รอยจูบที่ยืนยันความสัมพันธ์

กลิ่นอายของแอลกอฮอล์ราคาแพงและกลิ่นน้ำหอมกลิ่นเฉพาะตัวของคินยังคงลอยอบอวลอยู่ในพื้นที่ส่วนตัวของเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุด ทว่าสิ่งที่ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งอื่นใดในวินาทีนี้ คือเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงัน จินขยับตัวถอยหลังทีละก้าว จนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับบานกระจกใสเย็นเฉียบที่เผยให้เห็นทิวทัศน์ระยิบระยับของกรุงเทพมหานครยามค่ำคืน แต่ทว่าแสงไฟนับล้านดวงข้างล่างนั้นช่างไร้ความหมาย เมื่อเทียบกับดวงตาคมกริบของคนที่กำลังยืนค้ำ-ร่างเขาไว้อยู่ในระยะประชิด "ถอยไปหน่อยก็ดีนะครับ ท่านประธาน... พื้นที่ส่วนตัวของคุณมันรุกล้ำเกินขอบเขตสัญญาจ้างชั่วคราวไปไกลโขแล้วนะ" จินเชิดคางขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากยังคงกวนประสาทตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นรัวรากับกลองเพล คินไม่ยอมขยับ เขายังคงใช้ส่วนสูงและไหล่กว้างเป็นกรงล้อมรอบตัวบาร์เทนเดอร์หนุ่มไว้ นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นไปปัดปอยผมที่ตกลงมาปรดหน้าผากของจินออกอย่างเบามือสัมผัสที่อ้อยอิ่งนั้นทำให้จินเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "สัญญาจ้างชั่วคราวอะไรกัน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น แฝงความหงุดหงิดเจือความเว้าวอนที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา "เธอเป็นคนเซ็นสัญญาระยะยาวผูกขาดชีวิตฉันเองไม่ใช่หรือไง... จิน" "ผมแค่รับจ้างเป็นที่ปรึกษาเฉพาะกิจแก้ปัญหาเรื่องบาร์ ไม่ได้เซ็นสัญญาให้คุณมาจ้องตาผมจนจะทะลุไปถึงหลังคาบ้านแบบนี้ครับ" จินสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองอย่างไม่ยอมแพ้ "ปล่อยได้แล้ว ผมจะไปรินน้ำ" "ไม่ต้อง" คินสั่งสั้นๆ น้ำเสียงจริงจังจนคนฟังต้องชะงัก "มองหน้าฉัน" "ทำไม ผมต้องมอง..." ประโยคคำถามถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อคินไม่ปล่อยให้เขาได้ต่อรองอีกต่อไป มือหนาข้างหนึ่งรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด แรงดึงที่ไม่อาจขัดขืนทำให้ร่างของจินชนเข้ากับแผงอกแข็งแกร่งอย่างจัง ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าส่งตรงถึงกัน ทำให้จินเผลอวางมือบนลาดไหล่กว้างของอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติเพื่อพยุงตัว ดวงตาของคินเปลี่ยนเป็นล้ำลึกและดุดันขึ้นในเสี้ยววินาที ความอดทนที่สะสมมาตลอดหลายสัปดาห์พังทลายลงต่อหน้าคนปากแข็งที่ชอบทำเป็นเก่งแต่ซ่อนความสั่นไหวไว้ในแววตา "เพราะฉันไม่อยากพูดซ้ำสอง..." คินกระซิบชิดริมฝีปาก ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือช่องว่าง "และเพราะฉันไม่อยากทนฟังคำปฏิเสธโง่ๆ ของเธออีกแล้ว" จินอ้าปากจะเถียง แต่ริมฝีปากกลับถูกปิดกั้นด้วยสัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมาอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่นในคราวเดียว มันไม่ใช่จูบที่เร่งรีบหรือรุกรานอย่างไร้เหตุผล แต่เป็นสัมผัสที่เจือความโหยหา ความดื้อรั้น และความรู้สึกที่เก็บกดไว้มานาน คินขบเม้มริมฝีปากได้รูปของจินเบาๆ เป็นเชิงบังคับให้อีกฝ่ายเปิดทาง ก่อนจะสอดแทรกความลึกซึ้งเข้าไปกวาดต้อนความหวานที่เขาปรารถนามาตลอด ร่างของจินสะท้านเฮือก มือที่เคยดันไหล่กว้างเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทราคาแพงของอีกฝ่ายแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกแปลกประหลาดแล่นพล่านไปตามปลายประสาท ดึงเอาความชาญฉลาดและคำพูดคมคายทั้งหมดของบาร์เทนเดอร์หนุ่มให้หายวับไปกับตา จินพยายามจะประท้วงด้วยการขยับตัวหนี แต่ปลายนิ้วแข็งแรงของคินกลับล็อกท้ายทอยของเขาไว้ บังคับให้รับสัมผัสนี้อย่างจำยอม... หรืออันที่จริง คือเต็มใจอย่างยิ่งยวด ความร้อนจากลมหายใจที่ผสานกันทำให้ห้องทั้งห้องราวกับอุณหภูมิพุ่งสูงขึ้นหลายองศา นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เวลาหยุดเดิน ก่อนที่คินจะยอมผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ปล่อยให้จินได้กอบโกยอากาศเข้าปอด ใบหน้าขาวเนียนยามนี้ขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาฉ่ำน้ำมองค้อนใส่คนฉวยโอกาสด้วยความหมั่นไส้ "คุณ... ฉวยโอกาสเกินไปแล้วนะ คิน" จินหอบหายใจเบาๆ พยายามจัดระเบียบน้ำเสียงให้กลับมานิ่งสนิท แม้หัวใจจะเต้นโครมครามจนแทบหลุดออกมานอกอก "นั่นมัน... นับเป็นอะไรในความสัมพันธ์ของเราล่ะฮะ?" คินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่หาดูยากและมีเพียงจินเท่านั้นที่ได้รับมัน ประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งใช้นิ้วเกลี่ยแก้มเนียนที่ขึ้นสีระเรื่ออย่างทะนุถนอม สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้ง "รอยจูบที่ยืนยันว่า... ต่อไปนี้เธอหนีฉันไม่พ้นแล้ว" คินกระซิบเสียงพร่า "และเราจะไม่พูดเรื่องสัญญาจ้างชั่วคราวบ้าบออะไรนั่นอีก" จินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิด เขารู้ดีว่าผู้ชายคนนี้อันตรายต่อความรู้สึกของเขาแค่ไหน แต่ในเมื่อเดินทางมาถึงจุดนี้แล้ว การถอยหลังกลับคงเป็นเรื่องที่โง่เง่าที่สุด "มั่นใจจังนะ ว่าผมจะยอมผูกติดกับคนเผด็จการอย่างคุณ" จินเชิดหน้าขึ้น แม้เสียงจะแผ่วเบaกว่าปกติเล็กน้อย "ถ้าวันไหนผมเบื่อขึ้นมา..." "ไม่มีวันนั้น" คินตัดบททันที น้ำเสียงหนักแน่นจริงจังจนไม่มีช่องให้เถียง "เพราะฉันจะไม่ปล่อยให้เธอมีโอกาสได้เบื่อเด็ดขาด" บรรยากาศระหว่างทั้งคู่กำลังอบอวลไปด้วยแรงดึงดูดที่หวานล้ำและอันตราย ทว่า ในจังหวะที่จินกำลังจะเอާމปากแซวกลับเพื่อทำลายความเขินอين *กริ๊งงงงง—!* เสียงกริ่งประตูหน้าเพนต์เฮาส์ดังขึ้นทำลายความเงียบสงบในยามวิกาลอย่างกะทันหัน ทั้งจินและคินชะงักไปพร้อมกัน คิ้วหนาของประธานหนุ่มขมวดเข้าหากันด้วยความไม่พอใจอย่างชัดเจนที่มีคนกล้ามาขัดจังหวะสำคัญในเวลาแบบนี้ จินรีบดันอกคินออกเบื้องหน้าแล้วจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ แม้ใบหน้าจะยังมีร่องรอยความเขินอายหลงเหลืออยู่ "มีแขกมาเยือนดึกดื่น... สงสัยแผนการผูกขาดของคุณจะมีคนอยากมาขัดขวางซะแล้วมั้งครับ" คินปรายตาไปทางประตูหน้าด้วยแววตาเย็นเยียบไม่สบอารมณ์ เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันมามองหน้าจินด้วยสายตาคาดโทษ "ไม่ว่าใครที่กล้ากดกริ่งเวลานี้... มันผู้นั้นเตรียมตัวเก็บของออกจากโปรเจกต์ได้เลย" คินก้าวเท้าเดินออกจากโซนห้องนั่งเล่นเพื่อไปเปิดประตูด้วยท่าทางหงุดหงิดเต็มพิกัด ขณะที่จินยืนกอดอกรอดูสถานการณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าใครคือผู้โชคร้ายที่กล้ามาขัดลาภท่านประธานในวินาทีวิกาลนี้ ทว่า เมื่อบานประตูห้องเปิดออก ร่างของคนที่ยืนอยู่ด้านนอกกลับทำให้คินชะงักนิ่งไปในทันที และทำให้รอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้าของจินแข็งค้างในเสี้ยววินาที ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ