ทะเลาะกันเพราะหึง

"ถ้าคุณคิดว่าการพาเด็กเสิร์ฟหน้าตาจิ้มลิ้มมาร่วมโต๊ะอาหารค่ำกับผม จะทำให้ผมรู้สึกหึงจนขาดสติล่ะก็... บอกไว้ก่อนเลยนะว่าคุณกำลังเสียเวลาเปล่าครับ, คุณคิน" เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบาๆ ทว่าเยียบเย็นเสียจนอุณหภูมิรอบโต๊ะอาหารหรูหราใจกลางมหานครลดฮวบลงทันตาเห็น จินขยับแก้วไวน์ในมือ หมุนวนของเหลวสีทับทิมช้าๆ สายตาคมกริบกวาดมองชายหนุ่มผู้ได้ชื่อว่าเป็นประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล คินในยามนี้ไม่ได้ต่างอะไรจากรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาด้วยความพิถีพิถัน ทว่าแววตากลับคมปลาบและซ่อนเพลิงโทสะไว้ภายใต้หน้ากากความนิ่งเฉยอย่างแนบเนียน บนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "กรณ์" นายแบบหนุ่มดาวรุ่งพุ่งแรงที่กำลังเป็นพรีเซนเตอร์ให้โปรเจกต์ใหม่ของคิน นั่งตัวลีบเล็กด้วยความอึดอัด มือเรียวสวยวางเกร็งอยู่บนตัก รอยยิ้มเจื่อนๆ ที่ถูกประดับไว้บนใบหน้าหวานบ่งบอกชัดเจนว่าเจ้าตัวไม่ได้อยากมานั่งอยู่ตรงนี้เลยแม้แต่น้อย หากแต่ถูกอำนาจมืดบางอย่างลากตัวมาเป็นเครื่องมือในเกมสงครามประสาทครั้งนี้ "ผมไม่ได้หมายความแบบนั้นครับ, คุณจิน" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ทว่ากดดันจนคนฟังแทบหายใจไม่ออก ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองคนตรงข้ามเขม็งราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะหายวับไปกับตา "กรณ์แค่บังเอิญผ่านมาแล้วเรามีเรื่องต้องคุยกันเรื่องงานต่อ... แต่ดูท่าทางคุณดูจะใส่ใจเด็กนี่เป็นพิเศษจนเกินหน้าที่บาร์เทนเดอร์ประจำตัวของผมแล้วนะครับ" จินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อยอย่างนึกสนุก ปากบางหยักได้รูปเหยียดยิ้มเยาะ "หน้าที่เหรอครับ? โอ้... ลืมไปเลยว่าในสายตาของคุณ คิน เจ้าพ่อแห่งการควบคุมคนอื่น ผมมันก็เป็นแค่ไอ้เด็กบาร์เทนเดอร์ปากเสียที่ต้องคอยวิ่งตามคำสั่งของคุณสินะครับ ถึงได้คอยส่งสายตาพิฆาตใส่ผมตั้งแต่ออกจากผับจนมาถึงร้านอาหารนี่น่ะ" "จิน" คินกดเสียงต่ำลง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นเล็กน้อยบ่งบอกว่าความอดทนของท่านประธานหนุ่มกำลังเดินทางมาถึงขีดจำกัด "อย่ามาพูดจายวนประสาท ผมไม่ได้มีเวลาว่างมาเล่นเกมงี่เง่า" "ถ้าไม่ได้เล่นแล้วคุณลากเขามาทำไมล่ะครับ?" จินวางแก้วไวน์ลงกระทบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนกรณ์สะดุ้งโหยง ร่างโปร่งโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาท้าทายพุ่งตรงเข้าประจันหน้ากับอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจใดๆ "กลัวเหงาเหรอครับ หรือว่าทนเห็นผมคุยกับลูกค้าคนอื่นในบาร์ไม่ได้จนต้องหาใครสักคนมานั่งคานอำนาจกันแน่ หืม... คุณคิน?" บรรยากาศรอบโต๊ะตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด กรณ์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังนั่งอยู่บนปากปล่องภูเขาไฟที่พร้อมจะระเบิดได้ทุกเมื่อ เขารีบยกมือขึ้นปรามเบาๆ "คือ... คุณคินครับ คุณจินครับ ใจเย็นๆ ก่อนดีกว่าไหมครับ ผมว่าเรามาคุยเรื่องงานกันต่อดีกว่า..." "เงียบไปเลยครับ/ครับ!" เสียงประสานกันอย่างไม่ได้นัดหมายดังขึ้นจากสองหนุ่มที่กำลังสงครามประสาทกันอยู่ ทำกรณ์หุบปากฉับ แทบจะมุดลงไปใต้โต๊ะหนีความซวยที่ไม่ได้ก่อ คินหันกลับมาจ้องจินเขม็ง ดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามกลบเกลื่อนมาตลอดทั้งคืน "คุณหงุดหงิดอะไรจิน? หึงผมเหรอที่มีคนอื่นมานั่งร่วมโต๊ะด้วย หรือว่าร้อนตัวที่ผมพาคนอื่นมา เพราะตัวเองก็เพิ่งไปยืนหัวร่อต่อกระซิกกับไอ้บาร์เทนเดอร์หน้าอ่อนโต๊ะสามมาเหมือนกัน!" เปรี้ยง! ประโยคนั้นเหมือนสายฟ้าที่ฟาดผ่ากลางวงสนทนา จินชะงักไปชั่ววินาที ก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจปนระiconic "คุณ... คุณตามสอดส่องผมเหรอคิน!" "ผมไม่ได้สอดส่อง... แต่สายตาผมมันมองเห็นเองต่างหาก" คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณจนคนมองต้องแหงนหน้ามอง "คุณคิดว่าผมตาบอดหรือไง ถึงไม่เห็นว่าไอ้หมอนั่นมันมองคุณด้วยสายตาแบบไหน และคุณก็ดันยิ้มรับมันซะด้วยสิ... จิน คุณเป็นของผม จำไว้!" "เฮ้ย! พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะครับ ใครเป็นของคุณไม่ทราบ!" จินดีดตัวลุกขึ้นยืนตาม ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธปนความเขินอายที่ถูกจี้ใจดำ ปากบางเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรง "ผมจะคุยกับใคร ยิ้มให้ใคร มันก็เรื่องของผม คุณไม่มีสิทธิ์มาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของผมแบบนี้นะครับ!" "ไม่มีสิทธิ์เหรอ?" คินก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวจินอย่างรวดเร็ว ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่มีอากาศหายใจ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นอายความเป็นผู้ชายอบอวลอยู่รอบตัวจนจินเผลอกลั้นหายใจ มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวไว้มั่น ไม่ยอมให้คนอวดดีถอยหนี "คนที่อยู่บนเตียงร่วมกับผมเมื่อคืนซ้ำแล้วซ้ำเล่า... คนที่ผมจูบจนแทบขาดใจ... บอกว่าผมไม่มีสิทธิ์งั้นเหรอครับ หืม?" "อุ๊บ..." กรณ์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ถึงกับสำลักน้ำลายตัวเอง รีบยกมือขึ้นปิดปากหน้าตาตื่น สมองประมวลผลไม่ทันกับข้อมูลระดับปรมาณูที่เพิ่งถูกปล่อยออกมากลางวงอาหาร จินหน้าแดงแจ๋ลามไปถึงใบหู หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหม่าอย่างรุนแรงเมื่อถูกต้อนจนมุมด้วยสายตาคู่นั้น ปากที่เคยไวและจัดจ้านกลับแข็งค้างพูดไม่ออก ได้แต่ถลึงตาใส่ร่างสูงเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในแววตา "ปล่อยผมนะ... ไอ้คนเผด็จการ!" จินพยายามบิดข้อมือหนี แต่ยิ่งดิ้น แรงบีบก็ยิ่งกระชับแน่นขึ้น ทว่าแววตาของคินในยามนี้ไม่ได้มีความดุดันหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเว้าวอนและความหวงแหนที่ปิดไม่มิด "ไม่ปล่อยครับ... จนกว่าคุณจะยอมรับว่าเมื่อกี้ที่คุณหงุดหงิดใส่ผม..." คินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของจินจนสั่นระริก เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูด้วยถ้อยคำที่ทำเอาคนฟังเข่าแทบทรุด "...เป็นเพราะคุณหึงผมจริงๆ" จินอ้าปากจะเถียงกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบตามนิสัยเดิม ทว่าจังหวะที่เงยหน้าขึ้นสบตาเข้ากับประกายความอ่อนโยนที่ฉายชัดอยู่ภายใต้ความดื้อรั้นของคนตรงข้าม คำพูดนับพันก็ติดอยู่ที่ลำคอ สมองขาวโพลนไปหมด หัวใจเจ้ากรรมทรยศด้วยการเต้นเร็วจนน่าหงุดหงิด ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานชื่นและเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูดอันตราย เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทักทายที่คุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังโต๊ะอาหาร "อ้าว... บังเอิญจังครับคุณคิน คุณจินด้วย ไม่คิดว่าจะเจอคนดังที่นี่นะเนี่ย..." ร่างสูงโปรดของ "ธน ธีรภัทร" คู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญผู้มีรอยยิ้มอาบยาพิษก้าวเข้ามาหยุดอยู่ข้างโต๊ะ พร้อมกับยื่นมือมาทักทายอย่างถือวิสาสะ โดยที่สายตาพราวระยับคู่นั้นกวาดมองข้อมือที่คินกำลังกุมไว้ของจินด้วยรอยยิ้มแปลกๆ "พอดีผมผ่านมา... และดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาสำคัญของพวกคุณสองคนเข้าซะแล้วสิครับ?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ