คำสารภาพในวันที่สาย

เสียงล็อกกลอนประตูห้องทำงานดังคลิก... มันเป็นเสียงที่หนักแน่นและเด็ดขาดพอๆ กับวิธีที่คินก้าวเข้ามาประชิดตัวจินในระยะประชิดจนแผ่นหลังของบาร์เทนเดอร์หนุ่มชนเข้ากับบานกระจกใสเย็นเฉียบของตึกสูงระฟ้า ไม่มีบทสนทนาทักทาย ไม่มีมารยาททางสังคมใดๆ ทั้งสิ้นในค่ำคืนนี้ มีเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นถี่ของท่านประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมจำนนต่อสิ่งใด ทว่ายามนี้แววตากลับสั่นไหวราวกับคนใกล้จมน้ำ "นายจะเลิกเล่นเกมนี้ได้หรือยัง จิน" เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเย็นชาจนน่าหมั่นไส้ ยามนี้กลับแหบพร่าและเจือความสั่นเครืออย่างปิดไม่มิด คินจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่แบกรับความรู้สึกอัดอั้นมานานนับปี สายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว... ความหวาดกลัวที่จะสูญเสียคนปากร้ายคนนี้ไปตลอดกาล จินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตคู่สวยฉายแววเย้ยหยันทั้งที่หัวใจเต้นผิดจังหวะจนแทบกระเด็นออกมานอกอก มือบางยกขึ้นดันอกแกร่งเอาไว้ แต่นอกจากมันจะไม่ขยับเขยื้อนแล้ว อุณหภูมิร้อนผ่าวจากร่างกายของอีกฝ่ายยังแผ่ซ่านทะลุเนื้อผ้าเข้ามาจนเขารู้สึกร้อนรุ่มไปหมด "เกมเหรอ? ใครกันแน่ที่เป็นคนเริ่มเล่นเกมบ้าๆ นี่ก่อน คุณคิน... ท่านประธานผู้สูงส่งผู้ไม่เคยแคร์ความรู้สึกใคร" จินเชิดหน้าขึ้น สวนกลับด้วยน้ำเสียงที่คมกริบดุจใบมีด "อยากได้อะไรก็ต้องได้ อยากควบคุมใครก็ต้องทำตามอำเภอใจ พอเบื่อแล้วก็เขี่ยทิ้งเหมือนข้าวของไร้ค่า... สนุกมากไหมครับที่ได้ปั่นหัวผมเล่นแบบนี้?" คำพูดที่พ่นออกมาเปรียบเสมือนคมหอกที่ทิ่มแทงเข้าใส่หัวใจของคนฟัง แต่คินกลับไม่ยอมถอยหนี เขากลับขยับเข้าไปใกล้มากกว่าเดิม จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมบุรุษปะปนกับกลิ่นอายความเครียดเฉพาะตัวของคินโถมเข้าใส่ประสาทสัมผัสของจินจนแทบK.O. "ฉันไม่เคยเล่น" คินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังจนน่าตกใจ ดวงตาคมกริบคู่นั้นจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของจินราวกับจะควักเอาความจริงข้างในออกมา "ฉันไม่เคยคิดจะมองนายเป็นของเล่น... จิน ตั้งแต่วันแรกที่นายก้าวเข้ามาในบาร์นั้น จนถึงวันที่นายทำเป็นเมินเฉยใส่ฉัน... รู้ไหมว่าฉันต้องอดทนแค่ไหนที่ต้องยืนมองนายทำตัวระเหิดระเหินไปทั่วโดยที่แตะต้องไม่ได้!" จินชะงักไปเล็กน้อย เปลือกตาไหววูบด้วยความตกใจกับคำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่วินาทีต่อมา เขาก็รีบดึงสติแล้วซ่อนความหวั่นไหวไว้ใต้หน้ากากความยโส "อ๋อเหรอครับ? วิธีการแสดงความรักของคุณมันแปลกประหลาดดีพิลึกนะ ปากร้ายใส่ ดูถูกเหยียดหยาม แล้วก็ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ ทั้งที่สถานะของเรามันก็แค่... คนเคยรู้จักที่บังเอิญผ่านมา" "หยุดพูดจาประชดประชันสักที!" คินหมดความอดทน มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือทั้งสองข้างของจินแล้วตรึงไว้กับกระจกเบาๆ ไม่ให้ขยับหนี แรงกดดันจากร่างกายที่ทาบทับลงมาทำให้บรรยากาศในห้องรอบตัวร้อนระอุขึ้นอย่างฉับพลัน ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครมครามแข่งกับแสงไฟระยิบระยับของมหานครเบื้องล่าง คินก้มหน้าลง หน้าผากแนบชิดกับหน้าผากของจิน ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บนพวงแก้มเนียน ความเย่อหยิ่งและมาดท่านประธานผู้เย็นชาถูกถอดออกจนหมดสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังยอมจำนนต่อความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองอย่างราบคาบ "ฉันรักนาย... จิน" คำพูดสั้นๆ แต่หนักแน่นราวกับค้อนทุบลงกลางใจ ประโยคที่จินไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากปากของผู้ชายที่ชื่อคิน คินผู้สมบูรณ์แบบ คินผู้หยิ่งทะนง คินผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร กลับเอާމันออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด "นายอาจจะมองว่าฉันมันบ้า เป็นพวก Control Freak ที่ชอบบงการชีวิตคนอื่น แต่เชื่อเถอะว่า... คนเดียวในโลกที่ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้เลย ก็คือนายนี่แหละ" คินหลับตาลงชั่วครู่ ปลดปล่อยความเปราะบางที่ถูกกักเก็บไว้ลึกสุดใจออกมาให้คนตรงหน้าได้เห็น "อย่าผลักไสฉันไปมากกว่านี้เลย... จิน ฉันยอมแพ้แล้ว ยอมแพ้ให้กับนายตั้งแต่วันนั้นแล้ว" จินนิ่งงิ่ง สมองขาวโพลนไปหมด คำว่า "รัก" ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักนั้นทำให้กำแพงป้องกันความรู้สึกที่เขาสร้างขึ้นมานานนับปีพังทลายลงในพริบตา ความรู้สึกเจ็บปวดน้อยใจที่สะสมมานานนابปะปนกับความโล่งใจและตื้นตันจนจุกแน่นที่ลำคอ ดวงตากลมโตสั่นระริก ริมฝีปากที่เคยต่อปากต่อคำกลับเม้มเข้าหากันแน่นโดยไม่รู้จะหาคำไหนมาตอบโต้ คินเห็นความลังเลและความไหววูบในแววตานั้น เขากลั้นใจ ค่อยๆ คลายมือที่ตรึงข้อมือของจินออกอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะแตกสลาย นิ้วเรียวยาวเอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของจินออกอย่างทะนุถนอม สัมผัสที่อ่อนโยนจนผิดวิสัยทำให้จินเผลอหลับตาลงรับไออุ่นนั้นโดยอัตโนมัติ "ถ้า... ถ้าฉันให้อภัยคุณ..." จินกระซิบแผ่วเบา เสียงสั่นเครือจนแทบไม่ได้ยิน "คุณสัญญาได้ไหมว่าจะไม่ทำตัวงี่เง่าแบบนี้อีก?" รอยยิ้มแรกที่จริงใจที่สุด ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายของคิน มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าดุๆ นั้นดูอบอุ่นและมีเสน่ห์จนจินต้องเบือนหน้าหนีเพราะหัวใจเต้นแรงเกินกว่าจะทนมองตรงๆ "สัญญาด้วยชีวิตเลย" คินกระซิบตอบเสียงนุ่ม ริมฝีปากหนาเคลื่อนเข้าไปใกล้เรียวปากบางของจินช้าๆ ระยะห่างลดลงเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน จินหลับตาพริ้มเตรียมรับสัมผัสวาบหวามที่รอคอยมานาน หัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพลในวินาทีที่ริมฝีปากกำลังจะแตะกัน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับเสียงเปิดประตูที่ผลักเข้ามาอย่างไร้การอนุญาต ตามด้วยเสียงใสแจ๋วที่คุ้นเคยดังทะลุเข้ามาในห้อง "คุณคินคะ! เอกสารด่วนเรื่องโปรเจกต์ใหม่... อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ดิฉันไม่ได้ตั้งใจขัดจังหวะ!" จินลืมตาโพลงด้วยความตกใจ รีบผลักอกคินออกสุดแรง เกิดปฏิกิริยาชุลมุนวุ่นวายเมื่อท่านประธานหนุ่มหน้าตึงเปรียะหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยสายตาดุร้ายแทบจะกินเลือดกินเนื้อ ขณะที่จินหน้าแดงก่ำ หอบหายใจถี่กระชั้น ยืนกอดอกหันหลังให้ประตูด้วยความเขินอายปนหงุดหงิดสุดขีด ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ