การจากลาที่เงียบงัน

เสียงรูดซิปกระเป๋าเดินทางรุ่นพรีเมียมดังบาดแก้วหูในความเงียบงันของห้องเพนต์เฮาส์หรู จินไม่ได้เหลียวมองนาฬิกาบนผนัง เขารู้ดีว่าเข็มยาวกำลังกวาดผ่านเลขสิบสองไปไกลแค่ไหน และเขาก็รู้ดียิ่งกว่าว่าเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยบนพื้นหินอ่อนนอกประตูกำลังจะดังขึ้นในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า หากเขาไม่เร่งมือ กระเป๋าเดินทางใบโตถูกรูดปิดสนิท บาร์เทนเดอร์หนุ่มกวาดสายตามองรอบห้องนอนที่เขาเคยคิดว่ามันเป็นเพียง "กรงทองชั่วคราว" แต่ตอนนี้ ร่องรอยการมีอยู่ของเขากลับถูกเก็บกวาดจนเกลี้ยงเกลา ราวกับว่าที่นี่ไม่เคยมีบาร์เทนเดอร์ปากจัดคนไหนก้าวเข้ามาสร้างความปั่นป่วนในชีวิตของท่านประธานจอมเผด็จการเลยแม้แต่น้อย "จะไปไหน..." เสียงทุ้มต่ำที่เย็นเยียบดังขึ้นจากกรอบประตู น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดัง แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้เลือดในกายของจินเย็นเฉียบลงชั่วขณะ คินยืนกอดอกพิงกรอบประตู ดวงตาคมกริบกวาดมองกระเป๋าเดินทางใบใหญ่บนเตียง สลับกับใบหน้าเรียบเฉยของคนตรงหน้า รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวชายหนุ่มจนอากาศรอบข้างแทบจะหลอมละลาย ความเงียบงันระหว่างพวกเขามีน้ำหนักมากพอที่จะกดทับให้คนหายใจไม่ออก จินสูดหายใจเข้าลึก ริมฝีปากบางยกยิ้มหยันให้กับตัวเอง เขาค่อยๆ หันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของห้องผู้ทรงอิทธิพล "ถามแปลก... คนเขาจะย้ายออก ก็ต้องเก็บของสิครับ หรือท่านประธานคินความจำเสื่อม จนลืมไปแล้วว่าเราตกลงอะไรกันไว้ตั้งแต่แรก" "ฉันไม่เคยอนุญาต" คินก้าวเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วที่ทำให้อีกฝ่ายถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แว่นตาไร้กรอบสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ ซ่อนประกายความกรุ่นโกรธที่กำลังปะทุอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบ "สัญญาบ้าๆ นั่นมันเป็นแค่เรื่องชั่วคราวที่เธอคิดไปเองคนเดียว จิน... คิดจะมาก็มา คิดจะไป อยากสะบัดก้นหนีกันง่ายๆ แบบนี้เหรอ ฝันไปเถอะ" "ชั่วคราวเหรอครับ?" จินแค่นหัวเราะ สายตาที่มองกลับไปเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและร่องรอยความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน "สำหรับคุณมันอาจจะเป็นแค่เกมแก้เบื่อ หรือที่ระบายอารมณ์เวลาเครียดจากงาน แต่สำหรับผม... การอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์บ้าๆ ของคนที่รักแต่ตัวเอง มันน่าอึดอัดจนผมจะบ้าตายอยู่แล้ว!" "ปากดี..." คินขบกรามแน่นจนสันนูน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียว ออกแรงบีบพอให้รู้สึกเจ็บแต่ไม่ถึงกับช้ำ "คิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้วจะบินหนีจากฉันพ้นงั้นเหรอ จิน... อย่าลองดีกับฉัน" "ปล่อยครับ!" จินสะบัดแขนออกอย่างแรง ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความโกรธ ไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่ในแววคู่นั้น มีเพียงความเด็ดเดี่ยวที่ทำเอาคินชะงักไป "อย่ามาแตะต้องตัวผมด้วยซ้ำ! คุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่งผม? เป็นเจ้าของบริษัทอสังหาฯ แล้วคิดว่าจะซื้อความรู้สึกคนอื่นได้ทั้งหมดหรือไง? ผมไม่ใช่ลูกน้องในโอการของคุณนะคิน!" บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนถึงขีดสุด เคมีระหว่างคนทั้งสองปะทะกันอย่างรุนแรงราวกับสนามแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่พยายามฝืนเข้าหากัน ความซึนปากร้ายและความพยายามปกป้องศักดิ์ศรีของจิน กำลังทดสอบความอดทนของคนเผด็จการอย่างคินจนถึงขีดจำกัด คินมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ภายใต้ความเยือกเย็นที่เขาสร้างขึ้นเพื่อควบคุมทุกอย่างในชีวิต หัวใจข้างซ้ายกลับเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวลึกๆ ที่เขาไม่เคยยอมรับมันออกมา เขากลัว... กลัวว่ารอยยิ้มกวนประสาทและสายตาที่ดื้อรั้นคู่นี้จะหายไปจากชีวิตเขาจริงๆ "ถ้าก้าวออกจากประตูห้องนี้ไป... เธอจะไม่มีวันได้กลับมาเหยียบที่นี่อีก" คินเอ่ยเสียงพร่า ความเย็นชาในน้ำเสียงเจือด้วยความสั่นเทร่าเล็กน้อยที่เจ้าตัวพยายามปกปิดอย่างสุดความสามารถ "คิดให้ดีก่อนจะเลือกทางนั้น จิน" จินชะงักไปชั่ววินาที หัวใจกระตุกวูบด้วยความเจ็บแปลกๆ แต่เขาก็เลือกที่จะปิดกั้นความรู้สึกนั้นไว้ด้วยกำแพงแห่งความเย่อหยิ่ง บาร์เทนเดอร์หนุ่มแค่นยิ้มบางๆ ที่ไปไม่ถึงดวงตา "ดีครับ... ผมก็ไม่ได้อยากกลับมาเจอหน้าคนใจร้ายอย่างคุณอยู่แล้ว" พูดจบ จินก็คว้าหูกระเป๋าเดินทาง เดินสวนร่างสูงใหญ่ของคินไปอย่างไร้เยื่อใย เสียงล้อกระเป๋าบด ขยับไปตามพื้นหินอ่อนดังสะท้อนก้องในความเงียบงัน แต่ละก้าวที่เดินห่างออกไปคือการกรีดเฉือนหัวใจของคนทั้งคู่ให้แหลกสลายทีละนิด จินเดินมาถึงลิฟต์โดยสาร นิ้วเรียวกดปุ่มเรียกชั้นอย่างมั่นคง แม้ในใจจะภาวนาให้มีปาฏิหาริย์บางอย่างรั้งเขาไว้ แต่ความจริงก็คือความจริง... ไม่มีเสียงฝีเท้าตามมา ไม่มีอ้อมกอดจากด้านหลัง ไม่มีคำอ้อนวอนจากปากของคนหยิ่งยโสอย่างคิน ติ๊ง! เสียงสัญญาณลิฟต์เปิดออก ประตูโลหะสะท้อนภาพของเขาที่ดูโดดเดี่ยวและอ้างว้าง จินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่ในลำคอ กำลังจะก้าวเท้าเข้าไปข้างใน ทว่า... "ฉันบอกให้เธอไปหรือยัง!" เสียงตะคอกที่คุ้นเคยดังลั่นโถงทางเดิน พร้อมกับแรงกระชากที่ข้อแขนทำให้ร่างของจินหมุนกลับไปปะทะกับแผงอกกว้างของใครบางคนอย่างแรง กลิ่นน้ำหอมคุ้นจมูกปะปนกับลมหายใจที่หอบกระชั้น ยังไม่ทันที่จินจะได้ตั้งสติ ดวงตาคู่สวยก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อพบว่าบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาขัดจังหวะการจากลาครั้งนี้ ไม่ใช่แค่รปภ.คอนโด หรือรูมเซอร์วิสอย่างที่คิด ประตูลิฟต์อีกตัวที่อยู่ถัดไปเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างระหงในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพง ใบหน้าเฉี่ยวคมเปื้อนรอยยิ้มเยาะเย้ยที่จินจำได้แม่นยำ "อุ๊ย... ขอโทษทีค่ะ ขัดจังหวะเวลาสวีทของท่านประธานกับเด็กเสิร์ฟหรือเปล่าคะเนี่ย?" เสียงหวานเจี๊ยบแต่แฝงด้วยยาพิษของ "มีอา" อดีตคู่หมั้นทางธุรกิจของคินดังขึ้น พร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้ด้วยท่าทีคุกคาม จินชะงัก คินขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิด และในวินาทีนั้นเอง... เกมการจากลาที่เงียบงัน ก็พังทลายลงพร้อมกับความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ