รอยยิ้มของคนเผด็จการ

"ถ้าคุณคิดว่าการเอาชนะผมด้วยการเงียบจะทำให้คุณดูเท่ขึ้นล่ะก็... บอกเลยว่าคุณกำลังเข้าใจผิดมหันต์ครับ ท่านประธานคิน" เสียงหัวเราะในลำคอของจินดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานเพนต์เฮาส์หรูที่ถูกปิดตายจากโลกภายนอก บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่เฉียบคมจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าด้านนอกสาดส่องเข้ามาผ่านกระจกใสบานยักษ์ เผยให้เห็นเงาร่างของชายหนุ่มสองคนที่ยืนเผชิญหน้ากันราวกับเสือสองตัวที่อยู่ในถ้ำเดียวกันไม่ได้ คินไม่ได้ขยับเขยื้อน นัยน์ตาคมกริบสีนิลคู่นั้นจ้องมองบาร์เทนเดอร์หนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความสุข แต่มันคือรอยยิ้มของคนเผด็จการผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อสิ่งใดในโลก... ยกเว้นก็แต่คนตรงหน้าที่กำลังยืนกอดอกพิงขอบโตทำงานของเขาด้วยท่าทางกวนประสาท "ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะจิน" คินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่มันกลับเต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากความเย็นชา "คิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่ารึไง ถึงได้กล้ามาต่อรองกับฉันแบบนี้ในอาณาจักรของฉันเอง" "ผมไม่ได้ถือไพ่เหนือกว่าครับ แต่ผมแค่รู้ว่า... คนที่พยายามควบคุมทุกอย่างบนโลกใบนี้อย่างคุณ กำลังสูญเสียการควบคุมตัวเองต่างหาก" จินสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทาย ไร้ความเกรงกลัวใดๆ เขารู้ดีว่าการเล่นกับไฟแบบนี้มันอันตรายแค่ไหน แต่ยิ่งคินแสดงท่าทีเย่อหยิ่งและเย็นชาใส่ เขาก็ยิ่งอยากจะเข้าไปทุบกำแพงน้ำแข็งนั้นให้แหลกคามือ คินหรี่ตาลงเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละน้อยอย่างคุกคาม ความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มจนจินเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว แต่ด้วยศักดิ์ศรีและความดื้อรั้นที่เป็นเกราะ กำบัง จินจึงเลือกที่จะไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เขากลับเชิดหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ จนได้ยินเสียงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดอยู่ริมฝีปาก "ถ้าฉันควบคุมตัวเองไม่ได้... งั้นลองบอกหน่อยสิ ว่าตอนนี้ฉันกำลังควบคุมอะไรอยู่?" คินกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากของเขาอยู่ห่างจากริมฝีปากของจินเพียงนิดเดียว ความใกล้ชิดนี้ทำให้หัวใจของบาร์เทนเดอร์หนุ่มกระตุกวูบอย่างแรง เลือดในกายสูบฉีดจนร้อนผ่าว แต่เจ้าตัวยังคงกัดฟันสู้ไม่ถอย "คุณกำลังควบคุมความรู้สึกตัวเองไม่ให้กระโจนเข้ามาบีบคอผมต่างหากล่ะครับ" จินยิ้มเยาะ ทั้งที่มือข้างที่ซ่อนอยู่ข้างลำตัวกำลังกำเข้าหากันแน่นเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวในอก ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังระอุถึงขีดสุด ราวกับเส้นด้ายบางๆ ที่ขึงตึงกำลังจะขาดสะบั้นลง คินก็ชะงักไป ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความดุดันเมื่อครู่กลับไหววูบลงชั่วขณะหนึ่งอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย จินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ ความดุดันและท่าทีเผด็จการเมื่อครู่อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนล้า ความโดดเดี่ยว และบางสิ่งที่ลึกล้ำเกินกว่าที่คนอย่างคินจะยอมเปิดเผยให้ใครเห็น มือหนาที่เคยกำแน่นข้างลำตัวค่อยๆ ยกขึ้นอย่างช้าๆ ราวกับลังเล ระดับความเคลื่อนไหวที่เต็มไปด้วยความระมัดระวังนั้นทำให้จินถึงกับลืมหายใจ คินยื่นปลายนิ้วอุ่นจัดมาสัมผัสเบาๆ ที่ข้างแก้มเนียนของบาร์เทนเดอร์หนุ่ม สัมผัสที่แผ่วเบาและอ่อนโยนจนน่าใจหาย ราวกับว่าเขากำลังสัมผัสสิ่งของที่เปราะบางที่สุดในโลก กลัวเหลือเกินว่ามันจะแตกสลายคามือ นี่คือ... มุมอ่อนโยนของคินอย่างนั้นหรือ? มุมที่ไม่มีพนักงานคนไหนในบริษัทหมื่นล้านเคยเห็น มุมที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากากท่านประธานผู้เยือกเย็นและไร้หัวใจ มุมที่แม้แต่ตัวจินเองก็ไม่เคยคิดว่าจะได้สัมผัสจากผู้ชายคนนี้ จินนิ่งงิ่งไป สมองขาวโพลน ชั่วขณะหนึ่งเขา ลืมบทสนทนาที่กำลังเชือดเฉือน ลืมความโกรธ ลืมความระแวงทั้งหมดสิ้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยยามที่มองลึกเข้าไปในดวงตาสีคู่นั้น คินไม่ได้มองเขาด้วยความต้องการจะเอาชนะ แต่มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยความโหยหาอย่างเงียบงัน "จิน..." เสียงทุ้มต่ำเอמהเรียกชื่อเขาแผ่วเบา น้ำเสียงนั้นไม่มีความเย่อหยิ่งหลงเหลืออยู่เลย มันเจือไปด้วยความเปราะบางที่ทำเอาหัวใจของคนฟังกระตุกวูบอย่างรุนแรง "บางที... ฉันก็เหนื่อยเป็นเหมือนกันนะ" ประโยคสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากของคนอวดดี มันมีพลังทำลายล้างสูงเสียยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ จินรู้สึกเหมือนมีก้อนสะอื้นจุกอยู่ที่ลำคอ ความเกลียดชังที่เขาเคยสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองถูกหลอมละลายลงอย่างรวดเร็วดุจน้ำแข็งโดนไฟ ร่างกายของเขานิ่งค้าง ปล่อยให้อีกฝ่ายสัมผัสความอบอุ่นที่ส่งผ่านปลายนิ้วนั้นโดยไม่คิดจะปัดป้อง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังก่อตัวเป็นความหวานล้ำและเปราะบางจนหัวใจของคนอ่านแทบหยุดเต้น ทันใดนั้นเอง... *กริ๊ก!* เสียงปลดล็อกประตูห้องทำงานดังขึ้นสนั่นท่ามกลางความเงียบ ตามด้วยบานประตูไม้เนื้อดีที่ถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะขออนุญาตแม้แต่น้อย "พี่คินคะ! เอกสารกองนี้ที่ต้องเซ็นด่วน—" เสียงแหลมใสของหญิงสาวผู้มาใหม่ดังแทรกเข้ามาในห้อง พร้อมกับการก้าวเท้าเข้ามาอย่างรวดเร็วโดยไม่ทันตั้งตัว ทำให้คินและจินต้องผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต จินหันขวับไปมองผู้มาใหม่ทันทีด้วยแววตาที่ไหวระริก ส่วนคินก็สะบัดหน้ากลับไปในโหมดเย็นชาและไร้ความรู้สึกภายในเสี้ยววินาที ราวกับว่าเหตุการณ์อ่อนโยนเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา และเมื่อจินกวาดสายตาไปมองใบหน้าของหญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าประตู หัวใจของเขาก็หล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม พร้อมกับความจริงอันเจ็บปวดที่พุ่งเข้าใส่หน้าอย่างจัง... ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ