ระบบล่ม หัวใจก็เช่นกัน

"ถ้าคุณยังแก้บั๊กนี้ไม่ได้ภายในสิบห้านาที ผมว่าคุณควรพิจารณาตัวเองใหม่นะคุณไอริณ หรือบางที... แผนกวิศวกรรมของบริษัทเราอาจจะไม่ได้ต้องการคนที่มีดีแค่ 'ความมั่นหน้า' แต่ต้องการคนที่มี 'สมอง' มากกว่า" เสียงทุ้มต่ำติดจะเย็นชาของ 'ธันวา' ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นในห้องประชุมใหญ่ แรงกดดันมหาศาลจากเซิร์ฟเวอร์หลักที่ล่มกะทันหันในช่วงรอยต่อก่อนปิดดีลโปรเจกต์ยักษ์ทำให้ทุกคนในห้องไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ไอริณที่นั่งอยู่หัวโต๊ะเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เธอไม่ได้สะทกสะท้านกับสายตาดูแคลนที่ส่งผ่านมาเลยแม้แต่น้อย มือเรียวบางพับแล็ปท็อปปิดลงดัง *ปัง* เสียงนั้นสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมแทนคำตอบ "ความมั่นหน้าของฉันมันมีไว้แก้ปัญหาที่คนเก่งแต่ปากอย่างคุณทิ้งไว้ให้ต่างหากล่ะคะ คุณธันวา" ไอริณยืดตัวตรง มองสบตาคนตัวสูงที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องด้วยท่าทีวางมาด "ถ้าโปรเจกต์นี้พัง เพราะคุณเป็นคนวางโครงสร้างระบบที่ห่วยแตกมาแต่แรก จะโทษใครได้นอกจากผู้อำนวยการโปรเจกต์ที่มัวแต่เอาเวลาไปตรวจจับผิดคนอื่นแทนที่จะเช็กโค้ดตัวเอง" เสียงฮือฮาเบาๆ ดังขึ้นรอบห้อง กวินที่นั่งอยู่มุมหนึ่งมุมปากกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นคู่แข่งทั้งสองซัดกันเอง ธันวาขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้ ความสูงของเขาทำเอาไอริณต้องแหงนหน้ามอง แต่หญิงสาวไม่มีทางถอย เธอสวนกลับด้วยสายตาท้าทายที่ร้อนแรงไม่แพ้กัน "ผมทำโครงสร้างมาดีพอ... ที่จะรองรับคนห่วยๆ อย่างคุณได้ แต่ดูเหมือนความสามารถของคุณมันจะตื้นเขินเกินกว่าจะมองเห็นสถาปัตยกรรมระดับสูงที่ผมออกแบบไว้" ธันวาโน้มตัวลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบ กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์จางๆ จากตัวเขาปะทะเข้ากับจมูกไอริณ แต่นั่นไม่ได้ทำให้ใจเธอสั่นไหว มันมีแต่ความฉุนเฉียวที่พุ่งพล่าน "ตอบมาสิ ถ้าแก้ไม่ได้ ก็ลาออกไปซะ ก่อนที่บริษัทจะเจ๊งเพราะมือสมัครเล่นอย่างคุณ" "ลาออกน่ะเหรอ?" ไอริณเหยียดยิ้มพลางคว้าแฟลชไดรฟ์บนโต๊ะขึ้นมา "ฝันไปเถอะค่ะ เพราะถ้าฉันจะออก ฉันจะลากความไร้ศักยภาพของคุณออกไปประจานให้บอร์ดบริหารดูด้วยว่าไอ้อัจฉริยะปากจัดคนนี้แหละ ที่ทำระบบล่มเพราะเขียนโค้ดทับซ้อนเอง!" คำพูดนั้นทำเอาธันวาชะงัก สายตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นวูบไหวเพียงเสี้ยววินาที ความเงียบงันกลับมาเยือนอีกครั้ง คราวนี้มันไม่ใช่เงียบเพราะความกดดัน แต่มันเงียบเพราะทุกคนในห้องตกตะลึงกับสิ่งที่ไอริณพูด กวินรีบแทรกตัวเข้ามา "คุณไอริณ คุณมั่นใจเหรอว่าที่พูดน่ะมีหลักฐาน? การกล่าวหาผู้อำนวยการโปรเจกต์มันเป็นความผิดร้ายแรงนะ" ไอริณหันไปมองกวินด้วยสายตาเรียบเฉย "ฉันไม่เคยพูดอะไรโดยไม่มีหลักฐานค่ะคุณกวิน และที่ฉันไม่อยากพูด เพราะฉันไม่อยากให้ภาพพจน์บริษัทมันเสียหายเหมือนที่คุณกำลังพยายามทำอยู่... หวังว่าคุณคงเข้าใจนะ" กวินหน้าเสียไปทันที ก่อนที่ธันวาจะเหยียดตัวตรง ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม เขาขยับเข้ามาใกล้ไอริณอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้มองด้วยสายตาดูแคลน แต่เป็นความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "ถ้าคุณมั่นใจขนาดนั้น..." ธันวาเอ่ยเสียงเบาจนแทบกระซิบที่ข้างหูเธอ "ก็ลองแสดงให้ผมเห็นสิ ว่าไอ้คนปากดีคนนี้ จะกู้คืนเซิร์ฟเวอร์ที่ผมทำล่ม (ด้วยความตั้งใจ) ได้ยังไง" ไอริณชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างเมื่อประมวลผลคำว่า 'ด้วยความตั้งใจ' ของเขาได้ทันท่วงที นี่เขากำลังทำบ้าอะไร? เขากำลังทดสอบเธอ? หรือเขากำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินกว่าใครจะคาดถึง? จังหวะที่หัวใจของเธอกำลังเต้นผิดจังหวะ ประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับเสียงของเลขาฯ หน้าห้องที่ตื่นตระหนก "คุณธันวาคะ! คุณไอริณคะ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วค่ะ... บอร์ดบริหารกำลังเดินตรงมาที่นี่ และพวกเขากำลังจะประกาศระงับโปรเจกต์นี้ถาวรค่ะ!" ธันวาหันไปมองประตูที่เพิ่งเปิดออก ก่อนจะหันกลับมามองไอริณที่จ้องเขาด้วยความแค้นปนตื่นตระหนก มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นก่อนจะดึงให้ขยับเข้าไปใกล้มากกว่าเดิมจนแผ่นหลังของเธอชิดกับขอบโต๊ะ "ดูเหมือนเกมจะจบเร็วกว่าที่คิดนะไอริณ" ธันวากระซิบพลางมองตรงไปที่บอร์ดบริหารที่ก้าวเข้ามาในห้อง "ถ้าไม่อยากตกงานวันนี้... ก็จูบผมซะ" ไอริณเบิกตากว้าง สติของเธอขาดผึง "คุณบ้าไปแล้วหรือไง!" "ผมไม่ได้บ้า แต่ถ้าเราแสดงละครว่าเรากำลังทำงานร่วมกันอย่าง... ใกล้ชิด พวกเขาอาจจะคิดว่านี่คือแผนการตลาดแบบใหม่ที่ผมวางไว้" ธันวาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอ "หรือคุณจะเลือกให้เราสองคนโดนไล่ออกไปพร้อมกันตอนนี้เลย?" ไอริณตัวแข็งทื่อ บอร์ดบริหารก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่ธันวาก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ดาวตกคืนคริสต์มาสหวังว่ารี้ดเดอร์จะติดตามความสัมพันธ์ที่พังไม่เป็นท่าของทั้งคู่ในตอนต่อไปนะคะ