ความไว้ใจที่พังทลาย

เสียงก๊องแก๊งของแก้วคริสตัลกระทบกันบนเคาน์เตอร์บาร์หรู ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศอึมครึมระหว่างคนสองคนเบาบางลงเลยแม้แต่น้อย "คุณกำลังเล่นสนุกอะไรอยู่ คิน" เสียงของจินลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้น ดวงตากลมโตที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงและกวนประสาทในยามปกติ ตอนนี้กลับแดงก่ำ รื้นไปด้วยหยาดน้ำใสแห่งความคับแค้นใจที่พยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดชีวิต มือเรียวที่กำลังเช็ดแก้วอยู่หยุดชะงัก แรงบีบที่ผ้าเช็ดแก้วทำให้ข้อนิ้วขาวซีดราวกับกระดาษ คินนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ทรงสูงฝั่งตรงข้าม ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเข้มไร้ที่ติส่งกลิ่นอายความกดดันและอำนาจเบ็ดเสร็จตามแบบฉบับท่านประธานจอมเผด็จการ ดวงตาคมกราบกริบดุจใบมีดโกนจ้องมองอีกฝ่ายนิ่งสนิท ริมฝีปากหยักลึกเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง ไร้ซึ่งคำแก้ตัว ไร้ซึ่งร่องรอยความสำนึกผิดใดๆ นั่นแหละ... ยิ่งทำให้จินแทบคลั่ง "ผมไม่ได้เล่นสนุก" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นชา และราบเรียบจนน่าโมโห "ทุกอย่างที่ผมทำ มันมีเหตุผลในตัวของมันเอง จิน... คุณไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่อง" "ไม่ต้องรู้? ฮh!" จินแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยหยันหยาดและรอยร้าวลึกในอก "ใช่สิ! ผมมันก็เป็นแค่ไอ้โง่คนหนึ่งที่วิ่งเต้นตามเกมที่คุณขีดเส้นเอาไว้ให้เดินไม่ใช่เหรอครับ? ตลอดเวลาที่ผ่านมา ที่คุณทำท่าเหมือนหวงแหนผม ทำเป็นเข้ามาวุ่นวายในชีวิตผม คอยบงการโน่นนี่นั่น... ที่แท้คุณก็แค่ใช้ผมเป็นหมากตัวหนึ่ง เพื่อความสะใจ หรือเพื่อผลประโยชน์ทางธุรกิจของคุณกันแน่!" "จิน ระวังคำพูดของคุณด้วย" คินขยับตัวเล็กน้อย รังสีความกดดันรอบตัวแผ่พุ่งออกมาราวกับสัตว์ป่าที่กำลังถูกลูบคม ดวงตาคมกริบหรี่ลงอันตราย "คุณกำลังใส่อารมณ์ และพูดจาไร้สาระ" "ผมไร้สาระเหรอ!" จินตบมือลงบนเคาน์เตอร์บาร์เสียงดังลั่นจนแก้วสั่นสะเทือน ความอดทนที่สะสมมานานนับเดือนพังทลายลงในชั่วพริบตา "หลักฐานมันคาตาอยู่แล้ว เอกสารบ้าๆ นั่น... สัญญาซื้อขายที่ดินแปลงริมน้ำที่คุณบอกว่าบังเอิญชนะประมูล ที่แท้คุณก็ใช้ชื่อผมนอมินีถือครอง เพื่อหลีกเลี่ยงภาษีและตรวจสอบเส้นทางการเงินจากคู่แข่ง! คุณหลอกใช้ผมให้เข้าไปพัวพันกับเรื่องสกปรกพวกนั้นตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมคิน!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ... เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวกระหน่ำในอกของจิน คินไม่ปฏิเสธ เขาเพียงแต่เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย นัยน์ตาคู่คมลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรที่ยากจะหยั่งถึง ความเย็นชาที่ฉาบอยู่ภายนอกไม่ได้ปกปิดความจริงที่สะท้อนอยู่ในแววตานั้นเลยแม้แต่น้อย ความนิ่งงันของคินในวินาทีนี้ เปรียบเสมือนการยอมรับทางอ้อมที่กรีดแทงหัวใจของจินให้แหลกสลายเป็นจุล "คุณนี่มัน... เลือดเย็นชะมัด" จินพึมพำเสียงสั่น น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นลงกระทบพื้นผิวเคาน์เตอร์บาร์ แต่เจ้าตัวกลับรีบปัดมันทิ้งอย่างไม่ไยดี ไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้ไอ้คนใจร้ายคนนี้ได้เห็นเป็นครั้งที่สอง "ผมเคยเกือบจะเชื่อ... เคยเกือบจะคิดว่าภายใต้หน้ากากเย็นชาของคุณ มันมีความรู้สึกจริงๆ ให้กันบ้าง เสียดาย1ที่ผมมันโง่เองที่เอาหัวใจไปแลกกับปีศาจไร้หัวใจอย่างคุณ" "จิน ฟังผมก่อน..." คินขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดเคาน์เตอร์ มือหนาเอื้อมออกไปหมายจะคว้าข้อมือเรียวที่กำลังสั่นเทา "อย่ามาแตะต้องตัวผม!" จินสะบัดแขนออกสุดแรง เกิดเสียงเนื้อกระทบกันเบาๆ ดวงตาคู่สวยจ้องมองมาด้วยความรังเกียจและผิดหวังอย่างถึงที่สุด "จำไว้เลยนะคิน... สิ่งที่คุณทำในวันนี้ มันขาดสะบั้นทุกอย่างระหว่างเราจนไม่เหลือแม้แต่ซาก ความไว้ใจที่คุณเหยียบย่ำมัน จบลงแค่นี้... และต่อให้คุณเอาเงินทั้งบริษัทมากองตรงหน้า ผมก็ไม่มีวันให้อภัยคุณ!" ประโยคสุดท้ายประกาศิตกร้าวราวกับประกาศิตตัดขาดความสัมพันธ์ ทว่าในวินาทีที่จินหันหลังกลับเพื่อจะวิ่งหนีเข้าไปหลังร้าน ปลายทางของความเจ็บปวดก็ยังไม่ยอมปล่อยให้เขาเป็นอิสระ แกร๊ก... เสียงเปิดประตูบาร์ด้านหน้าที่ควรจะปิดล็อกสนิทดังขึ้นเบาๆ ทั้งจินและคินชะงักกึกพร้อมกัน ดวงตาทั้งสองคู่หันขวับไปมองยังเงาร่างที่ทอดยาวผ่านประตูเข้ามา ท่ามกลางแสงไฟสลัวของราตรีที่กำลังจะเปลี่ยนผ่าน ร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้ามั่นคง ใบหน้าคมคายคุ้นตาแย้มรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก พร้อมกับแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลในมือที่ถูกโยนลงบนโต๊ะกระจกเสียงดังทึบ "ขอโทษทีที่ขัดจังหวะการเคลียร์ใจของคู่รัก..." น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่กวนประสาทดังขึ้น พร้อมกับสายตาคมกริบที่กวาดมองทั้งจินและคินสลับกันไปมา "แต่ดูเหมือนว่าความลับที่คุณซ่อนไว้ 'ท่านประธานคิน' จะไม่ได้มีแค่เรื่องที่ดินแปลงนั้นเรื่องเดียวนะครับ... สนใจฟังเรื่องที่ผมบังเอิญไปรู้มาหน่อยไหมล่ะ?" จินเบิกตากว้าง หายใจสะดุดกึก ขณะที่สันกรามของคินขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน บรรยากาศในร้านดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งในทันที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ