ความจริงใจที่เพิ่งรู้ซึ้ง

"ถ้าคิดจะมาเพื่อพูดจาถางถางเหมือนทุกครั้ง เชิญออกไปทางเดิมได้เลยครับ ประตูไม่ได้ล็อก" เสียงของจินดังขึ้นทันทีที่บานประตูกระจกฝ้าปิดลง เสียงกลอนล็อกอัตโนมัติคลิเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในความเงียบงันของห้องพักขนาดกะทัดรัด บาร์เทนเดอร์หนุ่มไม่ได้หันกลับมามองผู้มาเยือน เขายังคงยืนพิงเคาน์เตอร์ครัว มือเรียวกำแก้วกาแฟอุ่นจัดไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด แม้ภายนอกจะพยายามสร้างกำแพงความเย็นชาขึ้นมาห่อหุ้ม แต่จังหวะการหายใจที่กระชั้นถี่เล็กน้อยนั้นทรยศทุกอย่าง คินยืนนิ่งอยู่ตรงโถงทางเข้า ร่างสูงโปรดในชุดสูทสีเข้มยับยู่ยี่เล็กน้อยจากการเดินทางด้วยความเร่งรีบ ดวงตาคมกราบปราบที่เคยตวัดมองใครก็ทำให้คนผู้นั้นหนาวสะท้าน บัดนี้กลับฉายแววความลังเลและอ่อนล้าอย่างที่ไม่มีใครเคยเห็น ท่านประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ไม่เคยต้องเอ่ยปากขอโทษ หรือร้องขอสิ่งใดจากใครในชีวิต กำลังเผชิญหน้ากับบททดสอบที่ยากที่สุด—การยอมรับว่าตัวเองพ่ายแพ้ให้กับความอีโก้ของตัวเอง "ผมไม่ได้มาเพื่อหาเรื่องคุณ... จิน" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น แผ่วเบากว่าปกติ แต่มันเต็มไปด้วยความหนักแน่นที่ผ่านการกลั่นกรองมาอย่างยากลำบาก คินก้าวเท้าเข้ามาใกล้ชิดขึ้นทีละนิด ฝ่าเท้ากระทบพื้นไม้ปาร์เกต์เกิดเสียงทุบทุ้มเป็นจังหวะที่บีบเค้นหัวใจคนฟัง จินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตตวัดกลับมามองด้วยความเย้ยหยันที่เคลือบความไหวหวั่นไว้ลึกๆ "โอ้ แปลกแฮะ วันนี้ท่านประธานผู้สูงส่งทานอะไรมา ถึงได้พูดจาภาษาคนปกติได้ หรือว่าโปรเจกต์ร้อยล้านล่ม จนสมองกระทบกระเทือนถึงขั้นพูดจาเพ้อเจ้อแบบนี้?" "จิน..." คินหยุดยืนห่างจากร่างบางเพียงแค่เอื้อมมือถึง กลิ่นอายความเป็นผู้ชายที่คุ้นเคยผสมผสานกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ลอยมาแตะจมูก ทำให้จินเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ผมรู้ว่าผมมันงี่เง่า ปากเสีย และชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของจนน่ารังเกียจ... แต่ขอร้องล่ะ อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้นเลย" สายตาแบบนั้น... สายตาที่บอกว่าจินพร้อมจะตัดเยื่อใยและเดินหนีไปตลอดกาลโดยไม่หันกลับมามองอีก จินเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจกระหน่ำเต้นโครมครามจนเจ็บหน้าอก ความโกรธที่สะสมมานานควรจะลุกโชนขึ้นมาเผาผลาญอีกฝ่ายให้เป็นจุล แต่วันนี้... คำพูดขอโทษที่หลุดออกมาจากปากคนที่หยิ่งยโสที่สุดในโลก กลับทำให้กำแพงน้ำแข็งที่เขา construced ขึ้นมาพังทลายลงอย่างง่ายดาย "เพิ่งรู้ตัวเหรอครับ?" จินเชิดคางขึ้น ฝ่ายปากกล้าพยายามสู้กลับเพื่อปกป้องพื้นที่หัวใจที่เหลืออยู่ "สายตาแบบนั้นมันคู่ควรกับคุณแล้วไม่ใช่เหรอ ท่านประธานผู้ควบคุมทุกอย่าง ยกเว้น... ควบคุมปากตัวเองไม่ได้!" คินไม่โต้เถียง เขาไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจเหมือนเคย นัยน์ตาคมเข้มทอดมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้นจนล้นปรี่ มือหนายื่นออกมาช้าๆ ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสะดุ้งหนี ปลายพหูและสันนิ้วแตะลงบนขอบแก้วกาแฟที่จินถืออยู่ ก่อนจะค่อยๆ ดึงมันออกจากมือเรียวที่สั่นเทานั้นอย่างแผ่วเบา ไม่มีการยื้อยุด ไม่มีคำสั่งบังคับ มีเพียงความนุ่มนวลที่จินไม่เคยได้รับจากผู้ชายคนนี้มาก่อน "ผมยอมรับ..." คินกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าลงเล็กน้อย ยามที่ขยับเข้าไปใกล้จนพื้นที่ระหว่างพวกเขาลดลงเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น "ผมกลัว... กลัวว่าถ้าผมปล่อยให้คุณเป็นอิสระเกินไป คุณจะบินหนีหายไปในที่ที่ผมตามหาไม่เจอ แต่สิ่งที่ผมทำลงไป มันกลับผลักคุณให้ไกลออกไปยิ่งกว่าเดิม" จินเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อซ่อนร่องรอยความไหว ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่น "แล้วตอนนี้มาสำนึกอะไรเอาป่านนี้ล่ะครับ สายไปแล้วมั้ง" "ไม่สายหรอก..." คินขยับเข้าไปประชิด จนแผ่นหลังของจินชนเข้ากับเคาน์เตอร์ครัวโดยสมบูรณ์ มือแกร่งทั้งสองข้างวางทาบลงบนขอบเคาน์เตอร์ กักขังร่างบางไว้ในอ้อมแขนอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ "ถ้ามันสายจริง วันนี้ผมคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้... เพื่อขอโอกาสอีกครั้ง" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวแข่งกันราวกับกลองศึก จินเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวสูง แววตาที่เคยดุดันและเย่อหยิ่งของคินในยามนี้กลับเว้าวอนและจริงจังจนน่ากลัว มันไม่ใช่การสั่งการ แต่มันคือการวางหัวใจไว้แทบเท้า "ถ้าผมให้โอกาสคุณ..." จินกระซิบเสียงเบาหวิว ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่คม "คุณจะแน่ใจได้ยังไงว่าพรุ่งนี้คุณจะไม่กลับไปทำตัวแย่ๆ แบบเดิมอีก?" คินยิ้มจางๆ รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง มันไม่ได้เย่อหยิ่ง แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่ยอมจำนนต่อหัวใจตัวเองอย่างแท้จริง โน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใส "พิสูจน์ได้..." คินเอמהกระซิบชิดริมฝีปาก "ตราบใดที่คุณยังให้โอกาสผม... ผมจะใช้เวลาทั้งชีวิตที่เหลือ พิสูจน์ให้คุณเห็นว่าความจริงใจที่ผมเพิ่งรู้ซึ้งนี้ มันมีค่ามากแค่ไหน" ระยะห่างระหว่างริมฝีปากลดลงเหลือเพียงเสี้ยววินาที จินหลับตาลงช้าๆ ยอมจำนนต่อแรงดึงดูดอันตรายที่สลัดไม่หลุดนี้ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก... *กริ๊งงงงงง!* เสียงกริ่งประตูหน้าห้องดังขึ้นทำลายบรรยากาศที่กำลังจะหลอมละลายลงอย่างสิ้นเชิง ทั้งคินและจินชะงักค้างในท่าทางล่อแหลม คินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ขีดสุด ขณะที่จินลืมตาโพรงด้วยความตกใจ ก่อนที่ใครจะทันได้ขยับตัว ประตูห้องที่ควรจะล็อกไว้ กลับถูกผลักเปิดออกด้วยฝีมือของบุคคลที่สามที่ถือวิสาสะไขเข้ามาอย่างถือดี! "อ้าว... ไอ้น้องรัก พี่ยังไม่ได้เคาะประตูเลย ทำไมรีบต้อนรับจังวะ... เฮ้ย! กูมาขัดจังหวะอะไรมึงสองคนหรือเปล่าเนี่ย?" ร่างของพี่ชายตัวดีของจินยืนค้างอยู่ตรงธรณีประตู พร้อมกับถุงอาหารในมือและรอยยิ้มกริ่มที่มองตรงมายังภาพที่คินกำลังกักขังน้องชายของเขาไว้ติดเคาน์เตอร์ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ