ศัตรูหัวใจปรากฏตัว

เสียงกระแทกของแก้วค็อกเทลกระทบเคาน์เตอร์บาร์ดังสนั่นราวกับจะประกาศสงคราม ยิ่งกว่าเสียงประกาศจากโทรศัพท์มือถือที่คินเพิ่งวางสายลงเมื่อสามวินาทีก่อน "คุณคินคะ... แย่แล้วค่ะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ผับของคุณจินแล้ว!" ประโยคตื่นตระหนกของเลขาฯ สาวที่ดังลอดมาจากปลายสายยังคงก้องอยู่ในโสตประสาท แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้สันกรามคมกริบของประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจอสังหาฯ ต้องขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน สิ่งที่ทำให้แววตานิ่งสนิทดุจผิวน้ำในบึงลึกคู่นั้นไหววับด้วยความหงุดหงิด คือภาพสะท้อนในกระจกเงาของห้องทำงานส่วนตัว—ภาพของเขาเองที่กำลังร้อนรนจนควบคุมตัวเองไม่ได้ ให้ตายสิ... จินไอ้เด็กแสบปากกล้าคนนั้น สร้างเรื่องให้อีกแล้วสินะครับ คินคว้าสูทเนื้อดีพาดบ่าอย่างไม่ใส่ใจ ร่างสูงใหญ่ก้าวออกจากห้องทำงานด้วยจังหวะก้าวที่หนักหน่วงและรวดเร็วดุจพายุหมุน ความเย็นชาที่เคยใช้ห่อหุ้มตัวตนถูกเผาลาญด้วยไฟโทสะและ... ความกังวลที่เขาเกลียดนักหนาที่จะยอมรับมัน ในขณะเดียวกัน ณ ใจกลางผับหรูที่ตอนนี้บรรยากาศไม่ได้รื่นรมย์เหมือนทุกค่ำคืน เสียงเพลงบีทหนักหน่วงถูกหรี่ลงครึ่งหนึ่งเพื่อเปิดทางให้ความชุลมุนตรงมุม VIP บาร์เบนเดอร์หนุ่มอย่าง 'จิน' กำลังยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีเข้มกลับฉายแววเย้ยหยันชัดเจน "ผมบอกแล้วไงครับว่า 'ไม่รับแขก' ถ้าไม่อยากให้เครื่องดื่มราคาแพงเหล่านี้ไปรดอยู่บนหัวคุณ" จินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อยเฉย แต่แฝงความเฉียบคมบาดลึก ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มเล็กน้อยอย่างนึกรำคาญ เบื้องหน้าของเขาคือชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูป ใบหน้าหล่อเหลาแบบลูกครึ่งประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ที่ผู้หญิงครึ่งค่อนร้านพร้อมจะละลายใส่ แต่สำหรับจินแล้ว รอยยิ้มนั้นน่ารำคาญเสียยิ่งกว่ายุงน่ารำคาญตอมหู "ใจร้ายจังนะครับ คนุตม์อุตส่าห์บินตรงมาจากต่างประเทศเพื่อมาหาเพื่อนเก่าโดยเฉพาะเลยนะ... จิน" คนุตม์ หรือ 'กัน' นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงผู้กุมบังเหียนบริษัทนำเข้ารถยนต์รายใหญ่แย้มยิ้มกว้าง เขาจงใจโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์บาร์มากขึ้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยมาแตะจมูกพร้อมกับสายตาแพรวพราวที่จ้องมองเจ้าของบาร์ราวกับเสือจ้องตะครุบเหยื่อ "เราไม่ได้เจอกันกี่ปีแล้วล่ะ? ตั้งแต่เธอหนีฉันมาเปิดบาร์เงียบๆ นี่เนี่ย" "อย่ามาทำเป็นพูดจา น่าขนลุก หน่อยเลยครับคุณกัน เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น... และกรุณาถอยออกไป หกลambคืบจากพื้นที่ของบาร์ผมด้วย ก่อนที่ผมจะเรียกการ์ดมาเชิญคุณออกไปจริงๆ" จินสวนกลับทันควันโดยไม่มีทีท่าสะทกสะทกลัวเกรงแม้แต่น้อย ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาท้าทายพุ่งตรงไปยังอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงใจ กันหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ความดื้อรั้นและฝีปากที่คมกริบราวกับใบมีดโกนของจินนี่แหละ คือสิ่งที่ทำให้เขายังคงตามตื๊อไม่เลิกราตั้งแต่สมัยเรียนจนกระทั่งวันนี้ มือเรียวยาวเอื้อมข้ามเคาน์เตอร์หมายจะแตะเข้าที่ปลายคางมนของอีกฝ่าย "ดื้อด้านไม่เปลี่ยนเลยนะ... น่าฟัดให้เข็ดจริงๆ" "มือสกปรกของคุณ... วางไว้ตรงนั้นแหละดีแล้วครับ" เสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกดังแทรกขึ้นผ่ากลางอากาศ บรรยากาศรอบโต๊ะ VIP และเคาน์เตอร์บาร์พลันลดฮวบลงจนติดลบในเสี้ยววินาที แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงในชุดสูทสีเข้มที่เพิ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างหลังจินตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่มีใครรู้ กันชะงักมือที่กำลังจะเอื้อมไปแตะตัวจิน เขาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยความไม่พอใจ แต่เมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีดำสนิทที่ราวกับหลุมดำไร้ก้นบึงของคิน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าก็พลันแข็งค้างไปชั่วขณะ จินเบิกตากว้างเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ยามที่เหลือบมองเห็นแผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังเขาไว้จากสายตาของคนุตม์ กลิ่นอายเฉพาะตัวของคิน—กลิ่นไม้จันทน์ผสมความเย็นยะเยือก—ลอยเข้ามาแตะจมูกจนหัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติเริ่มรัวเร็วกว่าเดิมอย่างห้ามไม่อยู่ "คุณ... มาทำอะไรที่นี่?" จินพึมพำถามเสียงเบา หรี่ตามองคนตัวโตกว่าที่จู่ๆ ก็โผล่มาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง คินไม่ได้หันมามองหน้าจินด้วยซ้ำ สายตาคมกราบของท่านประธานหนุ่มยังคงตรึงแน่นอยู่กับคนุตม์ รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจนคนรอบข้างต้องถอยรูด มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือของกันที่ยังค้างอยู่กลางอากาศบีบไว้แน่นด้วยแรงที่มากพอจะทำให้กระดูกแหลกได้—หากเขาต้องการ "เจ้าของบาร์เขาบอกอยู่หูหนวกหรือไง... ว่าเขา 'ไม่ต้อนรับ'" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท แต่ทุกคำพูดกลับทรงพลังและกดดันเสียจนกันต้องขยับถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด กันฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความประหม่า พยายามดึงมือตัวเองกลับจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย "อ๋อ... ประธานคินแห่งคินตระกูลนี่เอง ได้ยินกิตติศัพท์มานาน ไม่นึกว่าจะใส่ใจธุรกิจกลางคืนแบบนี้ด้วย... หรือว่าสถานะระหว่างคุณกับจิน มันลึกซึ้งกว่าแค่ 'ลูกค้ากับเจ้าของร้าน' กันล่ะครับ?" คำถามเชิงยั่วประสาทนั้นจงใจพ่นออกมาเพื่อลองเชิง คินขบกรามแน่นจนขึ้นสันชัดเจน ความหวงแหนที่ถูกกดทับไว้พุ่งทะยานขึ้นสู่ขีดสุดในชั่วพริบตา เขากำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนเพื่อตอกหน้าไอ้แขกไม่ได้รับเชิญคนนี้ให้สำเหนียก ทว่า... ก่อนที่คินจะได้พูดอะไรออกไป จินที่ยืนเงียบอยู่ด้านหลังกลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงทุ้มหวานแต่เจือความกวนประสาทดังขึ้นขัดจังหวะ "หึ... จะลึกซึ้งหรือตื้นเขิน มันก็เรื่องของผมกับเขาครับคุณกัน" จินก้าวเท้าออกมาจากด้านหลังแผ่นหลังกว้างของคิน ดวงตาสวยเฉี่ยวตวัดมองหน้ากันด้วยรอยยิ้มเยาะ "แต่ถ้าคุณยังยืนเกะกะขวางทางทำมาหากินของผมอยู่ตรงนี้อีกวินาทีเดียว... ผมนี่แหละครับ จะเป็นคนส่งคุณกลับไปนอนหยอดน้ำข้าวต้มที่โรงพยาบาลเอง" คำขู่ที่ออกจากปากของบาร์เทนเดอร์หนุ่มหน้าหวานช่างดูขัดแย้งกับแววตาดุดันเอาเรื่องเสียเหลือเกิน แต่บรรยากาศรอบตัวกลับระอุขึ้นมาทันทีราวกับมีประกายไฟส파าร์คชนกันกลางอากาศ คินหันขวับมามองหน้าจินทันที ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กด้วยความไม่พอใจที่เด็กดื้อนี่กล้าออกหน้าท้าทายผู้ชายอันตรายคนอื่นด้วยตัวเอง ความหึงหวงผสมผสานกับความโมโหตีรวนอยู่ในอกจนเขาต้องเอื้อมมือไปคว้าเอวบางของจินเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะ รั้งร่างอีกฝ่ายให้แนบชิดกับอกแกร่งของตนเองโดยไม่สนใจสายตาใคร จินสะดุ้งสุดตัว มือเล็กเผลอทาบลงบนอกเสื้อของคินเพื่อดันตัวออก แต่ทว่าเอวกลับถูกวงแขนแข็งแรงรัดตรึงไว้แน่นหนาจนขยับไปไหนไม่ได้ "คุณคิน! ปล่อยนะ ใครใช้ให้มาจับ..." จินตวาดแหวเบาๆ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความเคือง แต่คินกลับโน้มใบลงมาจนริมฝีปากหยักลึกเกือบจะแนบชิดกับใบหูของคนในอ้อมแขน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่ขาวจนจินขนลุกซ่า "เงียบซะ... ถ้าไม่อยากให้ฉันแสดงให้ไอ้เวรนี่ดูตรงนี้ ว่าคำว่า 'ลึกซึ้ง' ระหว่างเรามันหมายถึงอะไร" คำกระซิบพร่าต่ำที่เต็มไปด้วยความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของและกระแสความเร่าร้อนอันตราย ทำเอาสติของจินขาดผึ่งในทันที ลมหายใจติดขัดจนพูดไม่ออก ได้แต่เงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีนิลที่จ้องมองมาด้วยประกายไฟความปรารถนาที่แผดเผาทุกสิ่ง ในขณะที่ศึกษาระหว่างเขาทั้งคู่กำลังระอุถึงขีดสุด คนุตม์ที่ยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความเจ็บใจก็ยิ้มเหี้ยมออกมาก่อนจะเอ่ยตัดบท "ดูท่าทาง... ฉันคงมาผิดจังหวะสินะครับ งั้นเอาไว้เราค่อยคุยกันใหม่... 'ที่รัก'" ประโยคหลังกันจงใจเน้นเสียงมองจินด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปท่ามกลางเสียงเพลงบีทหนักหน่วง แต่ทว่า... บรรยากาศรอบตัวไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย เมื่อลับร่างของแขกไม่ได้รับเชิญ คินก็ออกแรงลากจินให้เดินเลี่ยงหลบเข้าไปในมุมอับของโซนหลังร้านที่ไร้ผู้คนทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ร่างบางได้ตั้งตัว! ปึก! แผ่นหลังของจินชนเข้ากับผนังห้องเก็บของเย็นเฉียบ ร่างสูงของคินตามมาทาบทับ กักขังเขาไว้ระหว่างแขนทั้งสองข้างที่ยันกำแพงไว้แน่น ดวงตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากบางที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุดด้วยประกายตาดุดันดุจนักล่าที่เจอเหยื่อดื้อรั้น "นายกล้าดียังไง..." เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความเคือง "ไปอ่อยให้ไอ้เวรนั่นตามตื๊อถึงที่นี่... สนุกมากนักหรือไงกับการทำตัวเป็นจุดสนใจของพวกผู้ชาย?" "ผมไม่ได้อ่อย! แล้วมันก็เสือกมาเองต่างหากเล่า! คุณหูหนวกหรือไงฮะถึงฟังไม่..." จินยังเถียงไม่ทันจบประโยค คินก็ก้มลงปิดกั้นเสียงต่อล้อต่อเถียงนั้นด้วยริมฝีปากของตัวเองทันที! สัมผัสร้อนแรงที่รุกล้ำเข้ามาอย่างดิบเถื่อนและเอาแต่ใจทำเอาดวงตาสวยเบิกกว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมดในเสี้ยววินาที ความโกรธ ความหึงหวง และความต้องการที่อัดอั้นมานานถูกระเบิดออกมาผ่านจูบที่ดุดันและลึกซึ้งจนจินแทบหมดลมหายใจ มือหนาข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของจินขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว ส่วนมืออีกข้างบีบประคองคางมนให้เงยรับสัมผัสอย่างไร้ทางหนี จินพยายามดิ้นรน ขัดขืน และทุบตีอกแกร่งเบาๆ แต่ยิ่งขัดขืนเท่าไหร่ วงแขนที่โอบกอดก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นเท่านั้น ความหวานล้ำที่ปะปนไปด้วยรสชาติของความดุดันทำให้หัวใจของบาร์เทนเดอร์ปากเก่งเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความตึงเครียดทางจิตวิทยาพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดจนแทบจะขาดใจตายอยู่ตรงนั้น ทว่า... ในวินาทีที่จินกำลังจะเคลิ้มตามไปกับรสจูบอันเร่าร้อนนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเปิดประตูดังลั่นเข้ามาจากด้านนอกห้องเก็บของก็ทำลายบรรยากาศทุกอย่างลงในพริบตา! "คุณจินครับ! แย่แล้ว... มีแขกใหญ่อีกคนมาหาที่หน้าบาร์ บอกว่าเป็น 'คู่หมั้น' เก่าของคุณ..." สิ้นเสียงรายงานของพนักงานหนุ่มที่ยืนหอบแฮกอยู่หน้าประตู คินก็ชะงักกึก เขาผละริมฝีปากออกจากจินอย่างไม่สบอารมณ์ ดวงตาสีนิลตวัดขวับมองไปที่ประตูด้วยความฉุนเฉียวขั้นสุด ส่วนจิน... ใบหน้าหวานขึ้นสีจัด หอบหายใจถี่กระชั้น นัยน์ตาสีเข้มไหวระริกด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่นเมื่อได้ยินคำว่า "คู่หมั้นเก่า" หลุดออกมาจากปากลูกน้อง —ขอย้ำเตือนความรู้สึกนี้ไว้ให้ดี เพราะเกมนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริงครับ --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ