เริ่มต้นใหม่แบบไร้เงื่อนไข

เสียงฉีกกระดาษดังแควดยาวติดต่อกันสามครั้ง ราวกับเสียงกรีดร้องของความสัมพันธ์ที่ถูกบังคับให้สูญสลายด้วยมือของมันเอง กระดาษแผ่นหนาตราครั่งประทับ ซึ่งระบุข้อผูกมัดทางกฎหมาย สัญญาจ้างวานความสัมพันธ์ และเงื่อนไขสารพัดที่คินเป็นคนร่างขึ้นมาด้วยความเย่อหยิ่งเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้ถูกขยำและทิ้งลงในถังขยะข้างโต๊ะทำงานอย่างไร้ค่า เศษกระดาษสีขาวเหล่านั้นกระจายตัวเกลื่อนกลาด ราวกับซากปรักหักพังของความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์ บังคับ และความอึดอัดที่จินต้องทนแบกรับมาตลอด "คุณบ้าไปแล้วหรือไง นั่นมันเอกสารสำคัญทางกฎหมายนะ" คินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยร่องรอยความหงุดหงิดที่ปิดไม่มิด ท่านประธานหนุ่มผู้ไม่เคยปล่อยให้สิ่งใดหลุดมือไปจากอำนาจ กำลังยืนค้ำโต๊ะทำงานของตัวเองด้วยท่าทีคุกคาม ดวงตาคมกริบจ้องมองร่างโปร่งที่ยืนกอดอกพิงขอบหน้าต่างด้วยความไม่พอใจ จินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันชัดเจน เขาปรายตามองถังขยะใบนั้นก่อนจะเลื่อนสายตาขึ้นสบตากับคนตัวโตกว่าอย่างไม่เกรงกลัว "สำคัญเหรอครับ? สำหรับคุณมันอาจจะสำคัญเพราะมันทำให้คุณรู้สึกว่ามีผมอยู่ในกำมือ แต่สำหรับผม... มันเป็นแค่โซ่ตรวนงี่เง่าที่น่ารำคาญฉิบหาย" "จิน" คินกดเสียงต่ำ ขยับก้าวเข้าหาช้าๆ แรงกดดันรอบตัวแผ่ซ่านจนอากาศในห้องแทบจะเบาบางลง "คุณรู้ตัวไหมว่ากำลังทำอะไรอยู่ การทำลายสัญญานั่นไม่ได้หมายความว่าคุณจะหนีผมพ้น แต่หมายความว่า... ผมไม่มีข้อผูกมัดอะไรที่จะต้องปรานีคุณอีกต่อไปแล้วต่างหาก" "อ๋อเหรอครับ?" จินไม่ถอยหลังหนีแม้แต่ก้าวเดียว เขากลับเป็นฝ่ายยืดตัวตรงแล้วก้าวเข้าไปประชิด จนระยะห่างระหว่างอกของทั้งคู่เหลือเพียงคืบเดียว ใบหน้าหวานเชิดขึ้นท้าทาย ปลายจมูกเกือบจะชนกันอยู่รอมร่อ "งั้นก็ลองดูสิครับ ท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่ เพราะต่อจากนี้... ผมไม่ได้อยู่ตรงนี้เพราะสัญญาบ้าๆ นั่นอีกแล้ว" จินเว้นจังหวะ ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ก่อนที่ริมฝีปากบางจะแย้มยิ้มเย้ายวน ปนความท้าทายที่ทำเอาสติของคนฟังกระเจิง "ถ้าอยากได้ผม... ก็จีบเอาใหม่สิครับ เอาแบบคนธรรมดาเขาทำกันนะ ไม่ใช่ใช้อำนาจมาบีบบังคับกันแบบเด็กๆ" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องทำงานกว้างขวางชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ แต่หัวใจของชายหนุ่มทั้งสองกลับเต้นระรัวราวกับกลองศึก คินนิ่งงิ่งไปชั่วอึดใจ ดวงตาคมกริบวูบไหวด้วยประกายไฟบางอย่างที่ยากจะคาดเดา รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นช้าๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้น่ากลัว แต่มันคือรอยยิ้มของนักล่าที่เพิ่งค้นพบเหยื่อชิ้นโปรดที่ท้าทายกว่าเดิม "จีบใหม่?" คินทวนคำ เสียงกระซิบพร่าต่ำลอดไรฟัน "คุณแน่ใจนะจินว่าอยากเปิดโอกาสนั้นให้ผม... เพราะผมบอกไว้ก่อนเลยว่า ตัวตนจริงๆ ของผมมันไม่ได้ใจดีเหมือนในสัญญาที่คุณเพิ่งฉีกทิ้งหรอกนะ" "กลัวตายล่ะครับ" จินยักไหล่เบาๆ แม้ในใจจะเริ่มเต้นผิดจังหวะกับสายตาคู่คมที่มองมา ราวกับอีกฝ่ายกำลังจะกลืนกินเขาทั้งตัว "ถ้าคิดว่าแน่พอก็ลองดูครับ ผมให้เวลาคุณพิสูจน์ตัวเองหนึ่งสัปดาห์... ถ้าจีบไม่ติด ก็ไสหัวออกไปจากชีวิตผมถาวรซะ" "หนึ่งสัปดาห์?" คินแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดจนจินต้องถอยหลังไปชนกับกระจกหน้าต่างโดยอัตโนมัติ มือหนายื่นออกไปทาบกระจกทั้งสองข้าง กักขังร่างโปร่งเอาไว้ในอาณาเขตของตัวเองอย่างเบ็ดเสร็จ "สำหรับคนอย่างผม แค่วันเดียวก็เกินพอแล้วที่จะทำให้คุณกลับมาสยบอยู่ใต้ร่างผมแบบเต็มใจ" "มั่นหน้าเกินไปหน่อยไหมครับท่านประธาน" จินกัดฟันกรอด หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน มือบางพยายามดันอกแกร่งให้ออกห่าง แต่คินกลับนิ่งสนิทราวกับภูเขาหินผਾ "เดี๋ยวก็รู้ครับว่าผมมั่นหน้าหรือพูดจริง" คินโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียน จินหลับตาลงอัตโนมัติ หัวใจกระหน่ำรัวด้วยความตื่นเต้นและประหม่าที่ผสมปนเปกันอย่างแยกไม่ออก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางจากตัวของคินกำลังมอมเมาสติของเขาให้หลุดลอย ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของคินกำลังจะแตะลงบนกลีบปากของเขา เสียงเคาะประตูก็รัวดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ "ก๊อก ก๊อก ก๊อก!" จินลืมตาโพรง ผลักอกคินออกสุดแรงทันทีด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำ ส่วนคินสบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ดวงตาคมตวัดมองไปที่ประตูด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด "เข้ามา!" คินตะคอกเสียงกร้าว บานประตูห้องทำงานเปิดผางออกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับร่างของเลขาหนุ่มที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... คุณพ่อของคุณ... บุกมาถึงหน้าบริษัทแล้วครับ ตอนนี้กำลังตรงขึ้นมาที่นี่พร้อมกับ..." เลขาหนุ่มยังพูดไม่ทันจบประโยคดี ประตูลิฟท์ส่วนตัวที่เชื่อมตรงขึ้นมาถึงห้องทำงานชั้นบนก็ส่งเสียง 'ติ๊ง' ดังสนั่น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงวัยสง่างามผู้ทรงอิทธิพล ที่ก้าวฉับๆ เข้ามาในห้องด้วยแววตาดุดันและเยียบเย็นยิ่งกว่าคินเป็นร้อยเท่า จินเบิกตากว้างเมื่อมองข้ามไหล่ของเลขาหนุ่มไป และวินาทีนั้นเองที่ลมหายใจของเขาก็สะดุดกึก เมื่อตระหนักได้ว่า... สงครามจริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ