สนามเดือดระอุ

"ถ้าไม่อยากให้ฉันลงไปเล่นแทนพวกนายในสนาม ก็หุบปากแล้ววิ่งให้มันเร็วกว่านี้... สี่สิบวินาทีที่เสียไปเมื่อกี้ มันน่าสมเพชสิ้นดีครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดระ-ดับแมก็กม่าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิทของห้องพักนักกีฬา กลิ่นอายความกดดันแผ่ซ่านจนแม้แต่กรณ์ การ์ดจ่ายอารมณ์ดีประจำทีมยังต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดฝืน เขาเหลือบมองเพื่อนสนิทที่ยืนกอดอกพิงล็อกเกอร์ สีหน้าของธามในตอนนี้เรียบเฉยจนน่ากลัว แต่ดวงตาคมกริบกลับลุกโชนด้วยไฟโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งที่ขวางหน้า ไม่มีใครกล้าสบตาธาม... ไม่ใช่เพราะเขาคือกัปตันทีมผู้ไร้พ่ายเพียงอย่างเดียว แต่เพราะทุกคนรู้ดีว่า รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวผู้ชายคนนี้ในวันนี้ มันพุ่งเป้าไปที่ "ความหึงหวง" อันไร้เหตุผลที่เขายังเคลียร์กับตัวเองไม่จบจากเหตุการณ์เมื่อวาน ภาพที่ลินินเดินไปรับน้ำจากนักกีฬาโรงเรียนอื่นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของธามราวกับแผ่นเสียงตกร่อง มันคือความรู้สึกกระวนกระวายที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน ความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย กำลังร้องตะโกนให้เขาปลดปล่อยมันออกมาในสนามแข่งรอบบ่ายนี้ให้สาสม "ธาม... นายไหวไหมวะ?" กรณ์เดินเข้ามาตบบ่าเพื่อนเบาๆ ด้วยความหวังดี "แมตช์ซ้อมกับมหาลัยคู่ปรับวันนี้ ถึงจะไม่ใช่แมตช์ทางการ แต่คนดูเต็มอัฒจันทร์นะเว้ย นายเล่นปล่อยออร่าฆ่าคนแบบนี้ เดี๋ยวฝั่งโน้นเขาก็คิดว่าเราพกอาวุธสงครามมาลงสนามหรอก" "ผมไม่ได้ล้อเล่นครับกรณ์" ธามปัดมือเพื่อนออกด้วยความรำคาญ ก่อนจะหยิบสนับเข่าขึ้นมาสวมด้วยความรวดเร็วและหนักหน่วง "เตรียมตัวให้ดี ถ้าใครตามเกมผมไม่ทัน ก็แค่นั่งดูผมเล่นคนเดียวก็พอ" พูดจบ เจ้าตัวก็คว้าลูกบาสเกตบอลคู่ใจเดินนำลิ่วออกไปยังอุโมงค์ทาง ในขณะเดียวกัน ที่ข้างสนาม ฝั่งผู้จัดการทีมสาวตัวแสบอย่างลินินกำลังง่วนอยู่กับการเช็ครายชื่อและขวดน้ำเกลือแร่ เธอยืนเท้าสะเอว สวมเสื้อแจ็คเก็ตทีมทับเสื้อกล้ามสีดำ ปล่อยผมยาวมัดรวบเป็นหางม้าสูงทะมัดทะแมง ดวงตากลมโตฉายแววหงุดหงิดไม่แพ้กันเมื่อนึกถึงบทสนทนาเมื่อคืนที่เธอเป็นฝ่ายถูกต้อนจนมุม *ไอ้ผู้ชายหน้าตายเอาแต่ใจตัวเอง... ใครเขาจะไปยอมเป็นสมบัติของนายกันเล่า!* ลินินคิดในใจอย่างฮึดฮัด ขณะสะบัดแท็บเล็ตในมือแรงๆ เพื่อระบายความหมั่นไส้ แต่ทันทีที่เงยหน้าขึ้นและสบเข้ากับดวงตาคมกริบของธามที่ก้าวออกมาจากอุโมงค์ ลินินก็ต้องชะงัก ลมหายใจสะดุดไปชั่วขณะ รังสีความดุดันที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งนั้นรุนแรงเสียจนเธอรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ ธามไม่ได้มองมาที่เธอด้วยสายตาเย็นชาแบบเดิม แต่มันคือสายตาของ "นักล่า" ที่พร้อมจะขย้ำทุกอย่างที่เข้ามาใกล้เหยื่อของตัวเอง นกหวีดเปيดสนามดังขึ้น เสียงเชียร์จากอัฒจันทร์ดังกระหึ่ม แต่บรรยากาศบนคอร์ทกลับเยือกเย็นและตึงเครียดอย่างประหลาด ทีมคู่แข่งจากมหาวิทยาลัยร่วมเมืองส่งผู้เล่นตัวเก่งดีกรีทีมชาติเยาวชนลงสนามครบครัน พวกเขาตั้งใจจะมาลูบคมแชมป์เก่าอย่างทีมของธามโดยเฉพาะ การปะทะกันตั้งแต่วินาทีแรกจึงดุเดือดเลือดพล่าน เสียงรองเท้าผ้าใบบด กระทบพื้นสนามดังเอี๊ยดอ๊าด สลับกับเสียงหอบหายใจและเสียงกระแทกตัวแย่งบอล ธามรับบอลจากการส่งต่อของกรณ์ ดวงตาคู่คมกวาดตามองคู่ต่อสู้ด้วยความเย็นชา ความโกรธขมุกขมัวในใจถูกแปลงเป็นพลังงานจลน์อันมหาศาล เขากระชากตัวหลบผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามด้วยสเต็ปครอสโอเวอร์ที่เร็วและคมกริบชนิดที่กล้องจับภาพเกือบไม่ทัน ร่างสูงพุ่งทะยานผ่านแนวรับสองคนราวกับลมพายุ ก่อนจะลอยตัวขึ้นกลางอากาศ ทิ้งตัวดั้งก์ลงห่วงเหล็กด้วยความรุนแรงระดับทำลายล้าง! *ตูมมม!* เสียงห่วงบาสสั่นสะเทือนก้องกังวานไปทั่วฮอลล์ แรงกระแทกทำเอาโครงเหล็กแทบพังทลาย ผู้เล่นฝ่ายตรงข้ามที่พยายามกระโดดบล็อกถึงกับเสียหลักล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นด้วยความตกใจ ธามทิ้งตัวลงมายืนหยัดบนพื้นสนามอย่างมั่นคง เขาไม่แม้แต่จะชายตามองคู่แข่งที่นั่งหน้าซีดอยู่แทบเท้า กลับหันขวับมามองที่มินา เชียร์ลีดเดอร์สาวสวยที่ยืนส่งยิ้มหวานอยู่ข้างสนาม... แต่สายตาดุดันคู่นั้นไม่ได้มองเธอ แต่มันพุ่งตรงไปที่ "ลินิน" ที่ยืนถือกระดานกลยุทธ์อยู่ข้างๆ ต่างหาก ลินินสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะกับสายตาคู่นั้น มันคือการประกาศิตกลายๆ ว่า *'นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น เมื่อเธอกลัวผมไม่พอ'* เกมดำเนินต่อไปอย่างไร้ความปรานี ธามในวันนี้ไม่ใช่กัปตันทีมผู้สุขุมเยือกเย็นอีกต่อไป เขาคือปีศาจกระหายชัยชนะที่วิ่งไล่กวดคู่แข่งทุกฝีก้าว การบล็อก การแย่งบอล และการทำแต้มของเขาดุดันและไร้ความปรานีจนผู้เล่นฝั่งตรงข้ามเริ่มถอดใจ สกอร์บอร์ดขยับห่างออกไปเรื่อยๆ ทิ้งห่างแบบไม่เห็นฝุ่น แต่ธามไม่มีทีท่าว่าจะผ่อนเกมลงเลยแม้แต่น้อย เหงื่อเม็ดโตไหลอาบกรอบหน้าคมคาย ขับเน้นให้เห็นสันกรามชัดเจนและแววตาที่เต็มไปด้วยแรงขับเคลื่อนทางอารมณ์ที่น่ากลัว "ไอ้ธาม! พอได้แล้วเว้ย! คะแนนนำไปสามสิบแต้มแล้วนะ จะฆ่าแกงกันในเกมซ้อมรึไง!" กรณ์วิ่งเข้าไปเบรกกัปตันทีมระหว่างจังหวะคัตอินหยุดเวลา พร้อมกับหอบแฮกด้วยความเหนื่อยล้า ธามหันมามองกรณ์ด้วยหางตา ลมหายใจหอบถี่เล็กน้อยแต่แววตายังคงระอุ "ยังไม่พอครับ" "หะ? อะไรของแกวะ?" "ผมบอกว่ายังไม่พอ..." ธามพึมพำเสียงต่ำ ก่อนจะเดินผ่านหน้าเพื่อนสนิทตรงดิ่งไปที่ข้างสนาม ท่ามกลางเสียงฮือฮาของผู้ชมที่เริ่มจับสังเกตความผิดปกติของกัปตันทีมหนุ่มได้ เป้าหมายของขายาวก้าวตรงไปยังจุดที่ลินินยืนอยู่ ผู้จัดการทีมสาวถอยหลังโดยสัญชาตญาณเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาประชิดด้วยออร่ากดดันที่เข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออก ลินินกลืนน้ำลายฝืดคอ พยายามตั้งสติแล้วเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา แม้ว่าขาเริ่มจะสั่นนิดๆ แล้วก็ตาม "นะ... นายเดินมาทำไมเนี่ย เกมยังไม่จบนะกัปตัน!" ลินินแกล้งเสียงแข็ง กลบเกลื่อนความตื่นตระหนก ธามไม่ตอบคำถามนั้น เขายื่นมือหนาออกไป คว้าข้อมือเล็กของลินินไว้แน่นด้วยแรงพอประมาณที่ไม่ทำให้เจ็บ แต่เด็ดขาดเกินกว่าจะสะบัดหลุด ก่อนจะก้มหน้าลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งแผ่นหลัง "เหนื่อยไหมครับที่ต้องยืนมองผมบ้าอยู่คนเดียวในสนาม..." ธามกระซิบ เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าอยู่ใกล้ผิวแก้มจนลมหายใจอุ่นๆ รดริน "แต่เชื่อเถอะครับ ว่าต่อให้ผมทำลายสนามนี้จนราบคาบ... คนที่จะต้องรับผิดชอบความรู้สึกทั้งหมดของผม ก็มีแค่คุณคนเดียวเท่านั้น" ลินินเบิกตากว้าง หัวใจเต้นกระหน่ำยิ่งกว่าเสียงลูกบาสกระทบพื้นเมื่อครู่ เธอกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอายที่พุ่งทะยานขึ้นมาถึงใบหน้า แต่ทว่า... "อุ๊ย! ธามคะ เล่นเกมซ้อมดุเดือดจังเลย เจ็บตรงไหนรึเปล่าคะ ให้มินาช่วยดูแผลให้นะคะ" เสียงหวานใสของมินาที่แทรกเข้ามาพร้อมกับมือเรียวที่เอื้อมมาแตะแขนของธาม ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปในพริบตาเดียว ธามขมวดคิ้วมุ่นด้วยความรำคาญ เขาปัดมือของมินาออกอย่างไร้เยื่อใย ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปากไล่หญิงสาวผู้มาใหม่ ลินินที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขากลับชักสีหน้าใส่ทันที ความหึงหวงที่ธามเพิ่งสร้างขึ้นเมื่อครู่ เหมือนจะตีกลับเข้าหาตัวเขาเองอย่างรวดเร็ว เมื่อผู้จัดการทีมสาวสะบัดข้อมือหลุดจากการเกาะกุมของธามอย่างแรง ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความไม่พอใจ "ในเมื่อมีคนอาศัย 'ดูแลแผล' ให้กัปตันทีมตั้งใจขนาดนี้แล้ว ผู้จัดการทีมต๊อกต๋อยอย่างฉัน ก็คงหมดหน้าที่แล้วมั้งคะ!" ลินินพูดเสียงเฉียบ ขยับตัวจะเดินหนีออกไปจากตรงนั้นทันที ธามหน้าเสียไปเล็กน้อย เขารีบก้าวเท้าตามเพื่อจะคว้าแขนเธอไว้ แต่จังหวะนั้นเอง... เสียงประกาศจากสปีกเกอร์สนามซ้อมก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ พร้อมกับร่างของชายหนุ่มร่างสูงอีกคนในชุดเสื้อแจ็คเก็ตทีมบาสเกตบอลจากมหาวิทยาลัยคู่แข่ง ที่เดินถือขวดน้ำเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าลินินพอดี "น้องลินินครับ... น้ำเกลือแร่ที่ขอไว้เมื่อกี้ ผมเอามาคืนให้แล้วนะ หรือถ้าสนใจจะไปนั่งคุยกันต่อหลังตึกคณะ... พี่ว่างเสมอนะครับ" ธามหยุดชะงักทันที รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาเมื่อครู่พุ่งทะยานขึ้นถึงจุดเดือดสูงสุดในเสี้ยววินาที ดวงตาสีเข้มหรี่ลงมองผู้ชายแปลกหน้าที่กล้าเข้ามาจีบผู้หญิงของเขาต่อหน้าต่อตา ขณะที่ลินินเองก็ชะงักค้าง หันขวับมองหน้าชายหนุ่มคนนั้นสลับกับใบหน้าบึ้งตึงที่เริ่มมืดมนลงเรื่อยๆ ของธาม สแลมดังก์สื่อรัก | ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะครับ