บทเรียนราคาแพง

เสียงกระแทกของแก้ววิสกี้กระทบลงบนเคาน์เตอร์บาร์ดังสนั่น จนน้ำสีอำพันกระเซ็นเปื้อนขอบโต๊ะ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่จินสนใจในวินาทีนี้... สายตาคมกริบของบาร์เทนเดอร์หนุ่มกำลังจดจ้องร่างสูงใหญ่ของคุณท่านประธานบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ ที่ยืนค้ำฟ้าอยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับไหววับราวกับเปลวเพลิงที่กำลังเผาไหม้ตัวเองจากภายใน คิน... ผู้ชายที่เคยถือไพ่เหนือกว่าในทุก เกม ผู้ชายที่เชื่อว่าเงิน อำนาจ และการควบคุม สามารถซื้อได้ทุกอย่างบนโลกใบนี้ รวมถึงความรู้สึกของเขาด้วย "พูดใหม่อีกทีซิครับ" จินแค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงเยдя เยียบและเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน "เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ... คุณยอมรับผิดทั้งหมดอย่างนั้นเหรอ? หึ ช่างเป็นมุกตลกที่ราคาแพงเสียจริง" "ผมไม่ได้ล้อเล่น จิน" คินเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ความเย็นชาที่เคยใช้เป็นเกราะป้องกันตัวมาตลอดหลายปีพังทลายลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเจ็บปวดร้าวราลัยที่ฉายชัดผ่านนัยน์ตาคู่คม ผู้ชายที่เคยเย่อหยิ่งและไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครในเวลานี้ กลับยืนไหล่ตกอยู่เบื้องหน้าเขา ยอมรับความพ่ายแพ้ต่อหน้าคนที่ตัวเองเคยทำร้ายจิตใจไว้อย่างสาหัส บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดกลืนจนอึดอัด เสียงเพลงแจ๊สเบาๆ จากลำโพงมุมร้านดูเหมือนจะไกลออกไปเหลือเกิน ระยะห่างระหว่างพวกเขาทั้งสองคนเหลือน้อยลงทุกที จนจินสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย "เพิ่งรู้เหรอครับว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง" จินก้าวเท้าเข้าไปประชิด ปลายจมูกแทบจะชนกับแผงอกกว้างของอีกฝ่าย ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนตรง The Psychological Tension พุ่งสูงจนแทบหายใจไม่ออก "ตลอดเวลาที่คุณทำตัวเป็นเจ้าชีวิตคุณพระเอกผู้เพียบพร้อม คุณเคยสนใจความรู้สึกของผมบ้างไหม? เคยแคร์ไหมว่าผมจะรู้สึกยังไงตอนที่คุณเหยียบย่ำความตั้งใจของผมจนไม่เหลือชิ้นดี!" "ผมรู้... ผมรู้ว่าผมมันโง่" คินเอื้อมมือหมายจะคว้าข้อมือบางของจิน แต่กลับถูกปัดออกอย่างไร้เยื่อใย "อย่ามาแตะต้องตัวผม!" จินสะบัดแขนหนี ดวงตาเริ่มร้อนผ่าวด้วยความโกรธระคนน้อยใจที่ถูกเก็บกดไว้มานาน "คุณคิดว่าคำว่า 'ขอโทษ' หรือคำว่า 'ยอมรับผิด' มันจะลบภาพบ้าๆ ที่คุณทำไว้กับผมได้หรือไงครับ? คิดว่ามันจะชุบชีวิตความรู้สึกที่ตายไปแล้วของผมให้ฟื้นคืนมาได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ ท่านประธานผู้สูงส่ง!" ไม่มีเสียงเถียงกลับจากคิน มีเพียงความเงียบที่น่าอึดอัดและลมหายใจที่หนักหน่วง ร่างสูงนิ่งงันปล่อยให้จินระบายความอัดอั้นตันใจออกมาจนหยดสุดท้าย เพราะเขารู้ดีว่า... ทุกคำที่จินด่าทอ มันคือบทลงที่เขาสมควรได้รับทุกประการ คินก้มหน้าลงเล็กน้อย ยอมรับชะตากรรมโดยไม่คิดจะแก้ตัวแม้แต่ครึ่งคำ มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความรู้สึกผิดที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายเดือนมันหนักหนาเกินกว่าจะแบกรับไหว ยิ่งเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและเกลียดชังของจิน มันยิ่งเหมือนมีมีดนับพันเล่มมากรีดซ้ำลงที่แผลเดิม "ผมยอมรับทุกอย่าง..." คินเงยหน้าขึ้นสบตาอีกครั้ง เสียงทุ้มแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยจนแทบจับสังเกตไม่ได้ "คุณจะด่า จะเกลียด จะลงโทษผมยังไงก็ได้ จิน... ขอแค่คุณไม่ไล่ผมไปไหน ขอแค่ให้ผมได้อยู่ตรงนี้ ชดใช้ความผิดทั้งหมดที่ผมเคยทำ..." จินชะงักไปเล็กน้อย หัวใจที่ด้านชามานานกลับกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัวเมื่อเห็นท่าทางยอมจำนนของคนหย่อหยิ่ง ความโกรธเกรี้ยวที่เคยมีเริ่มถูกแทนที่ด้วยความสับสน ปากบางเม้มเข้าหากันแน่น พยายามดึงความแข็งกระด้างกลับมาปกป้องตัวเองจากความรู้สึกอ่อนยวบที่กำลังก่อตัวขึ้นในอก "ชดใช้? คุณจะเอาอะไรมาแลกกับการเวลาและความรู้สึกของผมที่เสียไปล่ะครับ เงินเหรอ? หรือหุ้นในบริษัทของคุณ?" จินแค่นยิ้มหยัน พยายามซ่อนความสั่นไหวในน้ำเสียง "คุณมันก็คิดว่าทุกอย่างตีราคาเป็นเงินได้เสมอ... ออกไปจากร้านผมซะคิน ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนไปมากกว่านี้" คินไม่ขยับเขยื้อน เขายังคงยืนปักหลักอยู่กับที่ ราวกับต้นไม้ใหญ่ที่หยั่งรากลึก ทอดสายตามองคนปากแข็งตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากลาย ทั้งรัก ทั้งโหยหา และเจ็บปวดทรมานในเวลาเดียวกัน "ผมไม่ได้เอาเงินมาแลก" คินก้าวเข้าไปประชิดอีกก้าว จนจินต้องเอนตัวหนีไปพิงกับเคาน์เตอร์บาร์ "ผมเอาหัวใจของผมมาวางไว้ตรงนี้... หัวใจที่มันมีแต่คุณ ตั้งแต่วันแรกจนถึงวินาทีนี้" เพล้ง! เสียงกระจกหน้าต่างร้านแตกดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับร่างของใครบางคนที่พุ่งทะยานเข้ามาด้านในร้าน ท่ามกลางเศษกระจกที่กระจายเกลื่อนพื้นและเสียงฝีเท้าที่วิ่งเข้ามาล้อมกรอบพวกเขาทั้งสองคนไว้ จินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองผู้มาเยือนใหม่ที่ยืนหอบหายใจโยนตัวอยู่ตรงประตูทางเข้า... และเมื่อเงาของคนๆ นั้นชัดเจนขึ้นภายใต้แสงไฟสลัวของบาร์ หัวใจของจินก็ร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ