โอทีนรกและกาแฟขมๆ

“บอกฉันทีสิคะคุณธันวา ว่าโค้ดนรกนี่มันงอกออกมาจากสมองส่วนไหนของคุณกวินถึงได้ทำระบบพังยับเยินได้ขนาดนี้” เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นแข่งกับเสียงเคาะแป้นพิมพ์รัวเร็วราวกับเสียงปืนกล ไอริณทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้สำนักงานอย่างหมดแรง ดวงตากลมโตใต้กรอบแว่นสีใสจ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงผล Error สีแดงฉานเป็นพรืด บรรยากาศในห้องประชุมใหญ่ยามเที่ยงคืนวังเวงและเยียบเย็น เครื่องปรับอากาศส่วนกลางถูกตัดไฟไปตั้งแต่สี่ทุ่ม เหลือเพียงแอร์เคลื่อนที่ตัวเก่าส่งเสียงครางฮือและไอความเย็นที่แทบไม่ช่วยอะไร ธันวาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเงยหน้าขึ้นจากจอโน้ตบุ๊ก ดวงตาสนิมเหล็กคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไม่ได้แสดงความเหนื่อยล้าออกมาเลยแม้แต่น้อย เขายังคงรักษาท่าทีเย่อหยิ่งและเย็นชาไว้ได้สมบูรณ์แบบ แม้ว่าเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเก่งจะหลุดลุ่ยและเนคไทถูกปลดออกไปพาดไว้บนพนักเก้าอี้แล้วก็ตาม “ถ้าคุณมัวแต่บ่นแล้วเสียเวลาโทษคนอื่น ป่านนี้เราคงแก้บั๊กตรงโมดูลชำระเงินเสร็จไปสามรอบแล้วค่ะคุณไอริณ” ธันวาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความกวนประสาทที่ทำเอาคนฟังอยากจะหยิบแก้วกาแฟสาดหน้าเขาให้รู้แล้วรู้รอด “โอ้โห! พูดออกมาได้นะคะ หน้าด้านหน้าทนเป็นที่หนึ่งเลยนะคุณ ทั้งๆ ที่รู้ว่ากวินมันจงใจวางระเบิดเวลาทิ้งไว้ในระบบก่อนมันจะชิ่งกลับบ้านไปนอนกอดเมีย แต่คุณก็ยังอุตส่าห์ใจดีเซ็นอนุมัติให้มันเอาโปรเจกต์เน่าๆ นี่มารวมกับมาสเตอร์โค้ดได้เนี่ยนะ สมองส่วนไหนคิดคะเนี่ย!” ไอริณกระแทกเสียงใส่ ลุกขึ้นยืนค้ำโต๊ะแล้วจ้องหน้าเขาเขม็ง ความโกรธและกาแฟกระป๋องสามกระป๋องที่ซัดเข้าไปตั้งแต่หัวค่ำกำลังสูบฉีดความเดือดดาลแล่นพล่านไปทั่วร่าง ธันวาชะอักไปเล็กน้อย ดวงตาคมปลาบไหววูบในเสี้ยววินาที เขาไม่ได้โกรธที่เธอด่า แต่เขาฉุนที่เธอรู้ทันต่างหาก “คุณคิดว่าฉันโง่ขนาดไม่รู้ทันเกมตื้นๆ ของกวินงั้นเหรอคะ” ธันวาขยับตัวเข้าหาโต๊ะบ้าง โน้มใบหน้าคมคายเข้ามาใกล้จนไอริณต้องเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง “ถ้าฉันไม่ยอมให้มันรวมโค้ดเน่าๆ นั่นเข้ามาวันนี้ เราก็ไม่มีหลักฐานมัดตัวมันในที่ประชุมบอร์ดบริหารวันจันทร์หรอกค่ะ อยากชนะศึกใหญ่ ก็ต้องยอมให้มันระเบิดใส่หน้าสักรอบสิคะ ถึงจะสะใจ” ไอริณอ้าปากค้างเล็กน้อย สมองที่ตื้อตันด้วยความง่วงเริ่มประมวลผลทันที ยัยตัวแสบอย่างเธอมองปราดเดียวก็รู้ว่าแผนการบ้าบิ่นนี้มีความเสี่ยงสูงแค่ไหน แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามัน... โคตรจะบ้าดีเดือดและน่าสนุกเป็นบ้า! “คุณนี่มัน... ปีศาจชัดๆ” ไอริณพึมพำเสียงเบา ทรุดตัวลงนั่งตามเดิมก่อนจะซบหน้าลงกับฝ่ามือ “แล้วนี่เราต้องนั่งแก้ไอ้โค้ดขยะนี่อีกกี่ร้อยบรรทัดคะเนี่ย ตาฉันจะปิดอยู่แล้วเนี่ย” ธันวาแอบมองท่าทางจำนนของหญิงสาว มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเผลอไผล ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินอ้อมโต๊ะทำงานตัวยาวมาหยุดอยู่ข้างเก้าอี้ของเธอ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟเข้มข้นลอยแตะจมูกจนไอริณต้องเงยหน้าขึ้นมองด้วยความงุนงง “ทำอะไรของคุณคะ ถอยไปเลยนะ ฉันง่วงจนไม่มีอารมณ์มาต่อปากต่อคำด้วยแล้ว” เธอบ่นอุบอิบ พยายามเบี่ยงตัวหนี แต่ธันวาไม่สนใจ เขาดึงเก้าอี้ของเธอให้หันเข้าหาหน้าจอหลัก ก่อนจะโน้มตัวคร่อมด้านหลัง มือเรียวยาวเอื้อมผ่านไหล่บางทั้งสองข้างไปกดแป้นพิมพ์รัวเร็ว กลิ่นกายอุ่นๆ และแผ่นอกกว้างที่แนบชิดอยู่ด้านหลังทำให้ลมหายใจของไอริณสะดุดกึก หัวใจเจ้ากรรมเต้นระรัวราวกับกลองเพลในวัด สติที่เคยกระจัดกระจายกลับมารวมกันเฉพาะจุด ณ บริเวณที่ไหล่ของเธอชนกับแผ่นอกของเขา “มองหน้าจอค่ะ ไม่ใช่มานั่งใจเต้นตรงนี้” เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่จนเธอขนลุกซู่ “ถ้าไม่อยากติดอยู่ในออฟฟิศนี้จนถึงชาติหน้า ก็ตั้งใจดูวิธีที่ฉันแก้โค้ดซะ มือถือของคุณสั่นเป็นเจ้าเข้าตั้งแต่สิบนาทีที่แล้ว แม่โทรตามรึไงคะ” ไอริณเหลือบมองสมาร์ตโฟนบนโต๊ะที่สั่นครืดคราดพร้อมข้อความไลน์จากมารดาที่ส่งมาขู่ว่าถ้าไม่กลับบ้านจะตัดออกจากกองมรดก แต่ตอนนี้... เธอสนใจหน้าจอที่มีโค้ดสีเขียวรันผ่านพรืดด้วยฝีมือของคนข้างหลังมากกว่ามรดกแม่เสียอีก “แม่ฉันไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ แต่ถ้าโปรเจกต์นี้พัง ฉันต่างหากที่จะโดนคุณไล่ออก” เธอพูดเสียงอู้อี้ พยายามบังคับสายตาให้โฟกัสที่บรรทัดโค้ด แม้ว่าหัวใจจะเต้นแรงจนแทบทะลุกรอกระดูกซี่โครงอยู่แล้วก็ตาม “รู้ตัวก็ดีค่ะ” ธันวาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นสั่นสะเทือนผ่านแผ่นอกมาโดนหลังของเธออย่างจัง จนไอริณต้องแอบจิกเล็บลงบนตักตัวเองเพื่อระงับความสั่นไหวของRอารมณ์ “ทำงานต่อค่ะ มือฉันพันกันหมดแล้วเนี่ยเพราะมัวแต่พะวงกลัวคุณหลับคีย์บอร์ด” ผ่านไปอีกสองชั่วโมงเต็ม ท่ามกลางความเงียบสงบของตึกสูงย่านใจกลางเมือง กาแฟกระป๋องที่สี่หมดลงไปนานแล้ว บนโต๊ะมีเพียงถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่กินเหลือไว้ครึ่งเดียวกับกระดาษจดโน้ตที่เต็มไปด้วยตัวเลขและสมการโค้ด ไอริณฟุบหน้าลงกับแขนตัวเองบนโต๊ะทำงาน ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอแสดงว่าเธอเข้าสู่ห้วงนิทราไปเรียบร้อยแล้วหลังจากฝืนสู้มาตลอดคืน ธันวาหยุดพิมพ์งาน เขาหันมามองร่างบางที่หลับสนิทอยู่ข้างๆ แว่นสายตาของเธอเอียงกระfเท่เร่จนเกือบหลุดร่วงจากดั้งจมูก ชายหนุ่มถอนหายใจยาวด้วยความเอ็นดูระคนเหนื่อยอ่อน มือเรียวยาวเอื้อมไปหยิบแว่นออกจากใบหน้าของเธออย่างเบามือที่สุด กลัวว่าเธอจะตื่นขึ้นมาต่อปากต่อคำกับเขาอีก เขานั่งมองใบยามหลับใหลที่ไร้ซึ่งพิษสง เครื่องหน้าสวยคมที่มักจะเชิดใส่เขาเสมอในยามตื่น ตอนนี้กลับดูอ่อนโยนและน่าทะนุถอดทนอย่างประหลาด ธันวาขยับเก้าอี้เข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด ตั้งใจจะเอื้อมมือไปปัดเส้นผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนออกให้ แต่ทว่า... *กริ๊ก!* เสียงประตูกระจกบานใหญ่หน้าห้องประชุมเปิดออกเบื้องหลังอย่างแผ่วเบา แต่ในความเงียบสงัดยามตีสาม มันกลับดังชัดเจนราวกับฟ้าผ่า ธันวาชะงักมือทันที ดวงตาสนิมเหล็กตวัดกลับไปมองที่ประตูด้วยความตกใจ ร่างสูงโปร่งของกวินยืนยิ้มเยาะอยู่ที่หน้าประตู ในมือถือแก้วกาแฟสดจากร้านสะดวกซื้อ ดวงตาสีเข้มกราดมองสภาพความใกล้ชิดสนิทสนมของธันวาและไอริณที่นอนฟุบอยู่บนโต๊ะด้วยรอยยิ้มสมเพชแกมเย้ยหยัน “อุ๊ย... ขอโทษทีครับ ไม่คิดว่าท่านผู้อำนวยการกับวิศวกรสาวคนเก่ง จะขยันทำงานกันจนถึงขั้น ‘แนบชิด’ ขนาดนี้ในยามวิกาล” กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนมุมปาก “แล้วนี่... โค้ดที่ผมทิ้งไว้ให้เป็นไงบ้างครับ แก้ทันส่งบอร์ดบริหารตอนเก้าโมงเช้าวันจันทร์นี้ไหมเอ่ย?” ธันวาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ แววตาที่เคยมีความอ่อนโยนเมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงประกายความเกรี้ยวกราดดุดันที่พร้อมจะฉีกกระชากคู่สนทนาให้เป็นชิ้นๆ เขาก้าวเท้าช้าๆ เดินเข้าไปหากวินที่ยืนขวางประตูอยู่ พร้อมกับที่ไอริณสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงพูดคุย งัวเงียลุกขึ้นมาขยี้ตาแล้วต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นผู้มาเยือนยามวิกาล “มึงเข้ามาทำไมที่นี่ กวิน” ธันวาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ต่ำทุ้มและน่ากลัวจนกวินหุบยิ้มแทบไม่ทัน “ก็แค่เป็นห่วง... เอ๊ะ หรือว่าผมควรจะเปลี่ยนมาถ่ายคลิปนี้เก็บไว้ฟ้องบอร์ดบริหารดีนะ ว่าท่านผู้อำนวยการแอบกินเด็กในสังกัดคาโต๊ะทำงานตอนตีสาม?” กวินหัวเราะในลำคออย่างได้ใจ พร้อมกับชูสมาร์ตโฟนในมือขึ้นมาเล็งตรงมาที่พวกเขาทั้งคู่ในจังหวะที่ธันวากำลังจะพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อ! ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอยู่เป็นเพื่อนโต้รุ่งกับคู่กัดคู่นี้เสมอนะคะ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้าว่าธันวาจะจัดการกับเจ้ากวินตัวแสบยังไงค่ะ! ❤️ — ดาวตกคืนคริสต์มาส