เมื่อเจ้านายอยากลองดี

ความมืดสลัวในห้องทำงานส่วนตัวถูกฉีกกระชากด้วยแสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดทังสเตน ร่างสูงโปร่งของ "คิน" ที่ก้าวออกมาจากลิฟต์ส่วนตัวไม่ได้ส่งเสียงเอะอะโهاมโهاนแม้แต่น้อย ทว่าแรงกดดันมหาศาลกลับแผ่ซ่านออกมาราวกับคลื่นใต้น้ำที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วห้อง ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของ "จิน" บาร์เทนเดอร์หนุ่มผู้กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์ด้วยท่าทีสบายอารมณ์ ราวกับสถานการณ์ตึงเครียดรอบตัวเป็นเพียงเรื่องไร้สาระ "ดึกดื่นป่านนี้แล้ว ยังมีอารมณ์มาตรวจเช็คสต็อกเครื่องดื่มอีกหรือครับ คุณบาร์เทนเดอร์" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่แฝงไปด้วยความเยียบเย็น คินก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ย่างก้าวของท่านประธานหนุ่มผู้บ้าอำนาจและเป็นโรคควบคุมสูง (Control Freak) ช่างมั่นคงและคุกคามในเวลาเดียวกัน ร่างสูงหยุดยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของจินในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูผสมผสานกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนจินต้องขมวดคิ้วเล็กน้อย จินไม่ได้หันกลับไปทันที เขายังคงถือแก้วค็อกเทลในมือ หมุนวนของเหลวสีอำพันเล่นอย่างใจเย็น ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า "ถ้าประธานใหญ่อย่างคุณคินว่างนัก จนต้องเสด็จลงมาตรวจตึกมืดๆ ชั้นใต้ดินเองแบบนี้... ผมว่าคุณควรเอาเวลาไปนอนนับกำไรบริษัทเล่นน่าจะดีกว่านะครับ มาเดินป้วนเปี้ยนแถวนี้ ระวังจะโดนผีบาร์เทนเดอร์หลอกเอาไม่รู้ตัว" คำพูดสวนกลับแบบไม่ไว้หน้าทำเอาคินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ ปกติแล้วไม่มีลูกน้องหรือใครหน้าไหนกล้าต่อปากต่อคำกับเขาด้วยน้ำเสียงกวนประสาทเช่นนี้ มีแต่จะก้มหน้าหลบสายตาด้วยความหวาดกลัว แต่นี่... กลับยืนกอดอกเชิดหน้าท้าทาย แถมยังส่งยิ้มยั่วประสาทกลับมาให้อีกต่างหาก คินขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกจนแผ่นหลังของจินเกือบจะชนติดกับขอบเคาน์เตอร์ เขาตั้งใจจะใช้ส่วนสูงและบรรยากาศกดดันข่มขวัญให้อีกฝ่ายรู้สึกตัวลีบลงไปถนัดตา "ปากเก่งดีนี่... จิน" คินโน้มใบหน้าลงมาต่ำ กระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำชิดใบหูขาวสะอาด "ไม่ทราบว่านอกจากชงเหล้าเก่งแล้ว ฝีปากจัดจ้านแบบนี้... คุณเอาไว้ใช้กับลูกค้าทุกคน หรือว่าสงวนไว้ให้แค่คนที่คุณอยากต่อรองด้วยเป็นพิเศษกันแน่ครับ" ความตั้งใจแรกของคินคือการต้อนให้บาร์เทนเดอร์หนุ่มจนมุมด้วยคำพูดและระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินงาม เพื่อให้ร่างบางตรงหน้าแสดงอาการประหม่าหรือตื่นตระหนกออกมาให้เขาได้สะใจเล่น แต่มันกลับผิดคาดถนัดถนี่ จินไม่ถอยหลังหนีแม้แต่น้อย หนَำซ้ำ เขายังเงยหน้าขึ้นสบตากับประธานหนุ่มตรงๆ ระยะห่างระหว่างปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร จนลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันอย่างชัดเจน รอยยิ้มมุมปากของจินปรากฏขึ้นอย่างท้าทาย ราวกับกำลังสนุกสนานกับการเล่นเกมที่อันตรายที่สุด "ถ้าผมบอกว่าผมปากจัดเฉพาะกับคนบางประเภท... คุณคินคิดว่าตัวเองจัดอยู่ในหมวดหมู่ไหนล่ะครับ?" จินเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงหวานเชื่อมแต่แฝงไปด้วยพิษสงรอบตัว "พวกชอบบงการชีวิตคนอื่นจนไม่มีใครเอา... หรือว่าพวกขี้เหงาที่ต้องแอบลงมาหาเรื่องคนอื่นดึกๆ ดื่นๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจกันแน่ครับ ท่านประธาน" คำว่า *"เรียกร้องความสนใจ"* พุ่งปักเข้ากลางใจดำของคินอย่างจัง คินถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่ววินาที ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นด้วยความหงุดหงิดผสมปนเปกับความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่วิ่งพล่านอยู่ในอก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาโดนย้อนเกล็ดจนไปไม่เป็น ปกติมีแต่คนคอยเอาอกเอาใจ แต่นายบาร์เทนเดอร์คนนี้กลับกล้าขุดหลุมฝังเขาด้วยคำพูดนิ่มๆ ชนิดที่ว่าหาทางปีนขึ้นแทบไม่ทัน คินขบกรามแน่น สันจมูกโด่งคมสันเกือบจะชนกับจมูกของอีกฝ่ายอยู่รำคาญใจ ความเงียบอันตึงเครียดโรยตัวปกคลุมไปทั่วบริเวณ เคมีที่ขับเคี่ยวกันระหว่างความเย็นชาดุดันกับความพยศหัวรั้นระเบิดออกมาเป็นประกายไฟในความมืด จังหวะหัวใจของทั้งสองคนเต้นระส่ำด้วยเหตุผลที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ฝ่ายหนึ่งโกรธที่ควบคุมสถานการณ์ไม่ได้ แต่อีกฝ่าย... กำลังสนุกจนหัวใจเต้นแรงเกินความจำเป็น "คุณนี่มัน..." คินเค้นเสียงลอดไรฟันด้วยความหมั่นไส้ มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าจับคางคางมนของอีกฝ่ายให้เชิดขึ้นเพื่อสั่งสอนสักที ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสผิวเนียน จินกลับไวกว่า เขาเอี้ยวตัวหลบอย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับฉวยจังหวะนั้นก้าวถอยหลังออกห่างจากเคาน์เตอร์ได้อย่างลอยนวล ทิ้งให้คินคว้าได้เพียงอากาศหนาวเย็นในความว่างเปล่า จินส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ท่านประธานผู้กำลังค้างเติ่งในท่าเตรียมจับเหยื่อ ก่อนจะยกแก้วค็อกเทลขึ้นจิบเบาๆ "ถ้าไม่มีอะไรสั่งเพิ่มแล้ว... ผมขอตัวไปเก็บร้านก่อนนะครับคุณคิน อยู่ใกล้คนอารมณ์แปรปรวนมากๆ นานๆ เดี๋ยวผมจะติดเชื้อโรคประสาทกินใจเอาเสียเปล่าๆ ฝันดีล่วงหน้านะครับ ท่านประธาน" พูดจบ จินก็หันหลังเดินหายเข้าไปในห้องเก็บของด้านหลังบาร์อย่างไม่แยแส ปล่อยให้คินยืนแข็งทื่ออยู่ลำพังท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่มืดสลัว คินมองตามเงาร่างโปร่งที่ลับตาไปพร้อมกับลมหายใจที่กระชากถี่ขึ้นเล็กน้อย มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันเป็นเส้นตรง ดวงตาคมกริบฉายแววคุกรุ่นและเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก... *ให้ตายเ...ซ่... หมอนี่มันชingน่าหมั่นไส้ที่สุด!* ทว่า ในขณะที่คินกำลังจะก้าวเดินตามเข้าไปเอาเรื่องคนปากเก่งให้สติหลุดเสียหน่อย เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากโถงทางเดินมืดสนิทเบื้องหลัง พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีเอ่ยทักขึ้นด้วยน้ำเสียงเยnชา "อุ๊ย... ดูท่าทางผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีทหวานฉ่ำของท่านประธานกับเด็กบาร์เทนเดอร์เข้าสินะครับเนี่ย... น่าสนใจจริงๆ..."