รอยร้าวที่เริ่มสมาน

กลิ่นอายของแอลกอฮอล์ราคาแพงผสมผสานกับความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก เสียงแก้วทรงสูงกระทบกับเคาน์เตอร์หินอ่อนดัง "กริ๊ก" สะท้อนความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอกของจิน บาร์เทนเดอร์หนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่ในเวลานี้ เขากลับยืนนิ่งค้าง ปลายสายตาจับจ้องไปยังชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดพิเศษที่นั่งอยู่ตรงมุมมืดของบาร์—คิน ท่านประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเผด็จการและความเย็นชา ทว่าในยามนี้ ร่างสูงสง่ากลับไม่มีท่าทีเย่อหยิ่งเหลืออยู่เลยสักนิด มีเพียงรอยแผลเล็กๆ ที่มุมปากและความเหนื่อยล้าที่ฉาบอยู่บนใบหน้าคมคาย ซึ่งเกิดจากการดึงดันรอเขาเลิกงานมานานกว่าสามชั่วโมงเต็มโดยไม่ยอมขยับไปไหน "คุณยังไม่กลับอีกหรือครับ ประธานคิน หรือว่าตำแหน่งซีอีโอบริษัทหมื่นล้านกำลังว่างงาน จนต้องมานั่งเป็นยามเฝ้าร้านเหล้าให้ผมสมเพชเล่น" จินเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงติดจะเย้ยหยันตามนิสัยปากไวเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก เขารู้ดีว่าอีกฝ่ายพยายามทำอะไร ตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมา คินไม่ได้มาเพื่อก่อกวนเหมือนแต่ก่อน แต่กลับมาพร้อมความเงียบ การกระทำที่เสมอต้นเสมอปลาย และความพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะทลายกำแพงน้ำแข็งที่จินสร้างขึ้นมานานนับปี คินเงยหน้าขึ้นช้าๆ นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่จินราวกับจะมองทะลุไปถึงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ "ผมไม่ได้ว่าง... แต่สิ่งที่ผมอยากได้ มันสำคัญกว่างานร้อยล้านพวกนั้น" คำพูดราบเรียบแต่กลับทรงพลังจนจินเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขารู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดประหลาดที่แผ่ออกมาจากร่างสูง คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์ทีละก้าว บรรยากาศรอบตัวเริ่มบีบคั้นประสาทจนจินต้องถอยหลังโดยสัญชาตญาณ จนกระทั่งแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางขวดแก้วด้านหลัง "ถอยไปเลยนะ อย่าเข้ามาใกล้..." จินเอ็ดเบาๆ พยายามชูนิ้วขึ้นขู่ ทั้งที่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ทำไมล่ะครับ กลัวผมเหรอ" คินหยุดยืนประชิดตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนจินแทบจะรับรู้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของอีกฝ่าย มือหนายื่นเข้ามาวางทาบลงบนขอบเคาน์เตอร์ กักตัวจินไว้ในอ้อมแขนอย่างจำยอม ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของจินด้วยความหมายที่ซับซ้อนเกินกว่าจะคาดเดา "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมอาจจะใช้วิธีที่แย่ในการเข้าหาคุณ ผมมันพวกบ้าการควบคุม... อยากได้อะไรก็ต้องได้โดยไม่สนใจความรู้สึกใคร แต่กับคุณ... จิน ผมยอมรับว่าผมพังไม่เป็นท่าเลย" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของท่านประธานผู้หยิ่งผยองทำให้จินชะงักไป ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้จากผู้ชายที่เคยคิดว่ามีแต่ความเย่อหยิ่งอยู่ในสายเลือด ความพยายามตลอดเจ็ดวันที่ผ่านมา ภาพที่คินยอมยืนตากฝนรอหน้าอพาร์ตเมนต์ ภาพที่อีกฝ่ายยอมนั่งเงียบๆ ในมุมเดิมทุกคืนเพียงเพื่อจะได้มองหน้าเขาสักสองสามวินาที สิ่งเหล่านี้ไม่ใช่การแสดงละคร แต่มันคือความจริงใจที่ดิบเถื่อนและดื้อรั้นในแบบฉบับของคิน กำแพงน้ำแข็งที่จินก่อขึ้นเพื่อปกป้องตัวเองเริ่มมีรอยร้าวทีละน้อย ความรู้สึกต่อต้านในใจถูกแทนที่ด้วยความวาบหวามและรัญจวนใจแปลกประหลาด มือเรียวที่เคยยกขึ้นดันอกอีกฝ่ายไว้ ค่อยๆ อ่อนแรงลงและทิ้งตัวแนบข้างลำตัวอย่างคนหมดทางสู้ "คุณมันบ้า..." จินพึมพำเสียงแผ่วเบา ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด แม้ปากจะยังคงต่อว่า แต่แววตาไหว ระริกนั้นได้ทรยศความรู้สึกทั้งหมดออกไปเสียแล้ว "ทำไมต้องทำขนาดนี้ด้วย... เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย" "ก็เพราะอยากให้เป็นไงครับ" คินตอบกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มือหนาที่เคยทาบเคาน์เตอร์เปลี่ยนมาเลื่อนขึ้นสัมผัสแก้วเนียนแผ่วเบา นิ้วหัวแม่มือโป้ไล้เบาๆ บนพวงแก้มที่มีเลือดฝาดฝืดเคือง ความอ่อนโยนที่ถูกส่งผ่านปลายนิ้วทำให้จินสะท้านเฮือก เผลอหลับตาลงรับสัมผัสที่โหยหาโดยไม่รู้ตัว "ผมไม่อยากเป็นแค่อดีต หรือเป็นแค่คนแปลกหน้าที่เดินสวนกันในบาร์แห่งนี้อีกแล้ว จิน... ให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวเองอีกสักครั้งเถอะนะครับ" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงเพลงคลอเบาๆ จากลำโพงร้านกลายเป็นเพียงเสียงประกอบฉากที่ไร้ความหมาย ในใจของจินตอนนี้มีเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่ดังสะท้อนก้อง เขากำลังจะพ่ายแพ้... พ่ายแพ้ให้กับความพยายามและความคลั่งรักที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์เย็นชาของคนตรงหน้า จินลืมตาขึ้น สบตากับคินตรงๆ ความลังเลในแววตาค่อยๆ เลือนหาย เหลือเพียงความยอมจำนนที่ฉายชัด "ถ้าคุณทำพังอีกแม้แต่ครั้งเดียว... ผมจะไม่ให้อภัยคุณอีกเลยนะ คิน" รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนมุมปากของคิน เป็นรอยยิ้มที่จริงใจที่สุดเท่าที่จินเคยเห็นมา มันไม่ใช่รอยยิ้มของการเป็นผู้ชนะ แต่เป็นรอยยิ้มของคนที่โล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก "ผมสัญญาครับ จะไม่มีวันนั้นอีกแล้ว" คินโน้มใบหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ ระยะห่างระหว่างริมฝีปากลดลงเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร จินหลับตาลงพริ้มเตรียมรับสัมผัสที่รอคอย หัวใจเต้นรัวระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก บรรยากาศกำลังสุกงอมและเต็มไปด้วยเคมีที่ดึงดูดเข้าหากันราวกับแม่เหล็กขั้วตรงข้าม *ปัง!* เสียงผลักประตูกระจกหน้าร้านดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวพรวดพราดเข้ามาในร้านด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและลมหายใจหอบถี่ "คุณคิน! แย่แล้วครับ! ทางบริษัทใหญ่เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ