คนขี้หวง

เสียงหัวเราะคิกคักของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ดังลอดมาจากหน้าประตูกล่าวทักทายเสียงใส นั่นไม่ใช่สิ่งที่จินอยากได้ยินที่สุดในค่ำคืนนี้เลยแม้แต่น้อย และเมื่อจินกวาดสายตาไปมองใบหน้าของหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าประตู หัวใจของเขาก็หล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม พร้อมกับความจริงอันเจ็บปวดที่พุ่งเข้าใส่หน้าอย่างจัง... “อ้าว, คุณคินขา... แย่จัง ฉันมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าคะเนี่ย” เสียงหวานหยดย้อยนั้นดังขึ้นพร้อมกับร่างอรชรของ ‘มีเรีย’ เซเลบสาวไฮโซทายาทธุรกิจนำเข้ารถยนต์ชื่อดัง ที่กำลังก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตส่วนตัวของห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรู โดยไม่รอให้อเจ้าของบ้านอนุญาตด้วยซ้ำ เธอส่งยิ้มหวานฉ่ำให้คิน ก่อนจะปรายตามองมาที่จินซึ่งยืนถือผ้ากันเปื้อนอยู่ในครัวเปิดด้วยสายตาที่เคลือบแฝงความประเมินและเหยียดหยามในที จินแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นการต้อนรับ เขาไม่ได้รู้สึกประหลาดใจสักเท่าไหร่หรอกครับ... กับการที่ท่านประธานผู้เพียบพร้อมจะมีผู้หญิงแวะเวียนมาหาถึงห้องพักส่วนตัวในยามวิกาลแบบนี้ มันเป็นเรื่องปกติธรรมดาของโลกใบนี้ไม่ใช่หรือครับโลกของผู้ชายที่ชื่อ ‘คิน’ บาร์เทนเดอร์หนุ่มปลดผ้ากันเปื้อนออกจากเอวอย่างไม่รีบร้อน วางมันลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนเสียงดังกระทบกันเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนภัยล่วงหน้า “ดูท่าทางผมคงจะอยู่เกะกะสายตาพวกคุณสินะครับ งั้นขอตัว” จินพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความรู้สึกน้อยใจหรือโกรธเคืองใดๆ (อย่างน้อยก็ภายนอกที่เขาพยายามแสดงออกเช่นนั้น) เขากำลังจะหมุนตัวเดินเลี่ยงไปยังประตูห้องนอนเพื่อเก็บของและออกไปจากที่นี่ให้พ้นทางรักของท่านประธาน แต่ทว่า... “เดี๋ยวก่อน” เสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำจนน่ากลัวของคินดังขัดขึ้นเสียก่อน เจ้าของร่างสูงใหญ่ในชุดสูทเนื้อดีที่เพิ่งปลดเนกไทออกหลวมๆ ก้าวฉับๆ เข้ามาขวางทางเดินของจินไว้ ใบหน้าคมคายนั้นบึ้งตึง ดวงตาสนิทคมกริบจ้องมองจินเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ราวกับว่าคนที่ทำความผิดมหันตภัยไม่ใช่ตัวเขาเองที่มีผู้หญิงอื่นโผล่มาหาถึงห้อง แต่เป็นจินต่างหากที่กำลังทำตัวน่ารำคาญ “จะไปไหน” คินถามเสียงห้วนจัด “ผมก็แค่จะหลีกทางให้ ‘แขก’ ของคุณไงครับ คุณคินจะได้คุยธุระกับคุณมีเรียได้อย่างสะดวกๆ ไม่ต้องมาเกรงใจผมที่เป็นแค่... ลูกจ้างชั่วคราว” จินเน้นเสียงคำว่าลูกจ้างชั่วคราวชัดเจน รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเย้ยหยัน มีเรียที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ เธอเดินเข้ามาใกล้แล้วเอื้อมมือเรียวไปหมายจะแตะแขนของคิน “คุณคินคะ มีเรียมีเรื่องสำคัญโปรเจกต์ใหม่จะคุยด้วยพอดีเลยค่ะ ไปคุยกันที่โซฟาดีกว่าไหมคะ ปล่อยให้... เอえ... พนักงานเสิร์ฟเขาเคลียร์ครัวไปเถอะค่ะ” สรรพนามและน้ำเสียงที่จงใจลดคุณค่าของจินทำให้บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันที คินไม่ได้ขยับตัวตามแรงดึงของมีเรีย สายตาของเขายังคงตรึงอยู่ที่ใบหน้าของจินที่ไม่ยอมหลบตาเขาเลยสักนิด ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นในอกของท่านประธานหนุ่มจนควบคุมไม่อยู่... เขาไม่ได้ตั้งใจให้มีเรียมาที่นี่ ผู้หญิงคนนี้ถือวิสาสะมาเองโดยอ้างเรื่องงานที่บริษัท และเขาก็กำลังจะไล่เธอกลับอยู่แล้วเชียว แต่ทำไม... ทำไมพอเห็นท่าทีเรียเฉย เยชา และคำพูดประชดประชดประชันของจิน มันถึงทำให้เขาอยากจะพังข้าวของให้แหลกคามือแบบนี้วะ! “มีเรีย” คินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเย็นเยียบไร้เยื่อใยจนเซเลบสาวชะงัก “ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าเรื่องงานให้คุยที่บริษัท และตอนนี้... ผมไม่ว่าง เชิญกลับไปก่อน” มีเรียหน้าเสีย สีหน้าเปลี่ยนเป็นความอับอายปนโกรธ “คุณคินไล่มีเรียเหรอคะ? เพราะผู้ชายคนนี้เนี่ยนะ? เขาเป็นแค่...!” “ผมบอกให้กลับ” คินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเฉียบขาดไร้ความปรานีจนมีเรียสะดุ้งเฮือก เธอเม้มปากแน่นด้วยความแค้นเคือง ปรายตามองจินด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย ก่อนจะสะบัดหน้าพรืดเดินกระแทกส้นเท้าออกไปจากห้อง และกระแทกประตูปิดดังปัง! จนห้องทั้งห้องสะเทือน ความเงียบงันกลับมาปกคลุมอีกครั้ง แต่เป็นความเงียบที่อึดอัดและเต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาอย่างรุนแรง จินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเชิงสมเพช “ใจร้ายจังนะครับ ไล่ผู้หญิงสวยๆ รวยๆ แบบนั้นออกไปได้ลงคอ ระวังเขาจะไปฟ้องคุณพ่อคุณแม่เอานะครับ ท่านประธาน” คินก้าวเข้ามาประชิดตัวจินในระยะประชิด ร่างสูงใหญ่กดดันจนจินต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนติดกับผนังห้องครัวเย็นเฉียบ ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะและอารมณ์บางอย่างที่คุกรุ่นอยู่ข้างใน “นายประชดอะไรของนาย จิน” คินกัดฟันกรอด น้ำเสียงลอดไรฟัน “ผมเปล่าประชดครับ ผมพูดความจริง คุณมีแขกคนสำคัญมาหาทั้งที ก็น่าจะต้อนรับเขาให้ดี ไม่เห็นต้องมาไล่เพราะผมเลยนี่ครับ หรือกลัวว่าผมจะ... ไปขัดขวางบรรยากาศโรแมนติกของคุณล่ะ?” จินเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ริมฝีปากบางเฉียบแย้มยิ้มท้าทาย ทั้งที่หัวใจข้างในกลับเต้นระรัวด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวของคนตรงหน้า “หุบปากซะ!” คินตวาดกร้าว มือหนายื่นไปค้ำยันผนังห้องไว้ทั้งสองข้าง กักขังร่างของจินให้อยู่ในอ้อมแขนของเขา “นายคิดว่าฉันนัดยัยนั่นมาเหรอ? นายคิดว่าฉันอยากให้ผู้หญิงน่ารำคาญพวกนั้นเหยียบเข้ามาในพื้นที่ของฉันหรือไง!” “แล้วผมต้องรู้ไหมล่ะครับ? ชีวิตส่วนตัวของคุณ จะมีใครเข้าออกห้องนอน มันก็เรื่องของคุณ ไม่เห็นต้องมาอธิบายให้คนนอกอย่างผมฟังเลย” จินสวนกลับทันควัน ปากไวใจกล้าตามนิสัยเดิม แต่ลึกๆ ในอกกลับรู้สึกแปลกๆ กับคำปฏิเสธของคินอย่างน่าประหลาด “คนนอกงั้นเหรอ?” คินแค่นหัวเราะ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธ “นอนอยู่บนเตียงเดียวกัน ทำอาหารให้กิน อยู่ด้วยกันแทบจะตลอดเวลา... นายกล้าพูดว่าตัวเองเป็น ‘คนนอก’ งั้นเหรอ จิน!” “ก็ใช่สิครับ! เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย!” จินเถียงเสียงแข็ง ใบหน้าหวานเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธ (หรืออาจจะเพราะความใกล้ชิดเกินเหตุจนลมหายใจอุ่นๆ ของอีกฝ่ายปัดป่าวอยู่ที่ข้างแก้มของเขากันแน่) “คุณเป็นประธาน ผมเป็นบาร์เทนเดอร์จบเกม! สัญญาทาสอะไรนั่นของคุณมันก็แค่เรื่องไร้สาระ... อื้อ!” คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอทันที เมื่อคินหมดความอดทนที่จะเถียงกับคนปากเก่ง ร่างสูงก้มลงปิดริมฝีปากบางที่เอาแต่พูดจาชวนโมโหด้วยริมฝีปากของตนเองอย่างรวดเร็วและหนักหน่วง! มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยนหรือนุ่มนวล... แต่มันคือการลงทัณฑ์ ความหึงหวง และความอัดอั้นตันใจที่ระเบิดออกมาในคราวเดียว คินขบเม้มริมฝีปากของจินอย่างเอาแต่ใจ บังคับให้ริมฝีปากคู่นั้นเผยอออกรับสัมผัสร้อนแรงที่รุกรานเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว จินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเรียวพยายามจะผลักอกแกร่งออก แต่แรงของบาร์เทนเดอร์หนุ่มมีหรือจะสู้แรงของท่านประธานผู้บ้าคลั่งในยามนี้ได้ รสจูบที่ทั้งดุดัน เรียกร้อง และเต็มไปด้วยความเร่าร้อนทำให้สมองของจินขาวโพลน สติสัมปชัญญะที่เคยมีกระเจิดกระเจิงไปหมด กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและความโกรธขึงที่เจือปนอยู่ในรสสัมผัสทำเอาเขาเข่าอ่อนยวบยาบ มือที่เคยผลักอกเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทของอีกฝ่ายแน่นโดยไม่รู้ตัว คินค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปล่อยให้จินได้หอบหายใจโกกาศเข้าปอด ใบหน้าหวานแดงก่ำ ดวงตาฉ่ำน้ำด้วยพิษสวาทและอารมณ์โกรธที่ยังค้างคา คินใช้มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยของจินไว้ บังคับให้ดวงตากลมโตนั้นสบประสานกับสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ้าอารมณ์และ... ความหวงแหนอย่างปิดไม่มิด “อย่าพูดว่าเราไม่ได้เป็นอะไรกันอีก... จิน” คินกระซิบเสียงพร่าชิดริมฝีปาก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มเนียน “และจำไว้... ฉันเกลียดเวลาที่มีคนอื่นเข้าใกล้นาย ยิ่งไอ้พวกผู้ชายที่มองนายในบาร์ หรือผู้หญิงที่ก้าวก่ายเข้ามาในพื้นที่ของฉัน... ฉันยิ่งเกลียด” จินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความซึนปากร้ายของคินในเวลานี้มันช่างน่าทุบให้ตายนัก แต่ทว่า... คำพูดแสดงความเป็นเจ้าของที่ดิบเถื่อนและตรงไปตรงมานั้น กลับทำให้หัวใจที่เคยปิดตายของเขาเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังพะว้าพะวังและเต็มไปด้วยเคมีอันตรายที่ชวนให้ใจสั่นระทึก... *กริ๊งงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือราคาแพงของคินที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ครัวแผדเสียงแหลมสูงทำลายบรรยากาศสีชมพูแกมเดือดดาลนั้นลงอย่างไม่รู้กาลเทศะ คินขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดโดยไม่คิดจะละสายตาจากใบหน้าของจิน เขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอด้วยความรำคาญใจ แต่เพียงแค่กวาดสายตาไปเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอสมาร์ทโฟน... ร่างสูงก็ชะงักกึง สีหน้าของท่านประธานผู้เยือกเย็นกลับเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดและแปลกประหลาดขึ้นมาทันที จินสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นได้อย่างรวดเร็ว เขาเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย “ใครโทรมาล่ะครับ? แฟนเก่าคุณ หรือว่า... คุณมีเรียคนสวยคนนั้นโทรกลับมาฟ้องล่ะ?” คินหันมามองหน้าจินแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับบาร์เทนเดอร์หนุ่มด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ร ิมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นราวกับกำลังชั่งใจกับบางสิ่งบางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่าระเบิดเวลา “ไม่ใช่ทั้งสองคน...” คินเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงความตึงเครียดเอาไว้ลึกๆ “...แต่เป็นคนที่นายไม่อยากเจอที่สุดในชีวิตตอนนี้ต่างหาก” จินขมวดคิ้วมุ่น หัวใจกระตุกวูบด้วยสังหรณ์ใจแปลกๆ “หมายความว่ายังไง?” คินกดรับสายโทรศัพท์โดยไม่ละสายตาไปจากจินแม้แต่วินาทีเดียว น้ำเสียงทุ้มเอ่ยกรอกลงไปในปลายสายสั้นๆ ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นสบตากับจินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความระAทระทึก และเอ่ยประโยคที่ทำเอาเลือดในกายของจินเย็นเฉียบลงไปถึงขั้วหัวใจ... --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอยู่เคียงข้างกันเสมอนะครับ