เธอคือคนพิเศษ

เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหว เสียงซุบซิบในห้องจัดเลี้ยงหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาวพลันเงียบกริบลงทันที ราวกับมีใครกดปุ่มปิดเสียง ความกดอากาศในห้องลดฮวบลงจนแทบหายใจไม่ออก สายตาทุกคู่พุ่งเป้ามายังจุดศูนย์กลางของความวุ่นวาย—ร่างโปร่งของจินที่ยืนนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ชั่วคราว กับกลุ่มนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังแสดงสีหน้าดูถูกเหยียดหยาม "พูดจาระวังปากหน่อยคุณ เป็นแค่บาร์เทนเดอร์รับจ้าง อย่าคิดว่าเอาหน้าตามาขายแล้วจะปีนเกลียวกับแขกวีไอพีได้!" เสียงของชายวัยกลางคนคนหนึ่งดังขึ้น ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และอารมณ์กรุ่นโกรธ นิ้วอ้วนสั้นชี้หน้าจินราวกับจะกดให้จมดิน จินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่บนมุมปากอย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวยังคงเช็ดแก้วค็อกเทลในมือด้วยความนิ่งสงบ ราวกับเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างถนนไม่ได้ระคายผิวแม้แต่น้อย "ถ้าผมใช้หน้าตาแลกเงิน คงไม่ต้องมายืนทนฟังคนไม่มีมารยาทมาพ่นน้ำลายใส่ตรงนี้หรอกครับคุณชาย" จินตอบกลับด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แต่บาดลึกถึงกระดูกดำ ประโยคที่คมกริบดุจใบมีดโกนทำเอาอีกฝ่ายหน้าชา สันกรามขบเข้าหากันจนนูนเด่น "แก! ไอ้เด็กเวรนี่...!" มือหนาที่เต็มไปด้วยแหวนทองคำง้างขึ้นหมายจะพุ่งเข้าตบหน้าจินท่ามกลางความตกใจของแขกเหรื่อรอบข้าง หลายคนส่งเสียงร้องอุทาน บางคนเบือนหน้าหนีด้วยความไม่อยากมองภาพความรุนแรงที่จะเกิดขึ้น ทว่า... มันไม่มีทางเกิดขึ้น ก่อนที่ฝ่ามือหยาบกร้านนั้นจะทันสัมผัสโดนผิวแก้วใสของจิน มีมือปริศนาข้างหนึ่งพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือนั้นไว้กลางอากาศอย่างรุนแรง แรงบีบที่หนักหน่วงราวกับคีมเหล็กทำให้ชายวัยกลางคนร้องโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด พรึบ! ทั้งห้องสะعدึงยิ่งกว่าเดิมเมื่อเห็นเจ้าของมือนั้น คินก้าวเข้ามาประชิดตัวจินอย่างรวดเร็ว ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มสั่งตัดพิเศษแผ่รังสีความเย็นเยียบและอำนาจกดดันออกมาจนทุกคนต้องถอยรอด ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีจ้องมองเหยื่อด้วยแววตาน่ากลัว ราวกับพร้อมจะฉีกร่างอีกฝ่ายเป็นชิ้นๆ ได้ทุกเมื่อ "มือข้างนี้...สกปรกเกินกว่าจะใช้แตะต้องคนของผมนะ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกคำพูดกลับหนักแน่นราวกับค้อนเหล็กที่ตอกลงบนกลางใจคนฟัง จินชะงักไปเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นนิดหน่อยเมื่อหันไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนตัวสูงที่ยืนบังลมบังฝนให้อยู่ตรงหน้า คินปรายตามองคู่กรณีด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะสะบัดข้อมืออีกฝ่ายทิ้งอย่างไม่ใยดี ราวกับกำลังสะบัดสิ่งสกปรกออกไกลตัว ชายวัยกลางคนเซถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือกเมื่อรู้ว่ากำลังหาเรื่องกับใครเข้า "คุณ... คุณคิน นี่มันเรื่องเข้าใจผิด..." "ผมไม่ได้ตาบอด และหูผมก็ไม่ได้หนวก" คินตัดบทด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น บรรยากาศรอบตัวเขากลายเป็นสนามรบขนาดย่อม "และที่สำคัญที่สุด... คำว่า 'คนของผม' หมายความว่าต่อให้เขาทำผิด คนที่จะสั่งสอนเขาได้มีแค่ผมคนเดียว ไม่ใช่เศษสวะอย่างพวกคุณ" ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วบริเวณ ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แม้แต่ผู้จัดการโรงแรมที่เพิ่งวิ่งหน้าตาตื่นมาถึงยังไม่กล้าเอ่ยปากแทรกแซงอำนาจมืดของท่านประธานหนุ่มแห่งอาณาจักรธุรกิจอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ คินไม่ได้สนใจสายตาของใครหน้าไหน เขาลดสายตาลงมองคนด้านหลัง ร่างสูงหันกลับมาประจันหน้ากับจินอย่างใกล้ชิด ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนจินได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวอีกฝ่าย ดวงตาคมกริบที่เคยแข็งกร้าวเมื่อครู่ อ่อนแสงลงชั่วขณะเมื่อกวาดสายสำรวจใบหน้าเนียนใสของจินเพื่อหาความผิดปกติ "เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" น้ำเสียงนั้นเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้จะพยายามซ่อนมันไว้ใต้มาดขรึมก็ตาม จินกระพริบตาปริบๆ ความรู้สึกประหลาดบางอย่างตีตื้นขึ้นมาในอก ความอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจที่เคยด้านชา ความดื้อรั้นและฝีปากกล้าที่มักจะเตรียมไว้โต้เถียงหายไปไหนหมดไม่รู้ เหลือเพียงความเงียบงันที่น่าประหลาดใจ "คุณ... มาทำอะไรตรงนี้?" จินถามเสียงเบา หลบสายตาคู่คมที่มองมาอย่างมีความหมาย "ถ้าผมไม่มา วันนี้คุณคงได้ใช้ปากกาคมๆ ของคุณฟาดหัวคนอื่นแตกไปจริงๆ สินะ" คินแค่นหัวเราะในลำคออย่างหมั่นไส้ มือหนายื่นออกไปปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้อของจินอย่างถือวิสาสะ "ปากเก่งไม่เข้าเรื่อง หวงตัวแทบตาย แต่ชอบหาเรื่องใส่ตัวอยู่เรื่อย" "ผมไม่ได้หาเรื่อง เขากหาเรื่องผมก่อนต่างหากเล่า!" จินเผลอเสียงดังใส่ตามนิสัยเดิม พร้อมกับปัดมือของคินออกเบาๆ แม้ใบหน้าจะขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายที่ถูกดุต่อหน้าคนนับร้อย "เถียงคำไม่ตกฟาก" คินบ่นพึมพำ แต่รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากกลับปรากฏขึ้นเสี้ยววินาที ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยดังเดิม "เลิกงานแล้วใช่ไหม? ไปจากที่นี่กับผมซะ" "ทำไมผมต้องไปกับคุณ?" จินเชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วท้าทายตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว "ผมยังต้องเก็บเคาน์เตอร์..." "ผมไม่ได้มาขอร้อง" คินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดริมฝีปากของจินจนคนตัวโปร่งต้องกลั้นหายใจ "แต่ผมกำลัง 'สั่ง' ให้คุณไปกับผม... จิน" บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกหยุดเวลา เสียงรอบข้างเลือนหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวเร็วจนน่ากลัว จินเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลไม่ทันกับความเผด็จการที่แฝงไปด้วยความห่วงใยแบบมึนๆ ของคนตรงหน้า ทว่า... ก่อนที่จินจะได้ทันอ้าปากปฏิเสธคำสั่งเผด็จการนั้น จู่ๆ มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคินก็สั่นครืดขึ้นมา คินขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจที่ถูกขัดจังหวะ เขายังคงไม่ละสายตาไปจากใบหน้าหวานของจิน มือข้างหนึ่งล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหน้าจอแสดงเบอร์โทรเข้าที่ทำให้แววตาคมกริบเปลี่ยนไปในพริบตา จินสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้น รอยยิ้มเยาะเย้ยผุดขึ้นบนใบหน้าของบาร์เทนเดอร์หนุ่มทันทีเมื่อเห็นท่าทีนิ่งงิ่งของอีกฝ่าย "รับสิครับ ท่านประธาน..." จินกระซิบเสียงหวานเย้ยหยัน "คู่หมั้นของคุณโทรมาตามแล้วมั้งครับ" คินชะงักกึก ดวงตาคมตวัดกลับมามองจินทันที ประกายไฟแห่งความหึงหวงและความตึงเครียดปะทะกันกลางอากาศในระยะประชิด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ