปยังลานจอดรถ เสียงฝีเท้าที่วิ่งกระแทกน้ำดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับเสียงเรียกที่คุ้นเคย "ธาม! ทางนี้!" กรณ์วิ่งฝ่าสายฝนเข้ามาโดยมีเสื้อแจ็คเกตคลุมหัวไว้ลวกๆ สภาพของหนุ่มนักบาสอารมณ์ดีตอนนี้เปียกโชกไม่ต่างจากลูกหมาตกน้ำ เมื่อเขา chạy มาถึงจุดที่ธามและลินินยืนอยู่ ดวงตาก็เหลือบมองทั้งสองคนสลับกันไปมาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ต่อให้สถานการณ์จะตึงเครียดแค่ไหน กรณ์ก็ยังหาจังหวะชงได้เสมอ "โอ้โห ภาพบาดใจอะไรเนี่ย กัปตันผู้เย็นชา ยอมเปียกฝนซีกหนึ่งเพื่อผู้จัดการทีมคนเก่ง โคตรพระเอกซีรีส์เกาหลีเลยว่ะเพื่อน" กรณ์แซวทันทีที่หายใจทั่วท้อง "ถ้ายังมีแรงพูดมาก แสดงว่าสมุดบันทึกคงยังไม่ได้ถูกทำลายสินะครับ" ธามสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่สายตาดุๆ ส่งสัญญาณเตือนให้เพื่อนสนิทหุบปาก "เออ รีบไปเหอะ มินารออยู่ที่ล็อบบี้ตึกคณะบริหารแล้ว เธออาละวาดใหญ่เลยตอนที่ฉันบอกว่าแกกำลังจะไปหา" กรณ์เปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจังขึ้น "แล้วก็... ยัยนั่นไม่ได้อยู่คนเดียว มีพวกเพื่อนเชียร์ลีดเดอร์อยู่ด้วย ท่าทางไม่ค่อยเป็นมิตรเท่าไหร่" ลินินขมวดคิ้วแน่น ความหงุดหงิดพุ่งปรี๊ดขึ้นมาในอก "กล้าดียังไงถึงมาค้นของคนอื่น... สมุดเล่มนั้นไม่ใช่ของสาธารณะนะ!" "ใจเย็นก่อนครับลินิน" ธามหันมามองหน้าเธอ สายตาคู่นั้นอ่อนลงวูบหนึ่งอย่างที่หาดูได้ยาก "เรื่องนี้ผมจัดการเอง" "ไม่ได้หรอกค่ะ ฉันเป็นผู้จัดการทีม เรื่องนี้ฉันต้องเคลียร์ด้วยตัวเอง" ลินินเชิดหน้าขึ้น ดวงตามุ่งมั่นไร้ความหวาดกลัว "ในฐานะคนที่เขียนแผนการเล่นพวกนั้นขึ้นมา ฉันมีสิทธิ์ทวงคืนมากกว่าใครทั้งหมดค่ะ" ธามมองใบหน้าดื้อรั้นที่เต็มไปด้วยความฮึกเหิมของหญิงสาวแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาว มุมปากหยักลึกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่แทบมองไม่เห็น "ตามใจครับ... แต่จำไว้ว่า ถ้ามีใครกล้าทำอะไรคุณ ผมจะไม่ปล่อยไว้แน่" พูดจบ ธามก็ขยับร่มในมือให้บังลินินมิดชิดยิ่งขึ้น ก่อนที่ทั้งสามคนจะก้าวเดินฝ่าสายฝนตรงไปยังตึกคณะบริหารด้วยบรรยากาศที่กดดันและคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียด แต่ทว่า... เมื่อพวกเขาเดินมาถึงหน้าประตูห้องรับรองของตึกบริหาร ประตูบานใหญ่กลับเปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง เสียงโวยวายของมินาและเสียงกระแทกข้าวของดังเล็ดลอดออกมา ธามผลักประตูเปิดออกด้วยมือข้างเดียว ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ทุกคนต้องชะงักกะทันหัน มินายืนถือสมุดบันทึกเล่มสีดำเล่มนั้นไว้ในมือ ข้างกายเธอมีชายหนุ่มร่างสูงหน้าตาคุ้นเคยยืนพิงโต๊ะทำงานอยู่ด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย... นพดล กัปตันทีมบาสเกตบอลจากมหาวิทยาลัยคู่แข่งตัวฉกาจ "อ้าว มากันครบทีมเลยเหรอครับ" นพดลเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงกวนประสาท พร้อมกับหยิบสมุดบันทึกเล่มนั้นมาจากมือของมินา "กำลังรออยู่พอดีเลย... กัปตันธาม อยากรู้ไหมครับว่าแผนรอบชิงฯ ปีนี้ของพวกนาย... มันมีรูรั่วตรงไหนบ้าง" ธามก้าวเท้าเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันที ดวงตาสีนิลจ้องมองไปที่นพดลด้วยประกายตาดุร้ายราวกับเสือที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ แต่ก่อนที่ธามจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ลินินที่เดินตามหลังมาติดๆ กลับเอื้อมมือไปจับชายเสื้อแจ็คเก็ตของเขาไว้เบื้องหลัง พร้อมกับก้าวออกมาเผชิญหน้ากับศัตรูด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่ฉาบอยู่บนใบหน้าสวย "เชิญอ่านตามสบายเลยค่ะนพดล..." ลินินเอ่ยเสียงหวานหยด แต่วาจาคมกริบราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง "...เพราะแผนในนั้นน่ะ ฉันเพิ่งเปลี่ยนใหม่ทั้งหมดเมื่อห้านาทีก่อนที่คุณจะหยิบมันขึ้นมาซะอีก" นพดลชะงักกะทันหัน รอยยิ้มบนใบหน้าค้างเติ่งทันทีที่ได้ยินคำนั้น ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุน "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอมานะครับ