คำด่าที่ไม่มีคำหยาบ

ปลายจมูกที่เกือบจะสัมผัสกันในจังหวะเสี้ยววินาทีก่อนหน้าไม่ได้สร้างความโรแมนติกแบบในซีรีส์เกาหลีเลยแม้แต่น้อย สำหรับไอริณ มันคือระยะประชิดของภัยความมั่นคงระดับชาติ—ชาติที่เป็นอาณาจักรส่วนตัวของธันวา ผู้ชายที่ทำตัวเหมือนหุ่นยนต์รุ่นล่าสุดที่โปรแกรมระบบมาให้คอยจู้จี้จุกจิกเรื่องการทำงานของเธอโดยเฉพาะ ไอริณแกล้งทำเป็นเสมองทางอื่นเพื่อซ่อนจังหวะหัวใจที่กระตุกวูบอย่างน่าหงุดหงิด เธอเกลียดอาการตื่นตระหนกไร้เหตุผลนี้เป็นบ้า มือเรียวบางแกล้งยกขึ้นจัดชายเสื้อสูทของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนจะถอยหลังออกมาหนึ่งก้าวเพื่อสร้างพื้นที่ปลอดภัย รอยยิ้มมุมปากที่เคลือบด้วยความกวนประสาทถูกยกขึ้นมาเป็นเกราะป้องกันทันที "ถ้าผู้บริหารระดับสูงเดินมาเห็นคุณทำท่าเหมือนกำลังจะจูบฉันกลางห้องประชุม... ฉันเกรงว่าข่าวลือเรื่องชู้สาวในออฟฟิศจะทำให้หุ้นบริษัทร่วงกราวรูดนะคะ คุณธันวา" เสียงหวานเอ่ยแซะด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เชือดเฉือน ชนิดที่คนฟังต้องมีสะดุ้ง ธันวาผละตัวกลับไปยืนตัวตรงอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติยังคงความเย็นชาไว้ได้แนบเนียนราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น มีเพียงใบหูขาวจัดที่ขึ้นสีแดงเรื่อจางๆ ซึ่งถ้าไอริณไม่ได้สังเกตุกراบประชิดเมื่อครู่นี้ เธอก็คงคิดว่าเขาเป็นหินผาจริงๆ "ผมแค่จะเตือนว่ากระดุมเสื้อคุณหลุดลุ่ยไปหนึ่งเม็ด ไอริณ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียบๆ พร้อมกับสายตาคมกริบที่กวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรำคาญใจที่ถูกเซ็ตไว้เป็นค่าโรงงาน "แต่ดูเหมือนคุณจะกังวลเรื่องภาพลักษณ์เกินกว่าจะสนใจความเรียบร้อยนะ" "อ้อ ขอบคุณที่กรุณาเป็นห่วงเรื่องกระดุมเสื้อนะคะ แต่บอกไว้ก่อนว่าสไตล์การแต่งตัวของฉันมันอยู่ในขอบเขตของความมั่นใจ ไม่ใช่ความสะשלแบบที่คุณพยายามจะจัดระเบียบให้ชาวบ้านเขา" ไอริณย้อนกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "อีกอย่าง ฉันไม่ใช่โค้ดในโปรแกรมของคุณนะคะที่จะได้มานั่งพิมพ์คำสั่งให้รันตามใจชอบได้ทุกบรรทัด" ธันวาขมวดคิ้วมุ่นทันที ความอดทนที่เขามีต่อวิศวกรสาวฝีปากกล้าคนนี้ดูเหมือนจะหมดอายุลงเร็วกว่ากำหนด ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดอีกครั้งด้วยความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ "ถ้าคุณทำงานได้เนี๊ยบครึ่งหนึ่งของฝีปากที่คุณใช้เถียงผม โปรเจกต์นี้คงเสร็จไปตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วแล้วล่ะ" ธันวาพ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาพูดด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนกลายเป็นกระซิบกระซาบ "คุณมันพวกทำงานลวกๆ แต่เอาตัวรอดเก่ง ไอริณ" คำวิจารณ์ที่ตรงไปตรงมาจนเกินงามนั้นทำเอาไอริณเลือดขึ้นหน้า ดวงตาคู่สวยหรี่ลงอย่างอันตราย เธอไม่เคยยอมให้ใครมาดูถูกหยาดเหงื่อและความสามารถของตัวเอง โดยเฉพาะผู้ชายที่เอาแต่ก모งโลกผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์และตัวเลขในสเปรดชีตอย่างเขา "ทำงานลวกๆ เหรอคะ?" ไอริณทวนคำเสียงสูง รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏบนเรียวปากสวย เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างเหลืออด "คุณเอามาตรฐานโลกแคบๆ ของคุณมาวัดฉันคนเดียวไม่ได้หรอกนะคะธันวา ถ้าฉันทำงานลวกๆ อย่างที่คุณว่า ป่านนี้โปรเจกต์ที่กวินพยายามจะแทรกแซงเพื่อเอาหน้าคงพังไม่เป็นท่าไปแล้ว... หรือว่าคุณมองไม่เห็น เพราะมัวแต่เอาตาคู่นั้นไปโฟกัสแต่เรื่องกระดุมเสื้อของฉันกันแน่?" คำพูดจี๊ดจ๊าดที่สวนกลับแบบไม่ไว้หน้าทำเอาธันวาชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง เขาไม่คิดว่าผู้หญิงตรงหน้าจะกล้าใช้ชื่อของกวินขึ้นมางัดข้อกับเขาตรงๆ แถมยังเป็นการตอกหน้ากลับด้วยประโยคที่ไม่มีคำหยาบคายสักคำ แต่กลับเจ็บแสบจนเหมือนโดนตบด้วยความจริงฉาดใหญ่ บรรยากาศรอบตัวทั้งคู่ตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวดูเหมือนจะเบาลงไปถนัดตาเมื่อเทียบกับเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดของคนทั้งคู่ ธันวาขบกรามแน่น สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามสัญชาตญาณของคนที่ไม่เคยยอมแพ้ใครในเชิงโต้แย้ง "คุณกำลังพาดพิงถึงกวิน..." ธันวาเค้นเสียงลอดไรฟัน สายตาดุดันขึ้นมาทันที "คุณคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะที่กล้าเล่นเกมการเมืองในออฟฟิศแบบนี้" "เกมการเมืองอะไรกันคะ?" ไอริณยักไหล่ด้วยท่าทีสบายๆ ชวนโมโห เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสนิมเหล็กของเขาอย่างไร้ความเกรงกลัว "ฉันเป็นวิศวกรค่ะ ไม่ใช่นักการเมืองแบบที่คุณกับกวินกำลังฟาดฟันกันอยู่ ถ้าคุณอยากจะหาที่ระบายความเครียดจากการโดนเลื่อยขาเก้าอี้ กรุณาไปหาซื้อกระสอบทรายมาตั้งไว้ที่ห้องทำงานส่วนตัวเถอะนะคะ อย่าเอามาลงที่งานของฉัน" ประโยคสุดท้ายถูกส่งออกไปด้วยน้ำเสียงที่เฉียบคมและทรงพลัง ไอริณจงใจเน้นย้ำทุกพยางค์เพื่อให้มันบาดลึกเข้าไปในอีโก้ที่สูงลิ่วของโปรแกรมเมอร์หนุ่ม เธอเห็นแววตาไหววูบในดวงตานั้น—มันคือความจริงที่เธอจี้ถูกจุด ธันวากำลังเผชิญหน้ากับแรงกดดันจากบอร์ดบริหารและกวินที่จ้องจะฮุบโปรเจกต์นี้ และเขาก็กำลังระบายมันออกมาผ่านการควบคุมเธอกลายๆ ธันวาเงียบไป อากาศรอบตัวเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัว นิ้วเรียวยาวของเขาขยับเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะกำหมัดแน่นข้างลำตัว ผู้ชายที่มักจะมีคำพูดโต้ตอบกลับมาได้เสมอในทุกสถานการณ์ ตอนนี้กลับเลือกที่จะยืนนิ่งและมองหน้าเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเด "คุณไม่รู้อะไรเลย ไอริณ..." ในที่สุดธันวาก็เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาลง แต่มันกลับเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย่อหยิ่ง "โลกที่คุณคิดว่ามันสวยงามและยุติธรรมเนี่ย... มันไม่ได้สะอาดอย่างที่คุณเห็นหรอกนะ" ไอริณชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นร่องรอยความเปราะบางที่หลุดลอดออกมาจากเกราะป้องกันของเขา แต่ทิฐิและนิสัยที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครง่ายๆ ก็ทำให้เธอเลือกที่จะเมินเฉยต่อความรู้สึกนั้น "งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะ..." ไอริณเชิดหน้าขึ้นท้าทาย แววตาฉายประกายความมั่นใจที่ไม่มีวันลดน้อยลง "พิสูจน์ให้ฉันเห็นว่าคุณเจ๋งจริง ไม่ใช่เอาแต่มาสั่งนู่นสั่งนี่เพื่อกลบเกลื่อนความกลัวว่าตัวเองจะแพ้กวิน" ก่อนที่ธันวาจะได้ทันอ้าปากโต้ ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะสงครามประสาทระหว่างคนทั้งคู่เสียก่อน ประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงโปรดปรานของกวินก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่เคลือบด้วยความเสแสร้ง เขากวาดสายตามองธันวาและไอริณที่ยืนอยู่ใกล้กันเกินความจำเป็นด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ ก่อนจะหัวเราะในลำคอเบาๆ "อุ๊ย ผมรบกวนเวลาส่วนตัวของผอ.ธันวา กับคุณไอริณหรือเปล่าครับเนี่ย?" กวินเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความเยาะเย้ยไว้อย่างแนบเนียน "พอดีผมมีเอกสารด่วนจากท่านประธานที่ต้องให้ผอ.เซ็นอนุมัติ... ดูเหมือนว่าพวกคุณกำลังคุยกันอย่าง 'ออกรส' เลยนะครับ" ไอริณถอยห่างจากธันวาโดยอัตโนมัติ ร่างบางหันไปมองกวินด้วยสายตานิ่งเรียบ ขณะที่ธันวากลับคืนสู่โหมดเย็นชาและไร้ความรู้สึกได้ในเสี้ยววินาที สันกรามของโปรแกรมเมอร์หนุ่มขบเข้าหากันแน่นเมื่อเห็นรอยยิ้มของคู่แข่งตัวฉกาจ แต่ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรต่อ ประตูลิฟท์ด้านนอกที่เชื่อมต่อกับห้องทำงานก็ส่งเสียงเตือนเบาๆ พร้อมกับร่างของเลขาหน้าห้องที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้วยสีหน้าซีดเผือด "คุณธันวาคะ! คุณไอริณ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ!" เลขาสาวหอบหายใจจนตัวโยน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "ระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของโปรเจกต์โดนเจาะข้อมูล... และตอนนี้ซอร์สโค้ดทั้งหมดกำลังถูกปล่อยออกสู่สาธารณะค่ะ!" ธันวาหน้าถอดสีทันทีในเสี้ยววินาที ดวงตาสนิมเหล็กเบิกกว้างด้วยความตกใจก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเกรี้ยวกราด เขาหันขวับไปมองหน้ากวินที่ยังคงยืนยิ้มระรื่นราวกับรู้อยู่แล้วว่าเหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้น ขณะที่ไอริณตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลไม่ทันกับวิกฤตที่ถาโถมเข้ามาอย่างไร้ความปรานี! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับตัวละครนะคะ หวังว่าจะชอบตอนนี้ค่ะ!