เหตุการณ์พลิกผัน

แสงแฟลชจากโทรศัพท์มือถือหลายสิบเครื่องสาดส่องเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงวีไอพีราวกับงานแถลงข่าวระดับชาติ แต่สถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ห้องประชุมธุรกิจ หากเป็นงานฉลองครบรอบสามปีของบาร์หรูใจกลางเมืองที่ควรจะมีเพียงเสียงเพลง재즈และเสียงแก้วกระทบกัน จินยืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ ปลายนิ้วเรียวยังคงค้างอยู่บนปาก shaker สแตนเลส สัมผัสความเย็นเยียบของน้ำแข็งด้านในเปรียบเสมือนอุณหภูมิในหัวใจที่ดิ่งวูบลงติดลบ บนจอโปรเจคเตอร์ขนาดยักษ์ด้านหลังเวที บัดนี้ไม่ได้ฉายภาพโลโก้ร้านอีกต่อไปแล้ว แต่ทว่ามันกลับปรากฏเอกสารชุดหนึ่งด้วยตัวอักษรสีดำคมชัด... สัญญาซื้อขายหุ้นและการถือครองสิทธิ์อำนาจเบ็ดเสร็จ ระหว่างบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่กับกลุ่มทุนปริศนา และที่สำคัญที่สุด... ลายเซ็นกำกับด้านล่างสุด เป็นชื่อของคิน ชัดเจนเต็มสองตา "ท่านประธานคินครับ สัญญาลับฉบับนี้หมายความว่าอย่างไรครับ หรือที่ผ่านมาการเข้าซื้อกิจการแถบนี้ทั้งหมด เป็นแค่แผนฮุบที่ดินโดยใช้ร้านนี้เป็นทางผ่าน?" นักข่าวสายเศรษฐกิจคนหนึ่งยิงคำถามเสียงดังฝ่าความโกลาหล จินไม่ได้หันไปมองหน้าจออีก เขากวาดสายตาคมกริบมองไปยังร่างสูงที่ยืนสงบนิ่งอยู่มุมห้อง คินในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษยังคงรักษามาดนิ่งสนิท ใบหน้าคมคายไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ราวกับว่าพายุลูกใหญ่ที่กำลังโหมกระหน่ำซัดสาดใส่ตัวเขานั้น เป็นเพียงแค่สายฝนปรอยๆ นอกหน้าต่าง แต่ดวงตาคมกريบของท่านประธานหนุ่มกลับไม่ได้มองสื่อมวลชนที่กรูเข้าไปรุมล้อมแม้แต่น้อย สายตาคู่นั้นกำลังจดจ้องตรงมาที่จิน... นิ่งสนิท และเต็มไปด้วยความหมายที่อ่านไม่ออก "น่าประทับใจดีนี่ครับ" จินแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับเย็นยะเยือกจนคนฟังต้องขนลุก เขาวาง shaker ลงบนเคาน์เตอร์เสียงดังเคร้ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงตรงๆ "คุณลงทุนสร้างฉากละครฉากใหญ่ เพื่อตบตาคนทั้งเมือง แม้กระทั่ง..." จินเว้นจังหวะ กลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นในลำคอลงไปอย่างยากลำบาก ก่อนจะเหยียดยิ้มหยันที่มุมปาก "...แม้กระทั่งผม ที่คุณทำทีเป็นเข้ามาตีสนิท ทำตัวเหมือนเจ้าเข้าเจ้าของ ทั้งหมดนั่น ก็แค่คอนเทนต์เรียกเรตติ้งให้แผนธุรกิจของคุณสินะครับ ท่านประธานคิน" เสียงฮือฮาดังระงมขึ้นอีกครั้งเมื่อจินจงใจเน้นเสียงคำว่า 'ท่านประธาน' สื่อมวลชนต่างหันมาสนใจจุดโฟกัสใหม่ บัตรสื่อมวลชนและไมโครโฟนถูกยื่นล้ำเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์บาร์มากขึ้น คินขบกรามแน่นจนสันกล้ามเนื้อขึ้นเป็นสันนูน ร่างสูงก้าวเท้าฝ่าฝูงชนเข้ามาอย่างรวดเร็ว แรงกดดันรอบตัวของเขาแผ่ซ่านออกมาราวกับสัตว์ป่าที่กำลังถูกต้อนจนมุม ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธที่ไม่ใช่เพราะข่าวฉาว แต่เป็นเพราะแววตาดوษฎีและเหินห่างที่เขากำลังได้รับจากคนตรงหน้า "จิน... ฟังผมก่อน" คินเอ่ยเสียงต่ำลอดไรฟัน ขณะเอื้อมมือหนาหมายจะคว้าข้อมือเรียวเอาไว้ "อย่ามาแตะต้องตัวผม!" จินสะบัดแขนหลบอย่างรวดเร็ว แรงเหวี่ยงทำเอาแก้วค็อกเทลที่วางอยู่ใกล้ๆ ล้มลงกลิ้งไปกับพื้นแตกกระจาย เสียงแก้วแตกดังเพล้งท่ามกลางความเงียบงันที่จู่ๆ ก็ปกคลุมห้องจัดเลี้ยง จินหอบหายใจเบาๆ อกบางกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์ ดวงตาสองข้างร้อนผ่าวแต่เขาปฏิเสธที่จะให้น้ำตาไร้ค่าพวกนั้นไหลออกมาประจานความอ่อนแอให้ใครเห็น ปากบางเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะพ่นคำพูดที่คมกริบดุจใบมีดโกนออกมาทีละคำ "คุณมันก็แค่พวก Control Freak ที่เห็นคนอื่นเป็นแค่หมากในกระดาน... คิดเหรอครับว่าทำหน้าตาเย็นชาแล้วผมจะต้องวิ่งตามเช็ดก้นให้ทุกเรื่อง? สัญญานี่มันฟ้องอยู่คาตาว่าคุณเหยียบย่ำความรู้สึกของผมแค่ไหน อย่ามาทำเป็นพูดจาเรียกร้องความเห็นใจเลยครับ มันน่าสมเพช!" "จิน!" คินคำรามลั่น ความอดทนที่พยายามประคับประคองมาตลอดพังทลายลงในพริบตา มือหนาพุ่งรวบข้อศอกทั้งสองข้างของคนปากเก่งไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล ดึงร่างบางเข้ามาประชิดตัวจนแทบจะจมหายไปกับแผงอกกว้าง ระยะห่างระหว่างกันแทบเป็นศูนย์จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจที่ร้อนระอุและจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามของอีกฝ่าย "ปล่อยนะเว้ย! ปล่อยผมบอกให้-- อื้อ!" คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปกับริมฝีปากหนาที่ทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบที่อ่อนโยนหรือประนีประนอม แต่มันคือการลงทัณฑ์และการประกาศความเป็นเจ้าของท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ จินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง สมองขาวโพลนไปหมด แรงปะทะที่รุนแรงทำให้เขาเผลอเผยอริมฝีปากออกด้วยความตกใจ เปิดทางให้เรียวลิ้นร้อนรุกล้ำเข้ามาตักตวงความหวานและบดขยี้ความดื้อรั้นจนหมดสิ้น เสียงฮือฮาและแฟลชภาพจากสื่อมวลชนสาดส่องละลานตา แต่ในวินาทีนั้น ทั้งโลกของคินและจินเหลือเพียงแค่เสียงหัวใจที่เต้นรัวเร่งและรสชาติเค็มปร่าของหยาดน้ำตาที่ปะปนอยู่ริมฝีปาก คินค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง ปลายจมูกโด่งยังคงคลอเคลียอยู่ข้างแก้มเนียน ลมหายใจหอบกระชั้นเป่ารดลาดไหล่บาง เขาก้มกระซิบเสียงพร่าชิดริมใบหูแดงก่ำของคนที่กำลังยืนตัวสั่นเทาอยู่ในอ้อมแขน "ถ้าคิดว่าผมเลวขนาดนั้น... ทำไมตอนจูบเมื่อกี้ มือคุณถึงต้องจิกเสื้อผมจนแน่นขนาดนั้นล่ะครับคนเก่ง" จินสะดุ้งเฮือก ก้มมองมือตัวเองที่กำเสื้อสูทของอีกฝ่ายไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ใบหน้าหวานเห่อร้อนขึ้นมาด้วยความอับอายและโกรธจัด ทว่าก่อนที่เขาจะได้อ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดเจ็บแสบ เสียงปรบมือดังสนั่นก็ก้องมาจากทางประตูทางเข้าห้องจัดเลี้ยง "ว้าว... ช่างเป็นภาพยนตร์รักกลางสายฝนที่เร้าใจเสียจริงครับ ท่านประธานคิน" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบ จินเบิกตากว้างด้วยความตกใจยิ่งกว่าเดิมเมื่อเงาร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวสะอาดตา ก้าวเท้าพ้นกรอบประตูเข้ามาท่ามกลางการคุ้มกันของบอดี้การ์ดนับสิบ ใบหน้านั้นคมคายรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนมุมปากอย่างเย้ยหยัน... คนที่ควรจะอยู่ต่างประเทศและเป็นเจ้าของตัวจริงของสัญญาลับฉบับนั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ