กลิ่นน้ำหอมและความใกล้ชิด

"อุ๊ย... ดูท่าทางผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานฉ่ำของท่านประธานกับเด็กบาร์เทนเดอร์เข้าสินะครับเนี่ย... น่าสนใจจริงๆ..." เสียงทุ้มติดจะกวนประสาทของ ‘ปกรณ์’ รองประธานฝ่ายบริหารดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่เฉียบคมราวกับใบมีดโกน บรรยากาศรอบกายของห้องจัดเลี้ยงวีไอพีในโรงแรมหรูระดับห้าดาวพลิ่งพรูความตึงเครียดออกมาทันที คินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกราบดุจพญาเหยี่ยวตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะแช่แข็งคนให้กลายเป็นจุลในพริบตาเดียว แต่มันไม่ใช่คินที่สะดุ้ง... จินไหวตัวเร็วกว่า ร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปขยับถอยหลังเพียงครึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างจากแผงอกกว้างของท่านประธานหนุ่มที่เมื่อครู่เกือบจะแนบชิดติดกัน ทว่าความใกล้ชิดเมื่อครู่ยังคงหลงเหลืออุณหภูมิความร้อนผ่าวไว้บนผิวเนื้อ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาเจือไม้จันทน์หอมของคินยังคงลอยวนอยู่ปลายจมูก ชวนให้หัวใจที่ควรจะเต้นเป็นจังหวะปกติเกิดอาการรวนเรอย่างน่าหงุดหงิด "ถ้าตาไม่บอดจนเกินไป คุณก็น่าจะเห็นนะว่าเราไม่ได้ทำอะไรกันอยู่... รองประธานปกรณ์" จินสวนกลับทันควัน รอยยิ้มมุมปากถูกยกขึ้นอย่างท้าทายตามสไตล์คนปากไวที่ไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ใคร แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะชวนให้เข้าใจผิดไปไกลถึงดาวอังคารแล้วก็ตาม ดวงตากลมโตฉายแววเย้ยหยันชัดเจน "หรือว่าจินตนาการของคุณมันกว้างไกลกว่างานในความรับผิดชอบไปซะแล้วล่ะครับ?" ปกรณ์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจทั้งสองคนตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกสนุกสนาน "ปากคอเราะร้ายสมคำร่ำลือจริงๆ นะครับ น้องจิน... มิน่าล่ะ คนนึงถึงได้ยอมลงทุนปิดบาร์ส่วนตัวเพื่อมางานเลี้ยงบริษัทที่ปกติไม่เคยชายตาแล" ประโยคหลังปกรณ์จงใจปรายตามองไปยังคินที่ยืนหน้าตึงเป็นรูปปั้นหินอ่อน "พูดมากเกินไปแล้วปกรณ์" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำลอดไรฟัน ความเย็นชาในน้ำเสียงนั้นติดลบจนน่ากลัว "ถ้าว่างมากนัก ก็ไปเช็คดูความเรียบร้อยของแผนกการตลาดโน่น อย่ามาทำตัวเป็นสุนัขสอดรู้สอดเห็นแถวนี้" "โอ้... คำก็สอดรู้ สองคำก็สุนัข ท่านประธานครับ ใจเย็นๆ ก่อนสิครับ ผมแค่ผ่านมาเจอภาพบาดตาบาดใจเลยแวะมาแซวเล่นเองน่า..." ปกรณ์ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระกับวาจาเชือดเฉือนนั้น ก่อนจะปรายตามองจินด้วยสายตาที่มีเลศนัย "อีกอย่าง... งานเลี้ยงคืนนี้ยังมีอะไรสนุกๆ รออยู่อีกเยอะ หวังว่าบาร์เทนเดอร์คนเก่งจะรักษาระยะห่างจาก ‘เจ้านาย’ ให้ดีกว่านี้นะครับ ระวังจะตกเป็นเหยื่อของเสือหิวโดยไม่รู้ตัว" พูดจบ ปกรณ์ก็หัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้บรรยากาศรอบตัวอึมครึมยิ่งกว่าเดิม จินพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ พลางกลอกตาขึ้นฟ้าอย่างระอา เขากำลังจะก้าวเท้าเดินหนีไปอีกทางเพื่อตัดปัญหา แต่ข้อมือกลับถูกคว้าหมับเข้าอย่างจัง แรงบีบไม่ถึงกับเจ็บแต่เด็ดขาดและไม่อนุญาตให้ขัดขืน "จะไปไหน" เสียงทุ้มของคินรั้งไว้ "ผมว่าผมควรไปยืนสงบสติอารมณ์ให้ไกลจากรัศมีรัชกาลที่ห้าของคุณดีกว่าครับ ท่านประธาน... ขืนอยู่ใกล้กว่านี้ เดี๋ยวรองประธานปกรณ์คงได้เอาไปแต่งเป็นนิยายน้ำเน่าประจำบริษัทจริงๆ หรอก" จินหันกลับมาประชด พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ยิ่งดึง ดูเหมือนอุ้งมือหนานั่นจะยิ่งรัดแน่นขึ้น คินไม่ตอบ เขากวาดสายตามองไปรอบห้องจัดเลี้ยงที่ตอนนี้ผู้คนเริ่มทยอยเข้ามาหนาแน่นขึ้น เสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ เคล้ากับเสียงพูดคุยจอแจของผู้บริหารและพนักงาน แต่สำหรับคินแล้ว โลกทั้งใบดูเหมือนจะหดแคบลงเหลือเพียงแค่คนตรงหน้า "ปล่อยครับ คนมองกันหมดแล้ว" จินเอ็ดเสียงเบา เมื่อเริ่มสังเกตเห็นสายตาของพนักงานบางคนที่แอบเหลือบมองมาทางพวกเขา "ช่างหัวพวกมันสิ" คินสวนกลับอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะออกแรงกระชากเบาๆ ให้ร่างโปร่งเคลื่อนตามเข้าไปหลบหลังเสาต้นใหญ่ของห้องบอลรูล ซึ่งเป็นมุมอับสายตาพอดี กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้ชายตรงหน้าโชยปะทะจมูกอีกครั้ง จนจินเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "คุณจะทำบ้าอะไรเนี่ย..." จินขมวดคิ้วมุ่น แผ่นหลังชนเข้ากับเสาหินเย็นเฉียบ ขณะที่คินก้าวเข้ามาประชิดจนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ มือข้างหนึ่งยกขึ้นทาบกับเสาด้านหลังของจิน เป็นการกักขังกลายๆ ในพื้นที่จำกัด ดวงตาคมกริบของคินจ้องลึกลงมาในดวงตาของเขา ความเย็นชาเมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงประกายความดุดันและ... อะไรบางอย่างที่ร้อนรุ่มจนจินไม่กล้าสบตาตรงๆ "รำคาญไหม" คินเอ่ยถาม น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นนุ่มทุ้มจนน่าประหลาด "เรื่องอะไรล่ะครับ... เรื่องที่คุณชอบทำตัวเผด็จการ หรือเรื่องที่เพื่อนร่วมงานของคุณปากเสีย?" จินย้อนถามด้วยน้ำเสียงกวนๆ กลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก "เรื่องที่ใครต่อใครก็พยายามจะเข้ามาใกล้ฉัน" คินตอบตรงๆ ไม่มีอ้อมค้ำ ดวงตาสีเข้มจ้องมองริมฝีปากที่ขยับเถียงไม่หยุดของจิน "รวมถึง... เรื่องที่นายชอบทำตัวดื้อด้านใส่ฉันด้วย" จินชะงัก หัวใจกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะกับคำพูดและสายตาคู่นั้น ปากที่เคยเตรียมคำพูดคมคายไว้สวนกลับกลับหนักอึ้งขึ้นมาดื้อๆ "ทะ... ท่านประธาน คุณดื่มเยอะไปหรือเปล่าเนี่ย ถึงได้มาพูดจาแปลกๆ แบบนี้" "ฉันไม่ได้เมา" คินโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้น จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้ม สัมผัสจากตัวตนของอีกฝ่ายทำเอาสติสตางค์ของบาร์เทนเดอร์หนุ่มกระเจิงไปไกล "และฉันก็รู้ดีว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่..." นิ้วเรียวแกร่งของคินเอื้อมออกไป ปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของจินออกอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นเบาราวกับขนนก แต่กลับสร้างกระแสไฟช็อตแล่นพล่านไปทั่วสันหลังของจิน ร่างกายของเขานิ่งค้าง ราวกับถูกสะกดด้วยมนต์คาถาของซาตานในคราบนักธุรกิจหนุ่ม "คิน..." จินเผลอหลุดปากเรียกชื่ออีกฝ่ายโดยไม่มีคำนำหน้าเป็นครั้งแรก น้ำเสียงแผ่วเบาและสั่นพร่ากว่าที่ตั้งใจไว้ คินชะงักไปนิดเมื่อได้ยินชื่อตัวเองหลุดออกมาจากริมฝีปากนั้น มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งและมีเสน่ห์ร้ายกาจจนคนมองแทบหยุดหายใจ "เรียกใหม่อีกทีซิ" คินกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มต่ำสั่นพร่าเต็มไปด้วยแรงดึงดูด จินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามราวกับกลองเพล เขารู้ตัวดีว่ากำลังยืนอยู่บนปากเหวแห่งความรู้สึกที่อันตรายที่สุด และหากก้าวล้ำไปมากกว่านี้ เขาอาจจะไม่มีวันปีนกลับขึ้นมาได้อีกเลย ทว่า ในวินาทีที่ใบหน้าของคินโน้มต่ำลงมาและระยะห่างระหว่างริมฝีปากเหลือเพียงไม่ถึงเซนติเมตร... *พรึบ!* แสงไฟทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงขนาดมหึมาก็ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สัญญาณเตือน ท่ามกลางความมืดสนิทที่โรยตัวลงมาอย่างกะทันหัน เสียงฮือฮาด้วยความตกใจของแขกเหรื่อหลายร้อยคนดังเซנק็งระงมไปทั่วบริเวณ และในความมืดมิดนั้นเอง... มือปริศนาคู่หนึ่งก็เอื้อมมากระชากแขนของจินจากด้านหลังอย่างแรง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าที่ข้างหูซึ่งทำให้เลือดในกายของบาร์เทนเดอร์หนุ่มเย็นเฉียบลงทันที *"อย่ายุ่งกับเขา... ถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่องบำนาญของแม่นายหลุดไปถึงหูบอร์ดบริหาร"* -------------------------------------------------- ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่ชวนลุ้นระทึกนี้นะครับ! แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ