ครอบครัวคินกับบททดสอบ

เสียงช้อนเงินกระทบกับจานกระเบื้องเคลือบราคาแพงดังขึ้นเบาๆ แต่ในความเงียบงัดของห้องอาหารกว้างขวางระดับเพנטเฮาส์ใจกลางเมือง กลับก้องกังวานราวกับเสียงทุบเกราะเหล็ก "คุณจินคิดว่าหุ้นส่วนทางธุรกิจที่คบหากันเพื่อผลประโยชน์ กับคนที่ยืนอยู่ในจุดที่เรียกว่า 'ครอบครัว' แตกต่างกันตรงไหนหรือครับ?" คำถามนั้นไม่ได้ถูกโยนออกมาด้วยน้ำเสียงหาเรื่อง หากแต่มันถูกเอ่ยขึ้นจากชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับคินถึงแปดส่วน ดวงตาคมกริบหลังกรอบแว่นสายตาราคาแพงคู่นั้นกำลังจ้องมองตรงมายังผม นิ่งสนิท เยียบเย็น และพร้อมจะเฉือนทุกคำตอบให้แหลกเป็นจุลหากมันไม่เข้าหู ผม—จิน—วางแก้วน้ำในมือลงช้าๆ ไม่มีความจำเป็นต้องรีบร้อน ปากของผมอาจจะไวเป็นกรดเวลาอยู่กับไอ้ท่านประธานจอมเผด็จการ แต่วันนี้ คู่สนทนาของผมคือบิดาแท้ๆ ของคิน มหาเศรษฐีผู้กุมบังเหียนอาณาจักรหมื่นล้าน และนั่นหมายความว่าเกมนี้เล่นด้วยกฎที่ต่างออกไป "ผมว่ามันไม่เห็นจะต่างกันตรงไหนนี่ครับ ท่านประธาน..." ผมยิ้มมุมปาก ส่งสายตากลับไปอย่างไม่เกรงกลัว "ต่างกันแค่... สัญญาของคนเป็นครอบครัวมักจะไม่มีวันหมดอายุแถมยังค่าปรับแพงหูฉี่เวลาคิดจะยกเลิกต่างหากล่ะครับ" บรรยากาศรอบโต๊ะอาหารหรูหราอุณหติลดฮวบลงทันตาเห็น คินที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามขยับตัวเล็กน้อย สันจรามของเขาขบเข้าหากันจนขึ้นสันนูน ดวงตาสีเข้มคมปลาบส่งสัญญาณเตือนมาทางผมชัดเจนว่า *'หยุดกวนประสาทแล้วหุบปากซะ'คิน* แต่มีหรือที่คนอย่างจินจะสนใจคำสั่งบ้าๆ นั่น "ปากกล้าสมคำร่ำลือ..." ผู้เป็นพ่อแค่นหัวเราะในลำคอ วางมีดสเต็กในมือลงอย่างใจเย็น "ลูกชายผมถึงได้หัวปั่นจนไม่เป็นอันทำงานทำการ... คุณรู้ไหมว่าตระกูลของเราคาดหวังอะไรจากคิน การสร้างอาณาจักรไม่ได้ใช้แค่ความเย็นชา แต่มันต้องใช้ 'ความเหมาะสม' ที่ไร้รอยตำหนิ" "ถ้าท่านหมายถึงตุ๊กตาไขลานที่คอยทำตามคำสั่งเพื่อรักษาหน้าตาทางสังคมล่ะก็... ผมว่าท่านมองหาคนผิดแล้วล่ะครับ" ผมเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์ แม้ว่าฝ่ามือภายใต้โต๊ะจะแอบกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับเนื้อเพื่อควบคุมสติ "คินไม่ใช่หุ่นยนต์ของใคร และที่สำคัญ... เขาไม่ใช่สินค้าที่จะเอามาประเมินความเหมาะสมกับใครหน้าไหนทั้งนั้น" "จิน" เสียงทุบโต๊ะเบาๆ จากคินดังขึ้น น้ำเสียงของเขาต่ำลึกและเต็มไปด้วยความหงุดหงิดระคนร้อนรน เขาปรายตามองผมด้วยแววตาที่บอกว่ากำลังหัวเสียสุดขีดที่ผมกล้าต่อปากต่อคำกับพ่อของเขาแบบตาต่อตาฟันฟัน "อะไรล่ะครับ ท่านประธาน ผมแค่พูดความจริง" ผมหันไปเลิกคิ้วใส่คนที่นั่งหัวโต๊ะฝั่งตรงข้าม "หรือว่าคุณอยากให้ผมป้อยอท่านด้วยคำโกหกคำโต เพื่อให้ผ่านบททดสอบบ้าๆ นี่ล่ะ?" "คุณคิดว่านี่คือบททดสอบงั้นเหรอ?" เสียงทุบทรงอำนาจดังขึ้นอีกครั้งจากประธานใหญ่แห่งตระกูลคิน คราวนี้มันมาพร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก "เปล่าเลยคุณจิน... ผมไม่ได้มาทดสอบคุณ แต่ผมกำลังจะบอกว่า ต่อให้คุณจะฝฝีปากคมกล้าแค่ไหน ถ้าคุณยังยืนอยู่ตรงนี้... คุณต่างหากที่จะเป็นคนดึงคินให้พังลงมาด้วยกันทั้งคู่" คำพูดนั้นแทงเข้าที่กลางใจดำอย่างแม่นยำ ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ แผลเป็นในอดีตที่ผมพยายามฝังกลบมันไว้ด้วยความหยิ่งผยองถูกขุดคุ้ยขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกไม่คู่ควร ความกลัวที่จะต้องผูกพัน และความหวาดระแวงว่าตัวเองจะกลายเป็นตัวถ่วงชีวิตใครสักคน วูบหนึ่ง... หัวใจของผมกระตุกวูบ คินสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงนั้นทันที สัญชาตญาณการปกป้องของ Control Freak ทำงานฉับพลัน เขาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนมันไถลไปด้านหลังเกิดเสียงดังสนั่น "พอแค่นี้เถอะครับคุณพ่อ..." คินก้าวเข้ามาประชิดตัวผม มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของผมอย่างถือวิสาสะ แรงบีบนั้นหนักหน่วงแต่มันเจือไปด้วยความสั่นเทาที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ "ผมพาจินมาทานข้าว ไม่ใช่มาให้ใครหน้าไหนมาตัดสินคุณค่าของเขา" "คิน! แกกล้าขึ้นเสียงกับฉันเพื่อคนนอกคนนี้งั้นเร่ะ?" "เขาไม่ใช่คนนอก!" คินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเขาดังลั่นห้องอาหาร ดวงตาสีเข้มคู่นั้นดุดันและแข็งกร้าวชนิดที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เขากระชากข้อมือผมให้ลุกขึ้นยืนเคียงข้างเขา "และต่อให้ใครหน้าไหนในโลกนี้จะไม่ยอมรับ จินก็คือคนเดียวที่ผมเลือก... และไม่มีวันปล่อยมือเด็ดขาด!" หัวใจของผมเต้นรัวแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความอบอุ่นสายหนึ่งตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ เมื่อได้ยินคำประกาศกร้าวจากผู้ชายปากร้าย เย็นชา และไม่เคยแคร์ใครหน้าไหนคนนี้... ผมเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคินที่กำลังยืนบังผมไว้จากสายตาพิฆาตของผู้เป็นพ่อ ความซึนเดระที่มักจะพ่นคำพูดร้ายกาจใส่กัน หายวับไปกับตา เหลือเพียงความมั่น ก่อนที่ผมจะได้ทันอ้าปากแซวหรือดึงดันอะไรกลับไป เสียงปรบมือช้าๆ และเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาจากทางประตูทางเข้าห้องอาหารส่วนตัวก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *แปะ... แปะ... แปะ...* "ว้าว... น่าประทับใจจริงๆ ครับพี่คิน ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นมุมคลั่งรักแบบนี้จากท่านประธานผู้แสนเย็นชา" เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยทักขึ้น พร้อมกับร่างโปร่งของชายหนุ่มหน้าตาดีที่ก้าวผ่านความมืดสลัวของทางเดินเข้ามา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ประดับอยู่บนใบหน้าคมคาย ดวงตาสีอ่อนคู่นั้นกวาดมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความสนใจใคร่รู้ ผมชะงักค้าง คินเองก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นหน้าผู้มาใหม่ "แกมาทำอะไรที่นี่... ไลรา?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ