เสียงหัวใจที่ดังกว่าเสียงลูกบาส

กลิ่นอายความอับชื้นของโรงยิมยามค่ำคืนผสมกับกลิ่นหนังลูกบาสเกตบอลเก่าๆ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ทว่าสิ่งที่อบอวลยิ่งกว่า กลับเป็นระยะห่างที่แทบไม่เหลือพื้นที่ให้ลมหายใจระหว่างคนสองคน "เรื่องของเรา... ยังไม่จบแค่นี้หรอกนะครับ" ประโยคทิ้งท้ายจากวินาทีอันตรายในตอนที่แล้วยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของลินิน ดวงตากลมโตที่มักจะมีวาจาเชือดเฉือนตอบโต้กลับทุกสถานการณ์เสมอ บัดนี้กลับนิ่งค้าง เธอกำลังแหงนมองร่างสูงของกัปตันทีมบาสเกตบอลหน้าตายที่ยืนกั้นเธอไว้ระหว่างชั้นวางอุปกรณ์กับแผงอกกว้างของเขา ธามไม่ได้ถอยหนี และเขาก็ไม่ได้ขยับเข้าไปใกล้มากกว่าเดิม—แต่นั่นแหละคือสิ่งที่อันตรายที่สุด เพราะมันบีบให้หัวใจของคนตัวเล็กกว่าต้องเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ธามก้มมองหญิงสาวที่มักจะทำตัวเก่งกาจต่อหน้าคนทั้งมหาวิทยาลัย แต่ในยามนี้กลับพิงแผ่นหลังติดกับผนังห้องเก็บของ ดวงตาคมกราบกริบของเขากวาดมองตั้งแต่ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ไปจนถึงแพขนตางอนที่สั่นไหวเล็กน้อย ความเงียบงันภายในห้องเก็บอุปกรณ์กีฬาไม่ได้น่าอึดอัด แต่มันกลับเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่สถิตอยู่ปลายประสาทสัมผัส ธามยกมือข้างหนึ่งขึ้น วางทาบลงบนชั้นวางของเหนือศีรษะของลินิน เป็นการกักตัวเธอไว้อย่างสมบูรณ์แบบโดยไม่ต้องใช้กำลัง "คุณชอบทำตัวเก่งนักนะ... ลลิตา" เสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาจากลำคอของธาม มันแหบพร่าและเบากว่าปกติ ราวกับเขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดให้ใครฟัง นอกจากคนตรงหน้าที่อยู่ห่างกันแค่คืบ "ฉัน... ฉันก็แค่ทำหน้าที่ผู้จัดการทีมค่ะ... เอ้ย! ผู้จัดการทีมนะครับ!" ลินินเผลอหลุดปากแก้คำสรรพนามแทบไม่ทัน เมื่อเห็นสายตาดุๆ ที่หรี่ลงอย่างรู้ทันของพ่อหนุ่มซึนเดะประจำสนามบาส ธามหลุดยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มหายากที่นานๆ ครั้งคนทั้งมหาวิทยาลัยถึงจะมีโอกาสได้เห็น และมันมักจะปรากฏขึ้นเฉพาะเวลาที่เขากำลังจะ "ต้อน" ยัยตัวแสบจนมุมเท่านั้น "หึ... เปลี่ยนคำพูดไม่ทันแล้วครับ" ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้มใส "คุณพูดเองนะว่าเรา... มีเรื่องที่ยังเคลียร์กันไม่จบ" ลินินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเจ้ากรรมทรยศด้วยการเต้นรัวเร็วกว่าเสียงลูกบาสที่กำลังกระดอนอยู่นอกสนามซะอีก เธอยกมือขึ้นดันแผงอกแกร่งเอาไว้ แต่ทว่ากล้ามเนื้อแน่นๆ ใต้เสื้อแจ็คเก็ตทีมนั้นกลับให้ความรู้สึกเหมือนกำแพงเหล็กที่ไม่มีวันพังทลาย "ถ้า... ถ้าหมายถึงเรื่องตารางซ้อมหรือแผนยุทธศาสตร์บาสเกตบอลอินเตอร์คอลเลจที่เราเถียงกันเมื่อตอนเย็น ฉันส่งเอกสารให้คุณทางเมลหมดแล้วค่ะ—อ๊ะ! ทางเมลหมดแล้วครับ!" ลินินอยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายเสียตรงนั้น เธอดันเผลอหลุดปากใช้สรรพนามผิดๆ ถูกๆ อีกจนได้ ก็เพราะดวงตาคู่คมที่จ้องมองมาอย่างลึกล้ำคู่นั้นกำลังทำให้สติสัมปชัญญะของเธอกระเจิดกระเจิงไปไกลลิบ "ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องบาสเกตบอลสักหน่อย..." ธามกระซิบแผ่วเบา ริมฝีปากของเขาขยับเข้าไปใกล้เรียวปากอิ่มสีระเรื่อขึ้นเรื่อยๆ จนลินินต้องหลับตาปี๋โดยอัตโนมัติ ร่างกายของเธอแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านไปทั่วสรรพang นี่คือสิ่งที่เธอรอคอย... หรือนี่คือสิ่งที่เธอหวาดกลัวกันแน่? ธาม ธีรภัทร ผู้ชายที่ขึ้นชื่อเรื่องความเยชาและไร้หัวใจในเรื่องรักๆ กำลังจะพูดคำที่เธอเฝ้ารอมาตลอดหลายเดือน... ธามสูดลมหายใจเข้าลึกราวกับรวบรวมความกล้าทั้งหมดในชีวิตผู้ชายคนหนึ่ง สายตาของเขาเปลี่ยนจากความนิ่งสนิท กลายเป็นความลึกซึ้งและจริงจังจนน่าใจหาย นิ้วเรียวยาวข้างที่ว่างเอื้อมไปแตะปอยผมที่คลอเคลียอยู่ข้างแก้มของลินินอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นนุ่มนวลจนคนถูกกระทำแทบหยุดหายใจ "ลินิน... คือว่าผม..." *ปัง!* เสียงเปิดประตูห้องเก็บอุปกรณ์ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางฤดูฝน แสงไฟสว่างจ้าจากด้านนอกสาดส่องเข้ามาตัดผ่านความมืดสลัวภายในห้องทันที "เฮ้ย ธาม! อยู่ข้างในนี้หรือเปล่า,วะ? โค้ชเรียกประชุมด่วนเรื่องเทคนิคการรับมือทีมคู่แข่งภาคเหนือว่ะ... อ้าวเฮ้ย!" เสียงของกรณ์ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังจะสุกงอม พร้อมกับร่างโปร่งของเพื่อนสนิทตัวดีที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ ก่อนที่กรณ์จะเบรกเอี๊ยดจนรองเท้าผ้าใบเสียดสีกับพื้นส่งเสียงดังเอี๊ยด และทำตาโตเท่าไข่ห่านเมื่อเห็นสภาพของเพื่อนรักและผู้จัดการทีมสาวที่ยืนชิดติดกันชนิดที่เรียกว่าไม่มีอากาศลอดผ่าน ธามชะงักกึก มือที่กำลังจะเอื้อมไปประคองใบหน้าของลินินค้างกลางอากาศ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยเปี่ยมไปด้วยความจริงจังแปรเปลี่ยนเป็นความเรียบสนิทอย่างไร้รอยต่อในเสี้ยววินาที แต่ประกายตาที่วับโรจน์ด้วยความหงุดหงิดนั้น ปิดกรณ์ไม่มิดแม้แต่น้อย ส่วนลินิน... เธอรีบผละออกจากร่างของธามทันทีราวกับโดนไฟลวก หน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร่างบางก้มหน้ามองพื้น สองมือบิดเข้าหากันแน่นด้วยความเขินอายและประหม่าจนทำอะไรไม่ถูก กรณ์กะพริบตาปริบๆ สลับมองหน้าธามที่แผ่รังสีความเย็นยะเยือกออกมา กับลินินที่ยืนก้มหน้าหลบสายตา ก่อนที่เจ้าตัวแสบประจำทีมจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมกับยกมือขึ้นเกาหัวแก้เก้อ "เอえ... กูมาขัดจังหวะอะไรสำคัญหรือเปล่าเนี่ย? โทษทีๆ พอดีโค้ชแกอารมณ์ร้อนยิ่งกว่ากระทะทองแดง ถ้าพวกมึงยังไม่ออกไปเคลียร์แผนตอนนี้ มีหวังได้วิ่งรอบสนามจนขาหลุดแน่... เชิญพวกมึงเคลียร์กันต่อตามสบายนะ เดี๋ยวรอกูข้างนอกก็ได้วะ ฮ่าๆๆ!" พูดจบ กรณ์ก็รีบถอยหลังกรูด หมุนตัวกลับแล้วปิดประตูห้องเก็บของดัง *ปัง* ปิดท้ายสถานการณ์ชวนหัวใจวายนั้นทันที ความเงียบกลับมาเยือนอีกครั้ง... แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความเงียบที่เต็มไปด้วยความลุ้นระทึกเหมือนเมื่อครู่ หากแต่มันคือความกระอักกระอ่วนและความเสียดายที่พุ่งชนทะลุเพดาน ธามถอนหายใจยาวออกมาเฮือกหนึ่งอย่างหัวเสีย เขายกมือขึ้นเสยผมสีเข้มของตัวเองลวกๆ ก่อนจะหันมามองหน้าลินินที่ยังคงยืนนิ่ง ไม่กล้าสบตาเขา ดวงตาคมกริบของกัปตันทีมหนุ่มทอดมองหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอก—โอกาสที่เกือบจะเอื้อมถึง กลับหลุดลอยหายไปในเสี้ยววินาทีเพราะเพื่อนตัวดี ธามขยับเข้าไปใกล้ลินินอีกครั้งอย่างช้าๆ โน้มใบลงกระซิบข้างหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำและจริงจังกว่าเดิม จนขนลุกเกรียว "เรื่องของเรา... ยังไม่จบแค่นี้แน่ครับ ลลิตา" ธามผละตัวออกเดินนำลิ่วเปิดประตูออกไปข้างนอก ทิ้งให้ลินินยืนใจเต้นไม่เป็นส่ำอยู่ลำพังท่ามกลางกลิ่นอายความทรงจำที่ยังไม่จางหาย... และเธอก็รู้ดีว่า บททดสอบหัวใจครั้งต่อไปกำลังจะเริ่มต้นขึ้นเรื่อยๆ เร็วกว่าที่คิด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความซึนของกัปตันธามด้วยกันนะครับ!