แผนเซอร์ไพรส์วันเกิดทีม

"ถ้านายยังยืนทำหน้าถมึงทึงใส่ฉันเหมือนสนามบาสเป็นลานประหารชีวิต เค้กชิ้นนี้จะกลายเป็นอาวุธฆาตกรรมนะ ธาม" เสียงใสๆ ที่ติดจะเหวี่ยงนิดๆ ของลินินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องชมรมบาสเกตบอลที่ปิดไฟมืดสนิท มีเพียงแสงเทียนสีส้มจากเค้กชิ้นเล็กๆ ในมือเธอที่สาดสะท้อนใบหน้าเรียוניบตึงของกัปตันทีมหนุ่ม บรรยากาศตึงเครียดที่ลอยอلبอยู่เมื่อครู่จากเงาร่างของนพดลที่ก้าวเข้ามาที่ประตูราวกับถูกลมพัดหายไปในพริบตา เมื่อกรณ์และสมาชิกในทีมที่เหลือช่วยกันดันร่างของนพดลถอยออกไปที่ระเบียงพร้อมกับเสียงกระซิบกระซาบเชิงไล่ต้อนอย่างรู้หน้าที่ เหลือไว้เพียงพื้นที่ส่วนตัวอึมครึมระหว่างคนทั้งสอง ธามกะพริบตาช้าๆ เขามองเค้กช็อคโกแลตหน้านิ่มที่มีเทียนเล่มเดียวปักอยู่ตรงกลาง สลับกับใบหน้าของหญิงสาวที่ยืนกอดอก เชิดคางขึ้นเล็กน้อยอย่างคนที่ไม่ยอมแพ้ใคร แม้ว่าดวงตากลมโตคู่นั้นจะฉายแววความประหม่าและความคาดหวังลึกๆ ที่เธอพยายามซ่อนไว้ไม่มิดก็ตาม "ใครสั่งให้เธอทำอะไรแบบนี้..." เสียงทุ้มต่ำหลุดออกจากริมฝีปากหนา ไร้ซึ่งรอยยิ้ม แต่น้ำเสียงกลับไม่มีความดุดันหลงเหลืออยู่เลย "นี่มันห้องชมรม ไม่ใช่ร้านเบเกอรี่" "อ้าว! พูดแบบนี้อยากกินลูกบอลเบอร์เจ็ดอัดหน้าสักทีไหมล่ะกัปตัน?" ลินินแยกเขี้ยวใส่ทันที ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความหมั่นไส้ "คนอื่นเขาร่วมมือกันเซอร์ไพรส์วันเกิดนาย เพราะเห็นแก่ที่นายใช้งานพวกเราเหมือนทาสมาทั้งเทอมนะยะ ตั้งใจดูหน้าเค้กดีๆ สิยะ ฉันไม่ได้ทำเองหรอก แต่ฉันยืนคุมไม่ให้มันไหม้ต่างหาก!" ธามก้มมองเค้กชิ้นนั้นอีกครั้ง บนหน้าเค้กมีตัวอักษรเบี้ยวๆ ที่เขียนด้วยช็อกโกแลตเหลวว่า 'HAPPY BIRTHDAY K.T.' แม้ลายมือจะดูตลกและไม่เนียบตามมาตรฐานความสมบูรณ์แบบที่เขาหลงใหล แต่หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะควบคุมอย่างเคร่งครัดของเขากลับสะดุดกึกอย่างไร้สาเหตุ ชายหนุ่มขยับตัวเข้าไปใกล้ขึ้น กลิ่นหอมจางๆ ของวานิลลาผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ หลังการซ้อมจากตัวของลินินลอยเข้าจมูก มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมราคาแพง แต่เป็นกลิ่นเฉพาะตัวที่เขากลับคุ้นเคยและเสพติดมันอย่างไม่รู้ตัว "ขอบใจ..." เสียงของเขาเบาราวกับกระซิบ จนลินินที่เตรียมจะอ้าปากเถียงต่อต้องชะงัก เธอกะพริบตาปริบๆ คล้ายไม่แน่ใจว่าหูฝาดไปหรือเปล่า "นาย... ว่าอะไรนะ?" "ฉันบอกว่าขอบใจ" ธามพูดซ้ำด้วยใบหน้าตายด้านตามเคย แต่ดวงตาคมกริบกลับมองตรงมาที่เธอด้วยประกายบางอย่างที่ร้อนแรงยิ่งกว่าเปลวเทียน "แล้วก็... ขอบคุณที่ยืนคุมไม่ให้มันไหม้ด้วย" ลินินรู้สึกเหมือนอุณหภูมิในห้องมันพุ่งสูงขึ้นอย่างไร้เหตุผล ใบหน้าร้อนผ่าวจนต้องเบือนสายตาหนีไปมองทางอื่น เธอพยายามรักษาฟอร์มด้วยการยื่นจานเค้กไปข้างหน้าให้ชิดตัวเขามากขึ้น "อ้าว... ถ้าสำนึกบุญคุณแล้วก็เป่าเทียนสิยะ ฉันเมื่อยมือนะ ตั้งใจอธิษฐานด้วยล่ะ ห้ามขอให้ทีมเราแพ้เด็ดขาด!" ธามอมยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก ชั่วเสี้ยววินาทีนั้น รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งทำให้ใบหน้าหล่อเหลาของกัปตันทีมบาสเกตบอลดูมีมิติและทรงพลังจนคนมองแทบหยุดหายใจ เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หลับตาลงชั่วพริบตาเพื่ออธิษฐานในใจ ก่อนจะเป่าเปลวเทียนสีส้มให้ดับลงในคราวเดียว พรึบ! ความมืดโรยตัวลงมาอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงปรบมือเบาๆ และเสียงแซวจากกรณ์ที่แอบชะביหัวเข้ามาทางประตู "โอโห! หวานกว่าเค้กก็หน้ากัปตันนี่แหละครับท่านผู้ชม!" เสียงกรณ์ตะโกนลั่น ทำเอาลินินสะดุ้งสุดตัว รีบถอยหลังกรูดออกจากรัศมีประชิดตัวของธามทันที "ไอ้กรณ์! แกอยากโดนวิ่งรอบสนามสอรอบตอนนี้เลยใช่ไหม!" ลินินหันไปแหวใส่เพื่อนสนิทตัวแสบของพระเอกหน้าแดงก่ำ ธามไม่ได้สนใจเสียงแซวนั้น สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ร่างบางของลินินที่กำลังงתๆ เงิ่นๆ หลบสายตาเขา บรรยากาศเงียบงันชั่วขณะถูกแทนที่ด้วยเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามในอกของคนทั้งคู่ ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกกดทับไว้ภายใต้กฎระเบียบและความเยชา กำลังพังทลายลงทีละน้อย ทว่า ในจังหวะที่ธามกำลังจะเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเล็กเพื่อรั้งเธอไว้ให้อยู่ใกล้กันอีกนิด เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งที่คุ้นเคยก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูด้านในห้องชมรมเสียก่อน นพดลยืนกอดอก รอยยิ้มสุภาพแต่แฝงแววตาท้าทายประดับอยู่บนใบหน้า เขากวาดสายตามองเค้กในมือธาม ก่อนจะมาหยุดที่ใบหน้าของลินิน "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ..." นพดลเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ก้องกังวานในความเงียบ "พอดีผมลืมของไว้... และดูเหมือนว่า ผมจะมีเรื่อง 'สำคัญ' ที่ต้องคุยกับผู้จัดการทีมคนเก่งของคุณสักหน่อยนะ ธาม" ธามหรี่ตาลงทันที รังสีความกดดันรอบตัวแผ่ซ่านออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน เขาวางจานเค้ก2ลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น ก่อนจะก้าวเท้าบังร่างของลินินไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบของกัปตันทีมบาสผู้รักความสมบูรณ์แบบจ้องมองผู้มาใหม่นิ่งสนิท บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบหยิบจับเป็นชิ้นได้เมื่อสงครามประสาทครั้งใหม่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาโดยตลอด แล้วเรามาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันนะครับ