อย่าคิดจะเล่นกับใจคน

"ถ้าคุณยังก้าวล้ำเส้นเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของผมอีกก้าวเดียว ผมรับรองว่าแก้วค็อกเทลในมือคุณจะได้เปลี่ยนไปอยู่บนหัวแทนที่จะอยู่ในปากนะครับ, ท่านประธานคิน" น้ำเสียงของจินราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำตาลทรายแดง ดวงตาเรียวรีสีสนิมเหล็กมองตรงไปยังร่างสูงใหญ่ที่ยืนค้ำหัวเขาอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ ไรเฟิลสายตาของคินไม่ได้สะท้านสะเทือนต่อคำขู่คุกคามนั้นแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... รอยยิ้มมุมปากของอีกฝ่ายกลับยิ่งลึกขึ้น บ่งบอกถึงความสนุกสนานบนความหงุดหงิดของคนตรงหน้า บรรยากาศรอบตัวในมุมอับสายตาของเลานจ์หรูยามเที่ยงคืนอบอวลไปด้วยความตึงเครียดที่แทบจะจุดประกายไฟได้ กลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่คินแผ่ซัมธิงออกมาตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าร้านเมื่อสองชั่วโมงก่อน เริ่มเปลี่ยนจากความเงียบขรึมกดดัน กลายเป็นความอึดอัดที่ทำให้จินรู้สึกเหมือนกำลังหายใจในห้องที่ออกซิเจนค่อยๆ ลดปริมาณลง คินไม่ตอบคำถาม เขาเพียงแต่ขยับกายเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด จนกระทั่งไหล่กว้างเกือบจะแนบชิดกับร่างโปร่งของบาร์เทนเดอร์หนุ่ม กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังปะปนกับกลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงลอยเข้าแตะจมูก จินขยับตัวถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นวางขวดเหล้าแก้วเจียระไนเสียแล้ว ไม่มีทางให้ถอยอีกต่อไป "ผมไม่ได้ล้ำเส้น..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นช้าๆ ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้ใบหูของคนตัวเล็กจนเกือบจะชิด "ผมแค่กำลังแสดงสิทธิ์ในสิ่งที่... ควรจะเป็นของผมตั้งแต่แรกต่างหาก, จิน" "หยุดพูดจาไร้สาระแล้วไสหัวไปนั่งที่โต๊ะซะ คิน" จินกัดฟันกรอด ฝ่ามือที่ถือผ้าเช็ดแก้วอยู่กำแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจในอกเต้นโครมครามด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจนิยาม มันไม่ใช่ความกลัว... ผู้ชายอย่างจินไม่เคยกลัวใครหน้าไหนทั้งสิ้น แต่เป็นความปั่นป่วนระดับวิกฤตที่เกิดจากแรงดึงดูดประหลาดระหว่างเขากับไอ้ท่านประธานเผด็จการคนนี้ต่างหากที่น่ากลัวที่สุด "ไร้สาระงั้นเหรอ?" คินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างขัดใจ ก่อนจะเลื่อนต่ำลงมามองรอยสักรูปปีกนกที่ไหปลาร้าของอีกฝ่ายผ่านคอเสื้อเชิ้ตที่ปลดกระดุมออกสองเม็ด "คนที่ยืนต้อนรับแขกหน้าโง่คนอื่นด้วยรอยยิ้มการค้าแบบเมื่อกี้... ไม่มีสิทธิ์มาบอกว่าผมไร้สาระหรอกนะ" จินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย "หึงเหรอครับ? หรือว่าแค่โรคจิตกำเริบอยากควบคุมคนอื่นไปเรื่อยเปื่อย?" "หึง?" คินทวนคำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน แต่แววตาไหววับที่ฉายชัดขึ้นชั่ววินาทีกลับปฏิเสธคำพูดตัวเองอย่างสิ้นเชิง "คุณคิดว่าตัวเองสำคัญขนาดนั้นเลยรึไง จิน? ผมแค่ไม่ชอบให้ 'ของ' ที่ผมลงทุนเวลามาป้วนเปี้ยนด้วย... ไปส่งยิ้มพร่ำเพรื่อให้พวกแมลงเม่า" คำว่า 'ของ' กระแทกเข้ากลางใจของจินอย่างจัง ความอดทนที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดขาดผึ่งลงทันที บาร์เทนเดอร์หนุ่มวางผ้าในมือลงกระแทกกับเคาน์เตอร์เสียงดังสนั่น ก่อนจะใช้สองมือยันขอบโต๊ะแล้วโน้มตัวเข้าไปประจันหน้ากับร่างสูงโดยไม่ยอมหลบตาแม้แต่นินทาเดียว "จำใส่สมองอันชาญฉลาดของคุณไว้เลยนะ คิน... ผมไม่ใช่ทรัพย์สินในเครือบริษัทอสังหาฯ ของคุณ และไม่มีวันเป็น! ถ้ายังไม่เลิกทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของน่ารำคาญแบบนี้ล่ะก็... พรุ่งนี้เช้าคุณจะได้เห็นผมลาออกแล้วไปเปิดร้านบาร์ริมหาดที่ไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ตไปตลอดชีวิตแน่!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะเมื่อคำประกาศิตหลุดจากปากคนตัวเล็ก คินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มหรี่ลงอย่างใช้ความคิด ความกรุ่นโกรธฉายชัดขึ้นในแววตาของคนตัวโต แต่ในขณะเดียวกัน ประกายความหวาดหวั่นบางเบาก็พาดผ่านเข้ามาจนแทบสังเกตไม่เห็น มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเรียวของจินไว้ทันทีก่อนที่อีกฝ่ายจะผละถอยหลัง แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่เด็ดขาดและมั่นคงจนดึงร่างโปร่งให้เซเข้ามาประชิดตัวอีกครั้ง ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะของกันและกัน "คุณกล้าเหรอ, จิน..." คินโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปาก เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ "ลองก้าวขาออกจากประตูร้านนี้โดยไม่มีผมสิ... แล้วคุณจะได้รู้ว่านรกบนดินที่แท้จริงมันเป็นยังไง" จินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึงกับคำขู่ที่จริงจังเกินเบอร์ ทว่าก่อนที่เขาจะได้อ้าปากตอกกลับด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบยิ่งกว่า เสียงกริ่งสัญญาณประตูหน้าร้านก็ดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันร้อนระอุลงเสียก่อน กริ๊ง... ทั้งคู่ชะงัก คินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ ในขณะที่จินรีบอาศัยจังหวะนี้บิดข้อมือออกจากการพันธนาการแล้วถอยหลังเว้นระยะห่างทันที ทั้งสองคนหันไปมองยังทางเข้าเลานจ์พร้อมๆ กัน ร่างสูงโปรغتของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาในร้านด้วยท่าทางมั่นใจ เส้นผมสีเข้มเซ็ตเข้ารูปรับกับใบหน้าคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มพราวเสน่ห์ ดวงตาสีอ่อนคู่นั้นกวาดมองตรงมายังเคาน์เตอร์บาร์ทันทีที่ก้าวเข้ามา ก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี "อ้าว... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของท่านประธานคินกับคุณบาร์เทนเดอร์คนเก่งเข้าซะแล้วสิครับ... ขอโทษที พอดีผมลืมของสำคัญไว้ที่นี่... 'หัวใจ' ของผมเองล่ะครับ จิน" สิ้นเสียงนั้น บรรยากาศรอบตัวก็เย็นเยียบลงในพริบตา คินหันกลับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาดุจคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนให้ตายคาสนามอารมณ์ ในขณะที่สีหน้าของจินเปลี่ยนสีทันทีเมื่อตระหนักว่า... คืนนี้เรื่องราวคงไม่จบลงง่ายๆ เสียแล้ว ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ