ใจเต้นเพราะโกรธหรืออะไร

รอยเปื้อนสีชาดบนปกสมุดบันทึกหนังแท้เล่มนั้น ไม่ใช่สิ่งเดียวที่ดึงดูดสายตาของผมในวินาทีที่บานประตูห้องทำงานนิรภัยถูกผลักเปิดออก ร่างของคนที่ควรจะนั่งจิบไวน์อยู่บนเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง กลับมายืนตีหน้าขรึมอยู่ท่ามกลางกองเอกสารลับของผม... คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นอุปสรรคชิ้นใหญ่ที่สุดในชีวิต และตอนนี้ กำลังทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของพื้นที่ส่วนตัวของผมอย่างไร้ยางอายที่สุด “คุณเข้ามาได้ยังไง คิน” ผมเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามกดความสั่นไหวในอกให้จมลงไปลึกที่สุด ปากกาในมือเกือบหักคามือเมื่อเห็นอีกฝ่ายก้าวเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีคุกคาม ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษหยุดยืนห่างจากเคาน์เตอร์บาร์เพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก คินไม่ตอบทันที ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองสำรวจไปทั่วห้อง ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของผม รอยยิ้มหยันที่มุมปากปรากฏขึ้นชั่วแวบ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเรียบเฉยตามแบบฉบับของท่านประธานผู้เย่อหยิ่ง “ถ้าผมบอกว่าใช้กุญแจสำรองที่คุณทำตกไว้เมื่อสัปดาห์ก่อน คุณจะเชื่อไหมล่ะครับ... จิน” น้ำเสียงนุ่มทุมที่เจือความเย้าแหย่เล็กน้อยทำให้เส้นประสาทขมับของผมเต้นตุบๆ “โรคจิตชัดๆ คุณบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวของผมนะ!” ผมก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณเมื่อคินขยับเข้ามาประชิด ร่างกายของเราแทบจะแนบชิดติดกับขอบโต๊ะทำงาน แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากตัวผู้ชายคนนี้จนผมรู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นเหยื่อที่กำลังถูกต้อนให้จนมุม “พื้นที่ส่วนตัวเหรอครับ?” คินทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบาๆ อย่างน่าหมั่นไส้ “แต่ผมเห็นคุณใช้เวลาครึ่งค่อนคืนนั่งเหม่อมองรูปถ่ายในสมุดบันทึกเล่มนั้น... และถ้าผมเดาไม่ผิด คนในนั้นคงไม่ใช่ผมสินะครับ” คำพูดแทงใจดำนั้นทำให้ผมชะงัก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบอย่างไม่ทราบสาเหตุ ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาผสมโรงกับความรู้สึกปั่นป่วนแปลกๆ ในช่องท้อง มันไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นความหงุดหงิดที่ควบคุมตัวเองไม่ได้เมื่อถูกอีกฝ่ายอ่านทางออกทะุปรุโปร่ง “อย่ามาทำเป็นรู้ดี!” ผมตวาดกลับ เสียงดังลั่นห้อง ดวงตาจ้องเขม็งไปยังเจ้าของร่างสูง “คุณมีสิทธิ์อะไรมาวุ่นวายกับชีวิตผมนักหนา คิน? อยากได้หุ้นคืน? อยากได้ร้านนี้? หรือแค่ว่างจนไม่มีอะไรทำจนต้องมาคอยตามราวีผมทุกฝีก้าว!” “นั่นสินะครับ...” คินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างแก้ม ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านเส้นผมของผมไปเพียงนิดเดียว ทำเอาผมตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลช้าลงไปชั่วขณะ “ทำไมผมถึงต้องมานั่งเหนื่อยกับการตามติดชีวิตบาร์เทนเดอร์ปากจัดอย่างคุณด้วย... บางที ผมอาจจะแค่ชอบความรู้สึกเวลาที่คุณหัวเสียใส่ผมก็ได้มั้งครับ” คำสารภาพที่หลุดออกมาอย่างไร้ความเกรงใจทำให้ผมพูดไม่ออก ใบ้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธจัดหรือเพราะพิษสงความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไปจนหัวใจเริ่มทรยศต่อเจ้าของ *ตึกตัก... ตึกตัก...* เสียงหัวใจตัวเองเต้นดังจนน่ากลัว ผมพยายามบอกตัวเองว่านี่คือความโกรธ นี่คืออาการเดือดดาลที่ถูกคนไร้มารยาทมาล้ำเส้น แต่ทำไม... ทำไมปลายนิ้วที่กำลังกำชายเสื้อตัวเองไว้ถึงได้สั่นเทา และทำไมภาพใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างแค่คืบถึงทำให้สติสัมปชัญญะของผมกระเจิงได้ขนาดนี้ “ถอยไปนะ คิน” ผมใช้มือผลقแผงอกกว้างนั้นออกเบาๆ แต่แรงปะทะกลับน้อยนิดจนแทบกลายเป็นเหมือนการสัมผัส “อย่ามาเล่นเกมบ้าๆ แบบนี้กับผม ผมไม่ใช่ของเล่นของคุณ” คินรวบข้อมือทั้งสองข้างของผมไว้ด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย รวบขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยแรงที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมปลาบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม ราวกับต้องการค้นหาคำตอบบางอย่างที่ผมพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความแข็งกร้าว “ใครบอกว่าผมเล่นเกมล่ะครับ, จิน” น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นจนน่าใจหาย ความเย็นชาที่เคยมีมลายหายไป เหลือเพียงประกายความดื้อรั้นและดุดันที่ทำเอาคนมองหายใจไม่ทั่วท้อง “ผมไม่เคยเล่นกับของสำคัญ... และคุณก็รู้ดีว่าผมเกลียดการพ่ายแพ้มากแค่ไหน” ระยะห่างระหว่างเราลดลงจนแทบไม่มีอากาศแทรกผ่าน สายตาสอดประสานกันท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ สติของผมหลุดลอยไปชั่วขณะเมื่อสายตาดุดันคู่นั้นเคลื่อนต่ำลงมามองริมฝีปากของผมโดยอัตโนมัติ ความสับสนตีรวนอยู่ในอกจนแยกไม่ออกว่าความรู้สึกประหม่าตอนนี้เกิดจากความโกรธ... หรือเป็นเพราะความหวั่นไหวที่เริ่มกัดกินพื้นที่ในหัวใจทีละน้อย แต่ก่อนที่ผมจะได้ทันอ้าปากต่อว่าอะไรออกไปเพื่อทำลายบรรยากาศชวนใจสั่นนี้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดที่ดังขึ้นก่อนที่เจ้าของร่างด้านนอกจะได้รับอนุญาตเสียอีก! “คุณจินครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... เอ๊ะ!” ร่างของเด็กเสิร์ฟพาร์ทไทม์ประจำร้านพุ่งพรวดเข้ามาพร้อมกับสีหน้าตื่นตระหนก แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้เจ้าตัวเบิกตากว้างจนแทบถลونออกจากเบ้า เมื่อเห็นท่านประธานบริษัทมหาอำนาจกำลังตรึงตัวเจ้าของร้านคนเก่งไว้กับขอบโต๊ะทำงานในท่าทางล่อแหลมสุดขีด คินชะงักเล็กน้อย แต่ไม่มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย เขายอมปล่อยข้อมือผมช้าๆ ก่อนจะหันไปปรายตามองผู้มาใหม่ด้วยแววตานิ่งสนิทที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ และคำพูดประโยคถัดมาของเด็กเสิร์ฟหน้าตาตื่นคนนั้น ก็ทำให้ลมหายใจของผมหยุดชะงักลงทันที พร้อมกับความจริงอันน่าตกใจที่สาดซัดเข้ามากลางกระหม่อมอย่างแรง! --- ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ