ศัตรูหัวใจตัวฉกาจ

เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นยางสังเคราะห์ดังเอี๊ยดอาร์ดประสานกับเสียงลูกบาสเกตบอลกระแทกแป้นอย่างดุเดือดในโรงยิมกลาง แต่บรรยากาศรอบสนามกลับอึมครึมจนแทบไม่มีใครกล้าหายใจแรง โดยเฉพาะเมื่อกัปตันทีมหน้าตายอย่าง "ธาม" กำลังเลี้ยงลูกฝ่าแนวป้องกันด้วยใบหน้าที่เรียบเฉยราatหินสลัก ทว่าดวงตากลับคมกริบราวกับพร้อมจะฉีกคู่แข่งเป็นชิ้นๆ ปัง! ลูกบาสพุ่งลงห่วงด้วยแรงดังสนั่นจนห่วงเหล็กสั่นสะเทือน ธามทิ้งตัวลงพื้นด้วยสองขาที่มั่นคง ก่อนจะปรายตามองเพื่อนร่วมทีมที่ยืนหอบแฮกอยู่รอบสนามด้วยรัศมีกดดันที่แผ่ซ่านไปทั่วรัศมีสามเมตร "วันนี้พวกนายซ้อมกันเหมือนคนอดนอนมาสามวัน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่เฉียบคมบาดลึก "ถ้าฟอร์มแค่นี้ยังสู้มหาวิทยาลัยอื่นไม่ได้ ปีนี้เราก็เตรียมตัวเก็บกระเป๋าตั้งแต่รอบคัดเลือกได้เลยครับ" "โห กัปตัน... นี่เพิ่งเลิกเรียนเองนะเว้ย อีกอย่าง วันนี้อากาศมันร้อน..." กรณ์ การ์ดจ่ายตัวเก่งพยายามแก้ตัวพร้อมกับหัวسเราะแห้งๆ เพื่อลดความตึงเครียด แต่พอสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่ส่งผ่านมานิ่งๆ เจ้าตัวก็ต้องรีบหุบปากฉับแล้วโบกมือโบกไม้ "โอเคๆ เดี๋ยวพวกผมลุยต่อรอบสองทันทีครับท่าน!" ธามไม่ตอบอะไร เขาเพียงแต่สะบัดหน้าหนี คว้าขวดน้ำเกลือแร่ขึ้นดื่มอึกใหญ่สันกรามคมชัดขยับขึ้นลงตามจังหวะการกลืน ในหัวของเขายังคงติดค้างอยู่กับเหตุการณ์เมื่อครู่... ภาพที่ลิินินยืนใจเต้นไม่เป็นส่ำและกลิ่นอายความทรงจำที่เขาจงใจผละตัวหนีออกมา มันกวนใจเขาเสียยิ่งกว่าการแพ้การแข่งขันเสียอีก กึก! ประตูโรงยิมฝั่งทิศตะวันออกถูกผลักเปิดออก พร้อมกับร่างบางในเสื้อฮู้ดโอเวอร์ไซส์สีครีมของ "ลินิน" ที่เดินกึ่งวิ่งเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ เจ้าตัวกำลังก้มหน้าก้มตาเช็คตารางซ้อมจนเกือบจะชนเข้ากับเสาเหล็กข้างสนาม "ลินิน ระวัง!" กรณ์ร้องเตือนเสียงหลง แต่ยังไม่ทันที่ลินินจะเงยหน้าขึ้น ธามก็พุ่งตัวเข้าไปคว้าข้อศอกเรียวบางนั้นไว้ด้วยความเร็วสูง แรงดึงเบาๆ ทำให้ร่างของหญิงสาวเซถลาเข้ามาปะทะกับแผงอกกว้างของเขาอย่างจัง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของแชมพูเด็กที่คุ้นเคยลอยเข้าแตะจมูกทันที ลินินเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบเมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคู่คมที่อยู่ใกล้แค่คืบ ลมหายใจอุ่นๆ ของธามเป่ารดอยู่เหนือหน้าผากของเธอ "ซุ่มซ่าม..." ธามพึมพำเสียงต่ำ แววตาที่ปกติไร้อารมณ์กลับไหววูบไปชั่วขณะ มือหนาที่จับข้อศอกเธออยู่ยังคงไม่ยอมปล่อย เผลอบีบกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว "ถ้าชนเสาขึ้นมา สมองที่ใช้บริหารทีมจะกระทบกระเทือนไหมครับ ผู้จัดการทีม" ลินินหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธ ความเขิน หรือแรงกระแทกเมื่อครู่ เธอยกมือขึ้นดันแผงอกเขาออกแรงๆ พร้อมกับเชิดหน้าขึ้นเถียงทันควัน "ฉันเดินของฉันดีๆ นายต่างหากที่พุ่งมาชน... เอ้ย ดึงฉันเอง! ปล่อยได้แล้ว ธาม คนมองกันหมดแล้วนะ!" ธามกวาดสายตาคมกริบมองรอบสนามทีหนึ่ง ทุกคนต่างพร้อมใจกันหันไปมองเพดาน มองพื้น มองห่วงบาสกันเป็นแถวราวกับพบเจอสิ่งมหัศจรรย์ของโลก กัปตันหนุ่มถึงยอมคลายมือออกอย่างไม่เต็มใจนัก ลินินรีบก้าวถอยหลังไปสองก้าว จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้เขา "เอาตารางซ้อมสัปดาห์หน้ามาตรวจครับ" ลินินเปลี่ยนเรื่องหน้าตาย ยื่นแฟ้มเอกสารในมือให้ "แล้วก็เลิกทำหน้ายักษ์ใส่คนอื่นได้แล้ว ทีมเราขวัญกระเจิงหมดแล้วเนี่ย" ธามรับแฟ้มมาเปิดดูผ่านๆ ทั้งที่สายตายังไม่ละไปจากใบเนียนใสที่ขึ้นสีเรื่อของคนตรงหน้า เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยแซะตามประสาคนปากไม่ตรงกับใจ ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนหลายคู่ พร้อมกับเสียงหัวเราะคุ้นเคยก็ดังแทรกเข้ามาจากทางประตูทางเข้าหลักเสียก่อน "โอโห โรงยิม ม.เค เนี่ย กลิ่นอายความฟิตพุ่งทะลุปรอทจริงๆ ด้วยแฮะ ไม่เสียแรงที่เป็นทีมเต็งแชมป์ปีนี้" น้ำเสียงกวนประสาทแต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจดังขึ้น ทุกคนในโรงยิมหันไปมองเป็นตาเดียว ร่างสูงโปร่งในชุดวอร์มของ "มหาวิทยาลัยนิวตัน" คู่ปรับตัวฉกาจก้าวเข้ามา นำโดย "ภัทร" กัปตันทีมบาสเกตบอลและเซนเตอร์ตัวเก่ง ดีกรีหนุ่มฮอตขวัญใจสาวๆ ต่างสถาบันที่มีรอยยิ้มพราวเสน่ห์เป็นอาวุธร้าย ธามหรี่ตาลงทันที รัศมีเย็นเยียบแผ่ซ่านออกจากตัวเขาราวกับติดติดลบ ภัทรเดินตรงดิ่งเข้ามากลางสนาม สายตาคมกวาดมองรอบๆ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบางของลินินที่ยืนอยู่ข้างธาม ดวงตาของหนุ่มเจ้าชู้จากต่างสถาบันเป็นประกายขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นผู้จัดการทีมสาวคนสวย "อ้าว... น้องลินิน คนสวยประจำทัวร์นาเมนต์นี่นา ไม่เจอกันนาน สวยขึ้นเป็นกองเลยนะครับเนี่ย จำพี่ภัทรได้ไหมเอ่ย?" ภัทรส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้ม เดินเข้ามาใกล้ลินินโดยไม่สนใจสายตาพิฆาตของธามเลยแม้แต่น้อย ลินินกระพริบตาปริบๆ ด้วยความประหลาดใจ เธอยิ้มรับตามมารยาท "จำได้ค่ะ พี่ภัทร... เอ้ย สวัสดีค่ะ มาทำอะไรที่นี่เหรอคะเนี่ย?" "พอดีทีมพวกพี่มาซ้อมยืมสนามฝั่งนู้นน่ะครับ แต่พอดีพี่เดินผ่านแล้วเห็นหน้าคนคุ้นเคย เลยแวะมาทักทายซะหน่อย" ภัทรพูดพลางยื่นมือถือไปข้างหน้า หมายจะถือวิสาสะแตะไหล่บางของลินิน "ว่าแต่... ปีนี้สนใจย้ายค่ายมาเป็นผู้จัดการทีมให้นิวตันไหมครับ? รับรองว่าดูแลดีกว่าอยู่ที่นี่แน่ๆ" หมับ! ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วของภัทรจะแตะโดนตัวลินิน มือหนาของธามก็เอื้อมไปคว้าข้อมือของภัทรไว้กลางอากาศอย่างรวดเร็วดั่งสายฟ้าฟาด แรงบีบที่ทรงพลังทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของภัทรชะงักกึก ความเงียบเข้าปกคลุมสนามบาสทันที กรณ์และคนอื่นๆ ในทีมต่างกลืนน้ำลายเอื้อม มองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยใจระทึก ภัทรหันกลับมาสบตากับธาม รอยยิ้มกวนประสาทถูกแทนที่ด้วยแววตาท้าทาย "อ้าว ธาม กัปตันทีมผู้รักความสมบูรณ์แบบ... มือหนักจังนะ แค่ทักทายผู้จัดการทีมตัวเองแค่นี้ ถึงกับต้องใช้กำลังเลยเหรอครับ?" ธามไม่สะทกสะท้าน ดวงตาสีเข้มคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคู่แข่ง รังสีความหึงหวงและอำนาจมืดแผ่ออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ "เขตนี้... ห้ามคนนอกแตะต้อง" ธามเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ กังวาน ชัดเจนทุกถ้อยคำ "และถ้าไม่มีธุระอะไรเชิญกลับสนามของนายไปซะครับ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน" ภัทรหัวเราะในลำคออย่างท้าทาย เขาไม่ได้ดึงมือออกทันที แต่กลับเหลือบสายตาไปมองลินินที่ยืนหน้าแดงซ่านอยู่ข้างหลังธาม ก่อนจะหันมาสบตาธามแล้วกระซิบด้วยเสียงที่ได้ยินกันแค่สองคน "ดูเหมือนกัปตันธามจะหวงของเล่นชิ้นนี้เอามากๆ เลยสินะครับ... ระวังไว้เถอะ ของดีแบบนี้ ถ้าเผลอปล่อยหลุดมือเมื่อไหร่ คนอื่นเขาพร้อมจะคว้าไปดูแลแทนเสมอนะครับ" ธามขบกรามแน่นจนสันนูนชัดเจน ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุด เขาออกแรงบีบข้อมือภัทรแน่นขึ้นอีกนิดจนอีกฝ่ายเริ่มหน้าเจื่อน "กล้าพูดแบบนี้... บนสนามแข่งวันพรุ่งนี้ นายเตรียมตัวรับมือกับนรกดีๆ ได้เลยครับ" ธามเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยที่ทรงพลังและเย็นเยียบที่สุดในชีวิต ภัทรยิ้มมุมปาก สะบัดข้อมือหลุดจากการจับกุมของธามด้วยความยากลำบากเล็กน้อย ก่อนจะหันไปส่งวิ้งค์ให้ลินินหนึ่งที "แล้วเจอกันในสนามนะคับ น้องลินิน... พี่ไปก่อนล่ะ" พูดจบ ภัทรก็เดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มเยาะเย้ย ทิ้งให้บรรยากาศในโรงยิมคุกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายสงครามประสาท ลินินยืนนิ่งอึ้ง หัวใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำ เธอหันไปมองหน้าธามที่ตอนนี้บึ้งตึงยิ่งกว่าเดิม ดวงตาคู่คมจดจ้องตามหลังภัทรไปราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ "นาย... ไปทำท่าทางแบบนั้นใส่เขาทำไมเล่า..." ลินินเอ่ยเสียงเบา พยายามกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่ใบหน้า ธามหันขวับกลับมามองเธอทันที รังสีความหงุดหงิดยังคงพวยพุ่งเต็มพิกัด เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอจนลินินต้องถอยหลังไปชนกับเสาเหล็กด้านหลังอย่างเลี่ยงไม่ได้ ธามใช้แขนสองข้างกักตัวเธอไว้ตรงกลาง โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ดวงตาสีเข้มคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอราวกับต้องการค้นหาคำตอบ "ห้ามยิ้มให้มัน... ห้ามให้มันแตะต้องตัว... และห้ามไปไหนกับมันเด็ดขาด" ธามเอ่ยคาดโทษด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและจริงจังที่สุดในรอบปี "จำไว้ครับ... ลินิน" ลินินแทบหยุดหายใจ สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อเผชิญหน้ากับความดุดันและสายตาคลั่งรักที่ปิดไม่มิดของกัปตันหนุ่มหน้าตาย ธามก้มหน้าลงกระซิบชิดริมหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำสั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่เจ้าตัวก็ไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป "เพราะถ้าผู้หญิงคนนี้กล้าเดินไปหาคนอื่น... ผมอาจจะทำลายทุกอย่างบนสนามวันพรุ่งนี้ให้ราบคาบ เพื่อลากตัวเธอกลับมาหาผมคนเดียว... เชื่อไหมล่ะครับ?" [ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "สแลมดังก์สื่อรัก" เสมอมานะครับ!]