อนาคตของเรา

เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องทำงานเพنتท์เฮาส์หรูใจกลางเมือง บนโต๊ะกระจกนิรภัยไม่มีเอกสารโครงการอสังหาฯ มูลค่าพันล้านกองระเกะระกะอีกต่อไป มีเพียงแฟ้มสีดำเล่มบางสองเล่ม และหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงแผนผังตารางชีวิตของคนสองคนซึ่งถูกขีดฆ่าและแก้ไขมานับครั้งไม่ถ้วนตลอดสามชั่วโมงที่ผ่านมา “คุณจะจู้จี้เกินไปแล้วนะคิน แค่เรื่องเวลาตื่นนอน ทำไมผมต้องเซ็นสัญญาเหมือนกำลังสมัครเข้าทำงานในบริษัทคุณด้วย” จินทรุดตัวลงพิงพนักโซฟาหนังแท้ ดวงตากลมโตตวัดมองชายหนุ่มผู้นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความหงุดหงิดระคนหมั่นไส้ ร่างโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกขยับตัวหนีเล็กน้อยเมื่ออีกฝ่ายโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนเกินความจำเป็น คินปรายตามองเอกสารในมือด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามแบบฉบับท่านประธานจอมเผด็จการ แต่มุมปากหยักลึกกลับกระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างรู้ทัน “ผมไม่ได้บังคับให้คุณสมัครงาน แต่ผมกำลังทำสัญญา ‘บริหารจัดการอนาคตของเรา’ ต่างหากครับจิน” คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบสนิท แต่นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่จินคุ้นเคยดี “อีกอย่าง... ตารางตื่นนอนเจ็ดโมงเช้ามันไม่ได้แย่ขนาดนั้นหรอกครับ ถ้าเทียบกับการที่คุณชอบปล่อยให้ตัวเองนอนตีสามเพราะมัวแต่คิดสูตรค็อกเทลบ้าบอพวกนั้น” “มันคือศิลปะครับท่านประธานผู้ไร้รสนิยมทางสุนทรียะ” จินสวนกลับทันควันอย่างไม่ยอมแพ้ ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันอย่างขัดใจ “บาร์ของผม ลูกค้าของผม ชีวิตของผม ทำไมผมต้องเอาตารางชีวิตไปผูกติดกับผู้ชายเผด็จการอย่างคุณด้วยล่ะ หん?” คินไม่ตอบคำถามด้วยวาจา แต่ร่างสูงใหญ่กลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเพียงสองก้าวก็มายืนค้ำอยู่ตรงหน้าโซฟาที่จินนั่งอยู่ มือหนาทั้งสองข้างท้าวลงกับพนักโซฟา กักขังร่างโปร่งเอาไว้ตรงกลางโดยสมบูรณ์ แรงกดดันรอบตัวพุ่งสูงขึ้นจนจินต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืนๆ หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นผิดจังหวะไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไปต่างหาก “เพราะชีวิตต่อจากนี้ของคุณ... มีผมเป็นหุ้นส่วนใหญ่ไงครับ” คินก้มลงกระซิบข้างใบหู เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าและอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนจิน ขนลุกซู่ “คุณเคยบอกว่าไม่อยากผูกพันกับใครไม่ใช่เหรอครับจิน... งั้นเรามาทำสัญญาที่ไม่มีวันหมดอายุแทนก็แล้วกัน” จินชะงัก นัยน์ตาสั่นไหววูบหนึ่งเมื่อได้ยินประโยคที่จี้ใจดำ ปมในอดีตที่เคยทำให้เขาหวาดกลัวการผูกมัด ค่อยๆ ถูกความอบอุ่นและความจริงใจที่ดื้อรั้นของคนตรงหน้าหลอมละลายทีละน้อย ถึงปากจะบอกว่ารำคาญ แต่ลึกๆ แล้วเขากลับรู้ดีว่า... เขากลายเป็นคนเสพติดอ้อมกอดนี้ไปเสียแล้ว “คุณนี่มัน... เอาแต่ใจตัวเองเป็นบ้าเลยคิน” จินพึมพำเสียงเบา ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด พยายามเบือนหน้าหนีสายตาร้อนแรงที่มองมา “ผมยอมรับครับว่าเอาแต่ใจ” คินเอื้อมมือหนาไปเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของอีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนขัดกับภาพลักษณ์เย็นชาโดยสิ้นเชิง “โดยเฉพาะเรื่องของคุณ... ผมไม่มีวันปล่อยให้มันมีความลับ หรือมีความเสี่ยงอะไรหลุดรอดไปเด็ดขาด ต่อไปนี้ ทุกการตัดสินใจ ทุกก้าวเดิน... เราจะก้าวไปด้วยกัน” คำพูดเรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้นทำเอาห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน จินเงยหน้าขึ้นสบตากับนัยน์ตาคมกริบที่สะท้อนภาพเงาของตัวเองอยู่ภายในนั้น ไม่มีร่องรอยของการเสแสร้ง มีเพียงความจริงจังและคำสัญญาที่หนักแน่นยิ่งกว่าสัญญาทางธุรกิจใดๆ บนโลกใบนี้ “ก็ได้...” จินผ่อนลมหายใจยาว ยอมจำนนต่อแววตานั้นในที่สุด มุมปากหยักยกยิ้มบางๆ ที่หาดูได้ยาก “แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าวันไหนคุณเผด็จการเกินเหตุ ผมจะเทคุณแล้วหอบกระเป๋าหนีไปเปิดบาร์ที่เกาะส่วนตัวจริงๆ ด้วย” คินหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี มือใหญ่เปลี่ยนมาบีบปลายจมูกรั้นของอีกฝ่ายเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว “ไม่มีทางหรอกครับ เพราะผมเตรียมกว้านซื้อเกาะทั่วโลกไว้หมดแล้ว... คุณหนีผมไม่พ้นหรอกจิน” บรรยากาศหวานล้ำกำลังโอบล้อมคนทั้งสองไว้ ทว่าในจังหวะที่จินกำลังจะเอ่ยปากแซะกลับด้วยประโยคคมคาย เสียงกริ่งหน้าห้องเพนต์เฮาส์กลับดังขึ้นทำลายความเงียบกริบในทันที *ติ๊งต่อง!* ทั้งคู่ชะงัก คินขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจที่มีคนกล้ามาขัดจังหวะเวลาสำคัญ ส่วนจินรีบดันอกอีกฝ่ายให้ออกห่างแล้วจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ “ใครมาตอนนี้วะเนี่ย ดึกป่านนี้แล้ว” จินพึมพำอย่างหงุดหงิด คินก้าวเดินไปที่หน้าจออินเตอร์คอมเพื่อตรวจสอบภาพจากกล้องวงจรปิด ทว่าทันทีที่ดวงตาคมกริบกวาดมองภาพบุคคลที่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งApathy กลับเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดขึ้นมาทันที รังสีความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจนจินสัมผัสได้ “คิน? ใครมาเหรอ หน้าตาคุณดูแปลกๆ นะ” จินลุกขึ้นเดินตามไปสมทบด้วยความสงสัย คินหันกลับมามองหน้าจินด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ประโยคถัดมาที่หลุดจากริมฝีปากของชายหนุ่มทำให้เลือดในกายของจินเย็นเฉียบลงในพริบตา “แม่ผม... มาครับ” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "นาโนบอทมาสเตอร์" เสมอมานะครับ