ความสุขที่สั้นเกินไป

กลิ่นอายของแอลกอฮอล์ราคาแพงและควันบุหรี่จางๆ ไม่เคยเพียงพอที่จะกลบกลิ่นอายของอดีตที่ตามมาหลอกหลอน แก้วทรงสูงในมือของจินถูกวางกระแทกลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนเสียงดังสนั่นจนน้ำแข็งด้านในกระเซ็น ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ หอบหายใจถี่กระชั้น นัยน์ตาคมกริบฉายแวววาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธที่ยังระอุไม่หาย ปมในอดีตที่เขาพยายามฝังกลบมันลงไปในหลุมศพแห่งกาลเวลา กลับถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอย่างง่ายดายด้วยฝ่ามือของใครบางคน... คนที่ไม่ควรแม้แต่จะเหยียบย่างเข้ามาในพื้นที่ของเขา "เลิกทำหน้าเหมือนคนอกหักใกล้ตายสักที มันน่าสมเพช" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดของบาร์ คินก้าวออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มที่ถอดเนกไทออกอย่างไร้ระเบียบทำให้เจ้าตัวดูผ่อนคลายขึ้น แต่แววตากลับคมกริบดุจใบมีดโกนที่เคลือบด้วยน้ำแข็ง ท่าทีเย่อหยิ่งและต้องการควบคุมทุกอย่างให้อยู่ในกำมือฉายชัดเจนผ่านสีหน้าเรียบเฉยนั้น จินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีเข้มตวัดมองอีกฝ่ายด้วยความไม่สบอารมณ์ "ห่วงตัวเองก่อนเถอะครับท่านประธาน... คนที่วิ่งโร่มาคอยตามเช็ดตามล้างปัญหาให้คนอื่นอย่างไร้เหตุผล มันน่าสมเพชกว่าผมเป็นไหนๆ" "ผมไม่ได้ตามเช็ดก้นให้ใคร" คินก้าวเข้าไปประชิดตัวอย่างรวดเร็ว ช่องว่างระหว่างคนทั้งสองถูกลดทอนลงจนเหลือเพียงอากาศบางเบา กลิ่นน้ำหอมบุรุษผสมผสานกับความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวของคินทำให้บรรยากาศรอบตัวร้อนระอุขึ้นอย่างกะทันหัน "ผมแค่ไม่อยากเห็นของที่... 'ผมหมายตาไว้' ต้องมาแปดเปื้อนเพราะเศษขยะจากอดีต" "ปากร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะครับ" จินเชิดหน้าขึ้นท้าทาย แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเมื่อปลายนิ้วอุ่นจัดของอีกฝ่ายเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้เขาเงยหน้าขึ้นสบตา "คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ถึงมีสิทธิมาตัดสินชีวิตคนอื่น?" "เป็นคนที่กำลังจะหมดความอดทนกับความดื้อด้านของคุณไงล่ะ" คินกดเสียงต่ำลง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของบาร์เทนเดอร์หนุ่มราวกับจะค้นหาความลับทั้งหมดที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มหยันนั้น เขารู้ดีว่าจินกำลังเจ็บปวดจากเงาอดีตที่เพิ่งก้าวเข้ามาปั่นป่วนชีวิตเมื่อไม่กี่นาตรีก่อนหน้านี้ ผู้ชายคนนั้น... คนที่เคยทิ้งรอยแผลเป็นไว้ในใจของจินกำลังกลับมาเรียกร้องบางอย่างที่ไม่มีวันได้คืน แต่การที่คินแสดงออกด้วยความหึงหวงแบบผิดที่ผิดทางและคำพูดเชือดเฉือน ก็ไม่ได้ช่วยให้สถานการณ์มันดีขึ้นเลยสักนิด "ถ้าอดทนไม่ไหวก็ไสหัวกลับคอนโดหรูของคุณไปสครับ!" จินปัดมือของอีกฝ่ายออกอย่างแรง ความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานระเบิดออกมาเป็นน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย "อย่ามาทำเป็นรู้ดีในเมื่อคุณไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับตัวผม!" "ผมรู้แค่ว่าตอนนี้คุณกำลังสั่น" คำพูดนั้นหยุดชะงักลมหายใจของจิน คินไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยถากถางเหมือนเคย แต่แววตาคู่คมกลับไหววูบไปชั่วขณะ มือหนาคว้าข้อมือเรียวของจinเอาไว้ ไม่ได้บีั้นเค้นด้วยความรุนแรง แต่เป็นการกุมกระชับที่มั่นคงและถ่ายทอดความอบอุ่นเข้ามาอย่างดึงดัน "ต่อให้คุณจะเก่งมาจากไหน ปากดีแค่ไหน แต่เวลาที่คุณเจอไอ้สารเลวนั่น... คุณมันก็แค่เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่รอวันแตกสลายเท่านั้นแหละ จิน" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวชั่วขณะ มีเพียงเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ จากลำโพงที่ตอกย้ำความเปราะบางในใจ จินเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความจริงที่ถูกกระแทกใส่หน้าทำให้เขาพูดไม่ออก เขาเกลียดตัวเองที่อ่อนแอต่อหน้าผู้ชายคนนี้ เกลียดที่คินอ่านใจเขาได้ทะลุปรุโปร่งราวกับถือคู่มือการใช้งาน "ปล่อย..." จินกระซิบเสียงแผ่ว เบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนความไหววูบในดวงตา "ผมบอกให้ปล่อยไงครับ" คินไม่ยอมทำตาม เขากลับดึงรั้งร่างโปร่งเข้ามาประชิดอกแกร่งมากขึ้น แรงปะทะทำให้จินต้องใช้มือทั้งสองข้างยันแผงอกของอีกฝ่ายไว้ ความใกล้ชิดนี้อันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจที่พยายามปิดตายมาตลอดหลายปี "ผมไม่ปล่อยหรอก..." เสียงทุ้มกระซิบชิดริมใบหู ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนจินต้องหลับตาปี๋ด้วยความสั่นสะท้าน "ในเมื่อผมก้าวเข้ามาในชีวิตคุณแล้ว... อย่าหวังเลยว่าผมจะยอมให้ใครหน้าไหนมาพังมันเล่นอีก รวมถึงไอ้เวรตะไลคนนั้นด้วย" จินหัวใจกระตุกวูบ เคมีที่พุ่งพล่านระหว่างความดื้อรั้นของเขากับความเอาแต่ใจของคินกำลังหลอมละลายเกราะป้องกันทีละน้อย ความสุขที่เขามักจะคิดว่ามันเป็นเรื่องชั่วคราวและเปราะบาง กลับเริ่มมีน้ำหนักและตัวตนขึ้นมาในอ้อมแขนนี้ ทว่า... ก่อนที่จินจะได้ทันเอื้อนเอ่ยประโยคโต้เถียงใดๆ ออกไปเพื่อกลบเกลื่อนความหวั่นไหว *กริ๊ง...* เสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดทำให้ทั้งคู่ชะงัก คินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจในขณะที่ค่อยๆ คลายอ้อมแขนออกช้าๆ แต่ยังคงยืนบังร่างของจินไว้ครึ่งหนึ่ง "ขอโทษนะครับ... พอดีผมมาตามหาคนรักเก่า" น้ำเสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นจากทางประตูทางเข้า พร้อมกับร่างของชายหนุ่มในชุดสูทเนี๊ยบที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น แววตาคู่พินิจพิเคราะห์กวาดมองตรงมาที่บาร์เทนเดอร์หนุ่ม และหยุดนิ่งอยู่ที่ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงของจิน "ไง... จิน ไม่เจอกันนานเลยนะ คิดถึงกันบ้างไหม?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ