ความลับในลิฟต์ค้าง

เสียงระเบิดตูมสนั่นจากชั้นใต้ดินสะเทือนก้องขึ้นมาจนถึงโครงสร้างเหล็กของตึกระฟ้า แรงสั่นสะเทือนระดับริกเตอร์ย่อมๆ นั้นส่งผลให้ระบบควบคุมส่วนกลางรวนอย่างฉับพลัน แสงไฟนีออนสีขาวนวลบนเพดานกะพริบถี่รัวอยู่สามครั้ง ก่อนจะดับสนิทลงพร้อมกับเสียงกริ่งเตือนภัยดังลั่นระงม ความมืดมิดเข้ากลืนกินพื้นที่สี่เหลี่ยมแคบๆ ของห้องโดยสารลิฟต์ในเสี้ยววินาที "เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย!" เสียงสบถของจินดังขึ้นพร้อมกับร่างเพรียวที่เซถลาไปชนเข้ากับผนังกระจกนิรุกติของลิฟต์ แรงกระแทกทำเอาแผ่นหลังแนบติดความเย็นเยียบของกระจก แต่ยังไม่ทันที่สติจะประมวลผลเสร็จสิ้น ร่างสูงใหญ่ของคนที่ยืนอยู่ข้างกันก็ขยับเข้ามาประชิดอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งยันเข้ากับผนังกระจกล้อมกรอบกักขังเขาไว้ในพื้นที่จำกัด ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ ปะทะเข้ากับข้างแก้มจนจินต้องชะงัก "อยู่นิ่งๆ สิครับคุณ" เสียงทุ้มต่ำของคินดังลอดไรฟันออกมาในความมืด น้ำเสียงนั้นแม้จะพยายามควบคุมให้ราบเรียบแค่ไหน แต่สั่นพร่าเล็กน้อยด้วยความตึงเครียดที่ปกปิดไม่มิด "นิ่งบ้าอะไรล่ะคุณ! นี่มันลิฟต์ค้างนะเว้ย! แล้วเสียงระเบิดเมื่อกี้มันหมายความว่าไง หรือว่าไอ้พวกพاصต์นั่นมันตามมาวางระเบิดตึกคุณจริงๆ!" จินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงตื่นตระหนกแต่ยังคงความดื้อรั้นไว้เต็มเปี่ยม ดวงตากลมโตพยายามเพ่งมองฝ่าความมืดเพื่อค้นหาใบหน้าของคนที่ยืนกดดันอยู่ใกล้เกินความจำเป็น "ถอยออกไปหน่อยสكاتคุณ ตัวคุณหนักเป็นหมีควายอยู่แล้วยังจะมาทับผมอีก" "ถ้าไม่อยากให้ตกลงไปตายร่วมกัน ก็หุบปากแล้วอยู่นิ่งๆ สักนาทีเถอะครับ" คินตวาดเบาๆ อย่างเหลืออด ฝ่ามือใหญ่อีกข้างเอื้อมไปกดปุ่มฉุกเฉินรัวๆ แต่ไร้ซึ่งสัญญาณตอบรับใดๆ นอกจากเสียงความเงียบที่น่าสะพรึงกลัวและเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามอยู่ในอกของคนทั้งคู่ บรรยากาศในลิฟต์แคบๆ ที่เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีแดงสลัวรางสะท้อนโครงหน้าคมคายของคินและใบหน้าตื่นตัวของจิน มันสร้างแรงกดดันทางจิตวิทยา (Psychological Tension) ชนิดที่ทำให้ผิวหนังลุกชันขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ เหตุการณ์และจุดทิ้งปมจากตอนที่แล้วยังคงติดค้างอยู่ในหัวของจิน—เรื่องที่ว่าการตามล่านี้ไม่ใช่แค่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือเกมธุรกิจและการหักหลังระดับชาติที่ใหญ่โตเกินกว่าที่บาร์เทนเดอร์ธรรมดาอย่างเขาจะเข้าไปเกี่ยวพัน "คุณรู้อะไรมาใช่ไหม..." จินเอ่ยทำลายความเงียบ เสียงของเขาเบาลง แต่จริงจังจนน่าตกใจ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในความมืดที่ซ่อนแววตาของอีกฝ่ายไว้ "เรื่องที่ตึกนี้กำลังจะพัง เรื่องที่พวกมันต้องการไม่ใช่แค่ชีวิตผม... แต่พวกมันต้องการโปรเจกต์ลับในเซิร์ฟเวอร์ชั้นบนสุดของบริษัทคุณต่างหาก" คินชะงักกึก ลมหายใจของท่านประธานหนุ่มสะดุดไปเสี้ยววินาที ความเงียบโรยตัวลงมาระหว่างพวกเขาทั้งคู่ชั่วครู่ ก่อนที่คินจะถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างคนจนมุม "คุณนี่มัน... รู้มากเกินไปจริงๆ นะครับจิน" คินยอมรับเสียงพร่า น้ำเสียงนั้นไม่มีความเย่อหยิ่งจองหองหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความเหนื่อยล้าและความกังวลที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชามาตลอด "ผมไม่ได้อยากรู้เรื่องของคุณเลยสักนิด!" จินเถียงกลับทันที แม้ปากจะปฏิเสธแต่ร่างกายกลับไม่ได้ขยับหนีไปไหน ปลายนิ้วเรียวเผลอจิกชายเสื้อสูทราคาแพงของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว "แต่เพราะคุณคนเดียว! ลากผมเข้ามาพัวพันกับดงกระสุนบ้าๆ นี่ ตั้งแต่คืนนั้นที่บาร์ของคุณแล้ว! ถ้าผมรู้ว่าชีวิตสงบๆ ของผมต้องมาจบลงในลิฟต์ผีสิงนี่เพราะความลับระดับชาติของคุณ ผมคงเอาค็อกเทลอาบยาพิษกรอกปากคุณตั้งแต่คำแรกที่สั่งแล้ว!" "ถ้าวันนั้นผมไม่ดึงคุณเข้ามา... ป่านนี้คุณคงกลายเป็นศพนอนอยู่ในตรอกซอกซอยข้างบาร์ไปแล้วครับ" คินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มขึ้นด้วยความไม่พอใจที่ถูกมองข้ามเจตนาที่แท้จริง "คิดว่าผมอยากให้คุณมาระหกระเหินเสี่ยงตายด้วยหรือไง! คุณมันดื้อด้าน ปากเก่ง ไม่ยอมฟังใคร แถมยังชอบทำตัวเป็นเป้านิ่งให้พวกมันตามล่าอยู่เรื่อย!" "อ้าว! กลายเป็นความผิดผมซะงั้น?" จินแค่นหัวเราะในลำคอด้วยความโมโห ดวงตากลมโตตวัดมองอย่างเอาเรื่อง "ผมไม่ได้ขอให้คุณมาปกป้องสักหน่อย! ผมดูแลตัวเองได้เว้ย!" "ดูแลตัวเองได้งั้นเหรอ?" คินย้อนถามเสียงต่ำ เขาก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวอีกขั้นจนแผ่นหลังของจินแนบสนิทไปกับผนังกระจก ปลายจมูกของทั้งคู่แทบจะชนกันในความสลัวของแสงไฟฉุกเฉิน "คนที่เกือบโดนกระสุนเฉหัวเมื่อชั่วโมงก่อน ทำเป็นปากดีไปเถอะครับ... รู้ไหมว่าตอนที่ผมเห็นพวกมันเล็งปืนมาที่คุณ หัวใจผมแทบหยุดเต้น" ประโยคสุดท้ายถูกเปล่งออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับเสียงกระซิบ แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะหยุดยั้งทุกคำเถียงที่กำลังจะหลุดออกจากปากของจิน ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมพื้นที่แคบๆ อีกครั้ง หัวใจของจินเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัวจากลิฟต์ค้าง แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดและแววตาคู่คมที่แม้จะมองไม่ชัดเจนในความมืด แต่เขารับรู้ได้ถึงความห่วงใยและความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดเอาไว้ภายใต้ท่าทีปากร้ายมาตลอดของท่านประธานหนุ่มคนนี้ "คุณ..." จินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความรู้สึกแปลกประหลาดตีรวนขึ้นมาในช่องท้อง "คุณพูดบ้าอะไรเนี่ย..." "ผมไม่ได้บ้าครับ" คินเอ่ยเสียงพร่า มือหนาที่เคยยันผนังเปลี่ยนมาจับเข้าที่กลุ่มผมนุ่มของจินอย่างแผ่วเบา นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากมนอย่างทะนุถนอม "ผมแค่วายป่วงเพราะผู้ชายปากจัดคนนี้... คนที่ทำให้ผมต้องลืมกฎระเบียบและแผนการทั้งหมดที่วางไว้ในชีวิต เพียงเพราะอยากให้เขายังมีชีวิตอยู่" จินอ้าปากค้าง สมองตื้อตันไปชั่วขณะ ความรู้สึกต่อต้านที่เคยมีพังทลายลงราบคาบต่อหน้าคำสารภาพที่ตรงไปตรงมาจนน่าใจหาย เคมีที่ดึงดูดเข้าหากันอย่างรุนแรงราวกับแม่เหล็กต่างขั้วกำลังทำงานอย่างเต็มพิกัดในพื้นที่จำกัดแห่งนี้ ทว่า— *เปร๊าะ! ครืนนน—!* เสียงโลหะเสียดสีกันอย่างรุนแรงดังขึ้นเหนือเพดานลิฟต์ ตามมาด้วยแรงกระชากมหาศาลที่ทำให้ตัวลิฟต์ร่วงหล่นลงไปอีกสามชั้นในพริบตา! "ระวัง!" คินตะโกนลั่น คว้าเอวบางของจินเข้ามากอดแนบอกไว้แน่นในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตาย ร่างทั้งสองร่างล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นลิฟต์โดยมีคินใช้ร่างกายของตัวเองเป็นเกราะกำบังรองรับแรงกระแทกทั้งหมด จินซบหน้าลงกับแผงอกกว้าง เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ประสานกัน Âะท่ามกลางฝุ่นละอองที่ฟุ้งกระจายจากระบบเบรกฉุกเฉินที่ทำงานอย่างกะทันหัน ก่อนที่จินจะได้เอ่ยปากต่อว่าหรือสำรวจอาการของคนด้านบน ประตูลิฟต์เหล็กหนากลับถูกงัดออกด้วยชะแลงเหล็กขนาดใหญ่จากภายนอก แสงไฟสว่างจ้าแยงตาจนต้องหรี่ลง พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาเหยียบพื้นลิฟต์ด้วยฝีเท้าหนักหน่วง "ท่านประธานครับ! แย่แล้วครับ! หน่วยจู่โจมของฝั่งตรงข้ามบุกขึ้นมาถึงชั้นนี้แล้ว และ... พวกมันพา 'ตัวประกันสำคัญ' มาด้วย!" เสียงรายงานที่กระհุกกระհักของบอดี้การ์ดคนสนิททำให้คินและจินผุดลุกขึ้นยืนทันที คินหันขวับไปมองหน้าลูกน้องด้วยแววตาที่เยียบเย็นดุจน้ำแข็ง ก่อนที่ดวงตาคมกริบจะเบนไปมองร่างของคนที่ถูกผลักเข้ามาในแสงไฟสว่างจ้า ร่างนั้นคือคนใกล้ชิดที่สุดคนหนึ่งที่จินไว้ใจ... และเป็นคนที่ไม่มีทางควรจะมาอยู่ที่นี่ในสถานการณ์แบบนี้เด็ดขาด! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายนี้นะครับ