เมื่อท่านประธานกลายเป็นหมาโบ้

แก้วทรงสูงในมือของจินถูกวางกระแทกบนเคาน์เตอร์บาร์เสียงดัง *เคร้ง* จนน้ำแข็งด้านในกระเซ็นออกมาปริ่มขอบ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นโบ ขณะจ้องมองผู้ชายในชุดสูทสีเข้มราคาแพงที่นั่งหน้ามึนอยู่บนเกาะสตูฝั่งตรงข้ามมานานร่วมสองชั่วโมงแล้ว โดยไม่ยอมขยับไปไหนแม้แต่ปลายนิ้ว "ถ้าคุณยังนั่งทำหน้าเป็นหมาโดนทิ้งอยู่ที่นี่ต่ออีกห้านาที ผมจะโทรศัพท์เรียก รปภ. มาลากตัวคุณออกไปข้างนอกจริงๆ ด้วยนะครับคุณคิน" จินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด ดวงตาคู่คมกริบมองชายหนุ่มผู้ได้ชื่อว่าเป็นประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์มูลค่าแสนล้านด้วยความรู้สึกหมั่นไส้อย่างปิดไม่มิด คินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงประกาศิตนั้น ดวงตาคมกริบที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาใส่ผู้คนมาค่อนชีวิต บัดนี้กลับฉายแววความอึดอัดและลังเลใจอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ได้ขยับหนีตามคำไล่ แต่กลับขยับตัวเข้ามาใกล้ขอบบาร์อีกนิด มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าจับข้อมือของอีกฝ่ายเพื่อขอร้องดีๆ แต่ก็โดนจินปัดออกอย่างไร้เยื่อใยด้วยความเร็วระดับแสง เพี๊ยะ! "อย่ามาแตะต้องตัวผม ถ้าไม่อยากให้มือคุณขาดกระเด็น" จินตวัดเสียงใส่ทันควัน ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความกรุ่นโกรธ "นึกสนุกอยากจะเหวี่ยงใส่แล้วเดินหนีไปเอง พอเบื่อเข้าหน่อยทำเป็นวิ่งแจ้นกลับมาง้อ ทำตัวเหมือนเด็กเอาแต่ใจไม่รู้จักโต คุณคิดว่าตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาลหรือไงครับท่านประธาน" "ผมไม่ได้คิดแบบนั้น..." คินเอ่ยเสียงเบาราวกับกระซิบ ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ภาพลักษณ์ของนักบริหารผู้ทรงอิทธิพลที่ใครต่อใครต่างเกรงกลัวยามยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟธุรกิจ ได้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังจนมุมเพราะความปากแข็งของตัวเอง "แล้วที่ทำอยู่มันเรียกว่าอะไรล่ะครับ?" จินหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน เอามفซบกอดอกแล้วโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ แววตาท้าทายและฝีปากที่คมกริบดุจใบมีดโกนของบาร์เทนเดอร์หนุ่มกำลังเฉือนเฉือนหัวใจของคนฟังทีละน้อย "วันก่อนยังทำหน้าถมึงทึงไล่ผมออกจากห้อง ทิ้งผมไว้กับความว่างเปล่าแบบไม่แคร์ความรู้สึกอะไรเลยสักนิด แต่วันนี้กลับมานั่งทำหน้าหมาโบ้รอรับเศษความเมตตาจากผมเนี่ยนะ? น่าสมเพชชะมัด" คำว่า 'น่าสมเพช' กระแทกเข้ากลางใจของคินเข้าอย่างจังจนหน้าชาวา ตลอดชีวิตที่ผ่านมา มีแต่คนวิ่งเข้าหา มีแต่คนคอยประจบประแจงเอาอกเอาใจ ไม่เคยมีใครกล้าพูดจาถากถางใส่เขาด้วยถ้อยคำเจ็บแสบเท่านี้มาก่อน แต่แปลก... แทนที่เขาจะโกรธเกลียดหรือสั่งปลดอีกฝ่ายออกจากชีวิตตามสัญชาตญาณการควบคุมของตัวเอง เขากลับรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองถูกบีบอัดด้วยความเจ็บแปลบและความเสียใจอย่างสุดซึ้ง "ผมขอโทษ..." คินเค้นเสียงพูดออกมาทีละคำด้วยความยากลำบาก ความอีโก้ที่ค้ำคออยู่พังทลายลงไม่เป็นท่าต่อหน้าดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงนั้น "ผมยอมรับว่าผมจัดการอารมณ์ตัวเองไม่ได้ ผมกลัว... กลัวความรู้สึกที่มันควบคุมไม่ได้เวลารับรู้ว่าคุณไม่ได้มีแค่ผมคนเดียว" จินชะงักไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำสารภาพนั้น ประกายความไหววูบพาดผ่านนัยน์ตาคู่คมเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เจ้าตัวจะรีบซ่อนมันไว้ภายใต้กำแพงความเย็นชาตามเดิม "ความกลัวของคุณไม่ใช่ข้ออ้างที่จะมาทำร้ายความรู้สึกใครก็ได้นะครับคุณคิน" จินถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความเหนื่อยหน่าย "ถ้าคิดจะรักใครสักคนแต่ยังเห็นแก่ตัว ปล่อยให้ความระแวงครอบงำจนทำร้ายคนรอบข้างแบบนี้ ทางที่ดีที่สุด... คุณควรกลับไปนั่งกอดอีโก้ของคุณอยู่ในคฤหาสน์หลังโตแล้วเลิกมายุ่งกับผมเสียที" พูดจบ จินก็หันหลังให้ทันทีโดยไม่รอฟังคำแก้ตัวใดๆ เพิ่มเติม เขาคว้าผ้ามาเช็ดเคาน์เตอร์บาร์ด้วยความแรงเพื่อระบายอารมณ์ที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ในอก ปล่อยให้คินนั่งแข็งทื่อเป็นหินอยู่เบื้องหลังท่ามกลางบรรยากาศร้านที่เริ่มเงียบงัน ความเงียบโรยตัวปกคลุมระหว่างทั้งสองคน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ คินนั่งมองแผ่นหลังบางที่ตั้งตรงอย่างหยิ่งผยองนั้นด้วยความรู้สึกเคว้งคว้าง หัวใจดวงโตเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว—หวาดกลัวว่าจะสูญเสียคนตรงหน้าไปตลอดกาลจริงๆ เขากำหมัดแน่น ตัดสินใจแล้วว่าต่อให้ต้องโดนด่ากราดจนหน้าชาอีกสักกี่รอบ หรือต่อให้ศักดิ์ศรีที่สั่งสมมาทั้งชีวิตจะต้องแหลกสลายคอเคาน์เตอร์บาร์แห่งนี้ เขาก็จะไม่ยอมก้าวขาเดินออกไปโดยเด็ดขาด คินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เตรียมจะอ้าปากเอ่ยคำอ้อนวอนออกมาอีกครั้งเพื่อให้จินหันกลับมามอง แต่ทว่า... *กริ๊ง!* เสียงกระดิ่งทองเหลืองที่แขวนไว้ตรงบานประตูทางเข้าของร้านดังขึ้นแทรกกลางความเงียบ พร้อมกับร่างสูงโปร่งของบุคคลที่สามในชุดเสื้อโค้ทตัวยาวที่ก้าวเข้ามาพร้อมไอความหนาวเย็นจากภายนอก ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสของแขกผู้มาใหม่กวาดมองเข้ามาภายในร้าน ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ และอุทานออกมาด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยที่ทำให้ทั้งจินและคินต้องหันขวับไปมองพร้อมกัน "อ้าว... ยังไม่ปิดร้านเหวย นึกว่าจะอดกินค็อกเทลสูตรเด็ดซะแล้ว... เอ๊ะ หรือว่าผมมาขัดจังหวะอะไรสวีทๆ ของพวกคุณหรือเปล่าเนี่ย?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ